Ξέρω. Είσαι εκεί, στην ίδια θέση, όπως τότε. Ναι, ξέρω. Με παρατηρείς. Με βλέπεις να χτυπιέμαι, να πονάω, να παρακαλάω. Ναι, ξέρω. Επιβλέπεις την εκδίκησή σου. Χαίρεσαι, γελάς, τρεμοπαίζει το μάτι σου από την ηδονή. Ναι, ξέρω. Νικάς και σ’ αρέσει. Το περίμενες καιρό. Ήσουν στημένη στην γωνία και περίμενες. Με έβλεπες να ζω, να χαίρομαι, να αισθάνομαι. Να γίνομαι αυτό που πάντα εποφθαλμιούσες. Ευτυχισμένος. Δεν τα παράταγες όμως. Δεν κοίταζες την δική σου ζωή. Έπαιρνες δύναμη και ενέργεια από την προσμονή της εκδίκησης. Και χτύπησες, όταν εγώ έστρεψα το βλέμμα μου μακριά από το οπτικό σου πεδίο. Με πόνεσες. Βαθιά. Το ευχαριστήθηκες.
Όμως, πρέπει να ξέρεις κάτι. Όσο κι’ αν πόνεσα, έμαθα να προχωράω μπροστά. Τα χρόνια δίπλα σου με έκαναν να σε αντέχω. Έπαθα ανοσία από την κακία σου. Δεν με ακουμπάς πια. Κι’ αν κλαίω, είναι επειδή πίστεψα ότι θα είχες αλλάξει. Κι’ αν κλαίω, είναι επειδή πίστεψα ότι είχα γλυτώσει από εσένα. Δεν πειράζει όμως. Χαλάλι σου κοπέλα μου. Χαλάλι. Όχι, μην νομίζεις ότι είμαι γενναιόδωρος. Άνθρωπος είμαι. Κάτι, που δεν είσαι εσύ…
(‘Portrait of Ira’ by Tamara de Lempicka)
Τελικά, η εκδίκηση δεν είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο?
Φτού! Κι εγώ που νόμιζα…
…(άουτς… αυτό πόνεσε…)
Καλημέρα.
!
τοσο ανθρωπινα αληθινο…
πονεσε…
το βιωσατε οοοολλλοοο αυτο??
Σαν να άκουσα τον εαυτό μου.. στο αντίστροφο..
Το εχω πει πολλες φορες κι εγώ..
Νομίζω πως κλαίμε για τη λάθος επιλόγή μας… η συμπεριφορά του άλλου είναι εξωγενής παράγοντας. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε, εμείς τι επιλέγουμε, και στην τελική, πόσο επιτρέπουμε να μας πονούν…
Θα περάσει Γιώργο μου, θα γιάνει… Κάθε εμπόδιο για καλό (αλάνθαστο).
Σε φιλώ.
η ανοσία είναι το όπλο που μας δίνουν…
Αρχικά νόμιζα ότι είναι μια από τις όμορφες ιστορίες σου. Μετά είδα ότι ανήκει στην ομάδα “Προσωπικά” και πάγωσα.
Αν το βιώνεις αυτό, κουράγιο.
Είναι πολύ οδυνρό να συνειδητοποιείς ότι ένας άνθρωπος δεν είναι έτσι όπως νόμιζες. Αισθάνεσαι δικαιολογημένα και μη, προδωμένος!!
Καλημέρα!
Όταν πάψω να πονάω θα καταλάβω ότι πέθανα.
“ο πόνος δείχνει ότι ζω” (ο στίχος του Μιλτ.Πασχαλίδη)
Η εκδίκηση μου είναι η αδιαφορία. Προχωράω μπροστά και σε κάνω να απορείς που βρίσκω τη δύναμη…
Όλα στο μυαλό μας είναι Γιώργο. Πιστεύεις πραγματικά ότι σε εκδικείται; Εσύ προσπαθείς να ξεφύγεις. Από την βασανιστική σκέψη. Ό,τι όμως δεν σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Καλό καλοκαίρι. Καλές διακοπές να ξεχαστούμε.