Χρόνε που φθείρεις τσ’ ομορφιές,
Μη φθείρεις τη δική της,
Άσε στον ψεύτη το ντουνιά,
Στολίδι το κορμί της…
Με την ανάσα σου πετώ,
Με την πνοή σου στέκω,
Κι’ αν τώρα βρίχνεσαι μακριά,
Πόνο και λύπη έχω…
Τόλμησα κι’ είπα της καρδιάς
Πως θα σε λησμονήσει,
Και κείνη μου εμήνυσε
Τον χτύπο της να κλείσει…
αφιερωμένες εξαιρετικά σε σένα…
α ρε Γιωργο με τις μαντιναδες σου!
τυχερο το αστερακι σου…
Κι αν δεν λέγεται αυτό αγάπη, τότε πώς λέγεται;
όμορφο, πολύ όμορφο! το’χεις με τις μαντινάδες!
Όμορφα συναισθήματα…
καλησπέρα…
@αγαπημένη μου
σ’ευχαριστούμε αγαπημένη μου…
να’σαι καλά…
@τόπος ονειροπόλων
δεν έχω βρει άλλη λέξη…
@αλεξάνδρα
σ’ευχαριστώ πολύ…
@μπλε σμαρτούλα
έτσι, μάλλον, είναι…
καληνύχτα σας…
Φοβερο:) ειναι να μην κατσεις να γραψεις!!!;)
πολύ ωραίες μαντινάδες!
με απλά λόγια λές τόσα πολλά…
αν δεν πειράζει θα στις κλέψω
κάνω προσωπική συλλογή απο μαντινάδες
με την άδεια σου φυσικά
καλημέρα σου
Τι ωραίοοοοοο!!!
καλησπέρα…
@ανατολή
σ’ευχαριστώ πολύ…
να’σαι καλά…
@μελωμένος
σ’ευχαριστώ πολύ…
να τις ‘κλέψεις’, έχεις την άδειά μου…
με τιμάς…
@δελφινοκόριτσο
χαίρομαι που σου άρεσε…
καληνύχτα σας…
αχ..τι μου θυμισες…παλιοτερα εγραφα κι εγω μαντιναδες…
ειναι εξυπνος και περιεκτικος τροπος εκφρασης…
ευχομαι και περισσοτερες!