Ήσουν σαν τις τροπικές βροχές…
Ερχόσουν ανέλπιστα και βίαια…
Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς έλεος…
Ξεσπούσες επάνω μου με όλη σου τη δύναμη…
Με πλημμύριζες…
Με έκανες να παραπατώ μέσα στις λίμνες που σχημάτιζες…
Να τσαλαβουτώ τα πόδια μου, τα χέρια μου, το κορμί μου…
Να μουσκεύω από εσένα…
Μέχρι το μεδούλι των οστών μου…
Και μετά, έφευγες…
Χανόσουν…
Και ‘γώ, έμενα να στεγνώνω κάτω από ένα ήλιο καυτό…
Που με αφυδάτωνε…
Με έκαιγε…
Έρχεσαι πάλι…
Σε βλέπω…
Σε μυρίζω…
Μυρίζω τα ίχνη σου επάνω μου…
Νοιώθω την κίνηση των κυττάρων μου στο πλησίασμά σου…
Με έμαθες να σε ζητάω…
Να μην σε αναζητάω…
Θα φύγεις…
Κάθε φορά φεύγεις…
Βρίσκω εύκολη παρηγοριά σε στίχους ποιητών…
Εγώ, δεν μπορώ να εκφράσω τον πόνο μου…
Μόνο τον βιώνω…
Κάποιοι πλάθονται να πονούν και κάποιοι να τραγουδούν…
‘Ε όπως Έρωτας
Τίποτα δεν θα σου πω γι’ αυτόν.
Όποιος προσπαθεί να τον εξηγήσει
Δε θα τον έζησε ποτέ…’
(οι στίχοι του τέλους ανήκουν στην Στέλλα Καρτάκη)
(‘Fall colors through the rain’ by Sandy Woosley)
Ναι, τίποτα δεν μπορούμε να πούμε γι’ αυτόν…
Μα νομίζω ότι πάντα μιλάμε εξαιτίας του…
Καλημέρα
Ετσι είναι ο έρωτας…
Ανάσα!
Καλή σου μέρα
Όμορφη η βροχή !
οι στιχοι του τελους…
ειναι το νοημα του γραπτου…
το ξετυλιξες και το εφτασες σε αυτους τους στιχους, μοναδικα…
Αριστούργημα!
Σ’ έναν αόρατο ωκεανό,
μέσα στα ρεύματα σ’ ακολουθώ…
Κύμα το κύμα, φιλί το φιλί,
στων οριζόντων τη σιωπή…
Κι ύστερα χάνεσαι στους Τροπικούς,
λύνεις ανέμους, του Αιόλου τους ασκούς…
Κι όταν στο σώμα ξυπνά η αφή,
πια δεν υπάρχει επιστροφή…
Έρχεσαι, φεύγεις και πετάς,
κανείς δεν ξέρει που γυρνάς…
Κι απ’ τους ανέμους της καρδιάς
κανένας δε σου μοιάζει…
Γιατί είσαι κύμα που κυλά,
Μοίρα μποέμισσα καρδιά…
Μ’ απ’ όσα μου ‘δωσες κλειδιά
κανένα δεν ταιριάζει…
Έρχεσαι, φεύγεις, πέφτεις στο φως,
σαν τη βαρκούλα που τη σέρνει ο καιρός…
Ίσια στο μάτι του κατακλυσμού,
στις Συμπληγάδες τ’ ουρανού…
Σώμα απ’ το σώμα σου είμαι και ‘γώ,
μια πεταλούδα μέσα στον ωκεανό…
Κάτω απ’ τον ίλιγγο των αστεριών,
μέσα στους κήπους των βυθών…
Έρχεσαι, φεύγεις και πετάς,
κανείς δεν ξέρει που γυρνάς…
Κι απ’ τους ανέμους της καρδιάς
κανένας δε σου μοιάζει…
Γιατί είσαι κύμα που κυλά,
Μοίρα μποέμισσα καρδιά…
Μ’ απ’ όσα μου ‘δωσες κλειδιά
κανένα δεν ταιριάζει…
Αυτό μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντάς σε
Υ.Γ.: Δεν σε έχω ξεχάσει, το κειμενάκι μέχρι την Παρακευή θα είναι έτοιμο. Απλά πείζω
Όταν η δίψα είναι έντονη και μια σταγόνα βροχής μοιάζει με καταιγίδα. Ωραίο όπως πάντα άλλωστε.
