‘Γραμμάριο ζωής’…
Έτσι θα τις ονόμαζε…
Τις στιγμές μαζί του…
Τόσες λίγες, τόσο έντονες…
‘Δοκιμή σχέσης ή σχέση σε δοκιμή’ του είχε πει…
Δεν της απάντησε…
Απλά, την φίλησε και την έκανε δική του…
Χωρίς αντίσταση, χωρίς ενδοιασμό…
Το πρώτο φιλί, σε κείνο το παγκάκι στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου…
Και μετά, σε κείνο το ξενοδοχείο στην Πατησίων…
Δυνατές οι αισθήσεις, αδύνατες οι απαντήσεις…
‘Σε θέλω’…
‘Σε έχω ανάγκη’…
‘Σε ποθώ’…
‘Μείνε δίπλα μου’…
‘Φεύγω’…
‘Μη’…
‘Γεια’…
‘…’…
Ποιος θα ομολογήσει ότι ο ‘βασιλιάς είναι γυμνός’;;;
Κανένας…
Ούτε εκείνη, ούτε εκείνος…
‘Γυμνή σχέση ή σχέση γύμνιας’;;;
Κορμιά ακίνητα …
Ψυχές αμίλητες…
‘Γραμμάριο ζωής’…
Λίγη ποσότητα…
Μικρή διάρκεια…
Ασύμφορο…
(το κείμενο γράφηκε με αφορμή τις λέξεις της ion. την ευχαριστώ πολύ)
(‘Alone’ by Jean Crenshaw)
χαίρομαι που ανακάλυψα τις μαγικές σου λέξεις..
Αα, η γλυκόπικρη ιστορία της καθημερινότητάς μας… Μάλλον πικρή, αφού η γλύκα κρατάει τόσο λίγο, μερικές φορές (αλίμονο) μέχρι το πρώτο φιλί…
γραμμάριο ζωής..
(γαντζωνόμαστε στο τίποτα καμιά φορά..για να μην πάψουμε να είμαστε..)
μαγικές οι λέξεις. ε; Ανασυντάσσονται και φτιάχνουν κάστρα.Για να προστατευθούν απο το φόβο και απ’το κενό.
Υπέροχο να διαβάζεις άσχημες στιγμές της ζωής δοσμένες τόσο όμορφα….
νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω…
Γραμμάριο ζωής..πληγή απο φρικτό μαχαίρι…
Γραμμαριο ζωης με τοσο μεγαλη εννοια ομως..
Λιγες στιγμες που μενουν στην αιωνιοτητα…
καλημερα καλη κυριακη Γιωργο.
Πόσο βαρύ το γραμμάριο τούτο… Πολύ βαρύ…
την φιλική μου καλησπέρα κι ένα φιλί από τον αστερισμό μου!
Γραμμάριο ζωής’…
Λίγη ποσότητα…
Μικρή διάρκεια…
Ασύμφορο…
γιατι ασυμφορο??αν ειναι να τελειωσει ας τελειωσει..παει να πει δεν αξιζε..κι αυτο που μενει η εμπειρια..πολυ σημαντικη..εμπειρια ζωης..!!
αλλωστε τι μπορει να σημαινε “την εκανε δικη του”ποση βαρυτητα μπορει να εχει αυτη η κουβεντα??και πως μπορεις καποιον να τον εχεις δικο σου??εδω την αλλη ωρα και δεν ξερεις αν θα εχεις τον εαυτο σου..καληνυχτα..
Στιγμές, αγγίγματα, θροΐσματα, περάσματα. Ζωή.
Ακόμα κι όταν νομίζουμε πως δεν, οι ψυχές μιλάνε.
Αν δεν τις ακούμε εμείς, είναι άλλο…
(Γιώργο μου, το χέρι που μου άπλωσες, με χαρά το κρατώ.
Οι λέξεις που με κέρασες, γεννοβόλησαν!)
Μην τις ζυγίζεις…
Δοκίμασα κι εγώ, μου φάνηκαν πως ζύγιζαν χιλιοστά του γραμμαρίου… προσπάθησα να χωρέσω όσο πιό πολλά μπορούσα… και κόντεψα να τρελαθώ…
Τα γραπτά σου, όμως, το ένα καλύτερο και μεστότερο από το άλλο.
Χαίρεται κανείς να σε διαβάζει.
Απλά υπέροχο.
Καλή εβδομάδα…
Ποιος θα ομολογήσει ότι ο ‘βασιλιάς είναι γυμνός’;;;
kai sxedon kathe mera i idia eswteriki aporia
tis kalisperes mou
Δοκιμή ζωής και ζωή σε δοκιμή…
Δεν τελειώνουν οι δοκιμές Γιώργο, ε? Συνέχεια σε μια δοκιμή είμαστε, ψηλαφητά βαδίζουμε…