- Τι με κοιτάς έτσι;
- Προσπαθώ να βρω.
- Τι;
- Γιατί σ’ αγαπάω τόσο.
- Βλέποντάς με θα το βρεις; Γιατί δεν ρωτάς την καρδιά σου;
- Άλλα τα μάτια της καρδιάς, αλλά τα μάτια του σώματος.
- Ποια εμπιστεύεσαι περισσότερο;
- Εξαρτάται.
- Από τι;
- Από το μέγεθος της ακρίβειας επαλήθευσης που αναζητάω.
- Δηλαδή;
- Αν θέλω να εξακριβώσω αν μία διάσταση σε ένα σχέδιο είναι σωστή, αρκεί να διαβάσω σωστά την ένδειξη που μου δείχνει το κλιμακόμετρο. Άρα, εμπιστεύομαι τα μάτια του σώματος. Μένω στο 1ο επίπεδο επαλήθευσης. Έτσι και με την αγάπη μου. Μόνο που εδώ, τα μάτια της καρδιάς λειτούργησαν σε 1ο επίπεδο. Τα εμπιστεύτηκα και προχώρησα.
- Δηλαδή, τώρα χρειάζεσαι 2ο επίπεδο επαλήθευσης και ζητάς τη συνδρομή από τα μάτια του σώματος; Λίγο αργά δεν νομίζεις;
- Ποτέ δεν είναι αργά για επαληθεύσεις. Ποτέ δεν είναι αργά για πιστοποιήσεις. Εξάλλου, μιλάμε για μία σχέση που είναι εξελισσόμενη. Δεν μιλάμε για ένα σχέδιο που έχει αποτυπωθεί και είναι εκεί, ίδιο κι’ απαράλλαχτο.
- Εξελισσόμαστε, ελισσόμαστε και αλλάζουμε;
- Ακριβώς.
- Και ζητάμε επαλήθευση και επιβεβαίωση;
- Αυτό δεν κάνουμε;
- Τουλάχιστον, καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα;
- Καταλήγουμε.
- Και ποιο είναι αυτό;
- Ότι μας αρέσει να παρατηρούμε το αντικείμενο του πόθου και του πάθους μας. Μας αρέσει να κοιτάμε την ή τον αγαπημένο μας. Μας αρέσει να βλέπουμε την αγάπη μας. Επάνω στην όψη τους, καθρεφτίζεται το ωραιότερο συναίσθημά μας. Καθρεφτίζεται η ωραιότητα της ψυχής μας. Μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Μας εξευγενίζει και μας εξευμενίζει.
- Ενδιαφέρουσα άποψη.
- Βρίσκεις;
- Ναι.
- Και εσύ, στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγεις;
- Εγώ, έχω ένα ακόμη πλεονέκτημα. Βλέπω μία υπέροχη γυναίκα, ερωτική και ερωτεύσιμη. Είμαι διπλά τυχερός. Έτσι δεν είναι;
- Εσύ το ξέρεις αυτό.
- Ναι. Εγώ το ξέρω, εγώ το ζω.
- Χαίρομαι.
- Και ‘γώ…
(‘Face’ by J Moran)
ενταξει!
το καταφερες….
επεσα στα πατωματα και βγαζω αφρους!!!!
Θυμάμαι, χρόνια πολλά πριν, εκείνη κοιμόταν κι εγώ την κοιτούσα… όλο το βράδυ, μέχρι το πρωί που ξύπνησε.
Τώρα, χρόνια μετά, νομίζω πως δεν την κοίταξα αρκετά.
(Και λίγο ποτό δε θα με χαλούσε τώρα, την καληνύχτα μου…)
Επάνω στην όψη τους, καθρεπτιζόμαστε εμείς οι ίδιοι… όταν είναι αληθινό.
Τη συζήτηση αυτή την έχω κάνει, με σιωπή, με τα μάτια.
Μεγάλη “βουτιά” στα μέσα μας, στα θέλω μας, στο φαίνεσθαι και την ουσία.
Μία χάρη: Αν έχεις την καλοσύνη, ξεκίνα επαγγελματικά το γράψιμο, για να έχουν τα γραπτά σου μία θέση στο διηνεκές και μία περίοπτη στη βιβλιοθήκη μου.
Σ’ευχαριστώ, προσφέρεις αγωγή στην ψυχή μου.
Σε φιλώ.
Ποτέ δεν μπόρεσα να απαντήσω στο “γιατί μ’ αγαπάς”
αναλυτικά. Η μόνη απάντηση είναι “γιατί είσαι ΕΣΥ”
Ναι,ο/η αγαπημένος/η είναι ο καθρέφτης μας, φτάνει
να μην ραγίσει και παραμορφωθεί το είδωλο!
Αληθινές οι Επαληθεύσεις σου!
πολλες φορες αναρωτηθηκα τι ειναι αυτο επανω μου που τον κανει να μ αγαπαει..και ρωτησα..κι απαντηση δε πηρα..συγκεκριμενη τουλαχιστον..ΟΛΑ σου μου ειπε..μα ποια ολα μου..τι εχω..εγω δεν..τελικα καταλαβα..μ εβλεπε με τα ματια της αγαπης..
απιστευτες οι ομορφιες που βλεπουν τα ερωτευμενα ματια…
φιλια και ευχές πολλές και αγάπη για τις μέρες που έρχονται. Να τις περάσεις τέλεια Γιώργο
Οσο θελεις να βλεπεις αυτον/αυτην που αγαπας τοσο δεν θελεις να τον/την ξαναδεις οταν σε “προδωσει” κι ας θελει αλλα η καρδια σου.
Από ότι βλέπω τα καταφέρνεις να βάζεις τα συναισθήματα σε προτάσεις και να τις καταλαβαίνουμε όλοι.. Και να ταυτιζόμαστε με αυτά που λες.. Και να χαιρόμαστε.. Έχει δίκιο η συν-βλογγερ eρωτας, γιατί δεν αρχίζεις επαγγελματικά το γράψιμο;
Μπαααα δεν σχολιάζω… απολαμβάνω!
Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς αυτό… Να τα βλέπει έτσι όπως πραγματικά είναι. Όλα διπλά!
Αλλιώς ποτέ δε θα γίνουμε δελφίνια
Η οπτικοποίηση των καταστάσεων ή του πόθου βάση βιολογικής ματιά δεν νομίζω ότι είναι τόσο αντικιμενική παρατήρηση. Να βλέπουμε τα πραγματα χωρίς νου, με τα μάτια της ψυχής με εξοπλισμό την αντικειμενικότητα..
Πολύ όμορφο κείμενο..