το πιο ομορφο απ ολα..καλο βραδυ..
Ξεδίψασα……
υπέροχο..απλά υπέροχο..
αν σε ενδιαφέρει, έχεις παιχνιδοπρόσκληση..
Εξαίρετη γραφή, όπως πάντα..
Σε διαβάζω πολύ καιρό αλλά ποτέ δεν έγραψα σχόλιο. ίσως γιατί κάθε σου κείμενο με αφήνει άφωνη..
Σε χαιρετώ.
Στέλλα
Υπεροχο οπως τυρανικα υπεροχος ειναι ο ερωτας…
Την καλησπερα μου.
Ποιητά μου, τα σέβη μου…
(Νομίζω θα κάνω ένα αφιέρωμα στους ιερείς του Έρωτα στην blogόσφαιρα…)
η ποίησή μου είναι η μουσική μου..σαν να ακούω ένα βιολοντσέλλο να παίζει θλιμμένα, το κείμενό σου..καλησπέρα
Τώρα εμένα γιατί μου κάνει κάτι αυτό? Μου θυμίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο το οποίο με προβληματίζει αλαφρά τον τελευταίο καιρό.
Να αφεθω στην βροχή όποτε έρχεται? ή να της ζητήσω οτι ή καρδιά μου διψάει πιό συχνά κι αν δεν έρθει κινδυνεύει την επόμενη φορά να μην βρεί χώμα να θρέψει? χμ….. ή να περιμένω μπας και το κλίμα γίνει τελέίως τροπικό ή βόρειο και αρχίσει να βρέχει κάθε μέρα?….
confused
Λατρεμένο μου τραγούδι αυτό!
Και μετά, έφευγες…
kalhmera!
καλησπέρα…
@ονείρων γη
μας δυναμώνει και μας αποδυναμώνει…
μοναδικά…
@δελφινοκόριτσο
ακριβώς…
ανάσα ζωής μέχρι να γίνει ανάσα απωλείας…
@η μικρή μαρίκα
αρκεί να βρέχεσαι και να το ευχαριστιέσαι…
@αγαπημένη μου
τα λόγια σου, πάντα με ενθαρρύνουν…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@σ.τ.
χαίρομαι που σου άρεσε…
να είσαι καλά…
@θαλασσομπερδεμένη
υπέροχο το τραγούδι…
σ’ευχαριστώ για τους συνειρμούς…
με την ησυχία σου…
αν και είδα ότι το κατάφερες…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@ταραντέλα
είναι, όμως σταγόνα…
δεν ξεδιψάει…
απλά, δίνει παράταση στο μαρτύριο της λειψιδρίας…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@φεγγαραγκαλιασμένη
νομίζεις;;;
να είσαι καλά και σ’ευχαριστώ…
@μπλε σμαρτούλα
τόσο εύκολα;;;
σ’ευχαριστώ…
@ion
την έλαβα και ανταποκρίθηκα…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@έρωτας
όπως έχω ξαναπεί, κοκκινίζω…
να είσαι καλά…
@στέλλα
χαίρομαι που βρήκες το κουράγιο…
να περνάς, να τα λέμε…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@ζουφίτσα
μόνο τυρρανικός;;;
και κάτι παραπάνω…
να είσαι καλά…
@γη τεμπών
εγώ, απλά γράφω…
σας ευχαριστώ που με διαβάζεται…
αν το νομίζεις, να το κάνεις…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@ελαφίνι
θλιμμένες μουσικές…
ακούγεται παράξενα ελκυστικό…
σ’ευχαριστώ πολύ…
@σπερματοζωάριο
εσύ θα το βρεις αυτό…
δική σου η βροχή, δικό σου το κλίμα…
@ψυχές κοντά
δύσκολο το φευγιό…
είτε γι’ αυτόν που φεύγει, είτε γι’ αυτόν που μένει…
την καληνύχτα μου…