Οι ήχοι από την σύγκρουση των ασημένιων μαχαιροπήρουνων με τα χείλη των κολονάτων ποτηριών, κατέκλυσαν τον χώρο. Η παραίνεση στο νιόπαντρο ζευγάρι να σηκωθεί να χορέψει, δεν άργησε να πάρει σάρκα και οστά. Μπροστά ο γαμπρός και πίσω η νύφη, πιασμένοι χέρι-χέρι προχώρησαν προς το κέντρο της αυτοσχέδιας πίστας. Κοιτάχτηκαν για λίγο στα μάτια, γέλασαν και αγκαλιάστηκαν. Ο ήχος από το αγαπημένο τους τραγούδι, ήρθε να καλύψει κάθε άλλον και τα δύο κορμιά, ενωμένα σαν ένα, λικνίστηκαν στον ρυθμό του.

Εσύ,
μοιάζεις με πανέμορφο λουλούδι στη γη,
είσαι μες στην έρημο αστείρευτη πηγή,
εσύ, μόνο εσύ.

Εσύ,
μοιάζεις με τον ήλιο στο γαλάζιο ουρανό,
λαμπερό αστέρι στο γλυκό το δειλινό,
εσύ, μόνο εσύ.

Ο γαμπρός, κοιτάζει στα μάτια την νύφη. Σκύβει και της ψιθυρίζει κάτι στο αυτί. Εκείνη γελάει και κλείνει τα μάτια της. Φαίνεται ευτυχισμένη, είναι ευτυχισμένη. Γέρνει περισσότερο στην αγκαλιά του άντρα της.

Θα σ’ αγαπώ,
ώσπου να γίνω εγώ εσύ, κι εσύ εγώ,
κι ώσπου το μέλλον, το παρόν, το παρελθόν,
γίνουν εσύ, κι εσύ εγώ,
εγώ θα σ’ αγαπώ.

Από τα μάτια του πατέρα του γαμπρού, κυλάει ένα δάκρυ. Οι συγγενείς καταλαβαίνουν αμέσως. Κλαίει για την μοναξιά του. Στο τέλος της βραδιάς, θα αφιερώσει στην αγαπημένη του σύζυγο, την Νίκη του, το ‘Άστρα μη με μαλώνετε’. Η πεποίθηση ότι τους έβλεπε από εκεί που βρισκόταν, ήταν διάχυτη στο χώρο.

Εσύ,
μοιάζεις καλοκαίρι στης ζωής τη χειμωνιά,
μια ζεστή ελπίδα στης καρδιάς τη παγωνιά,
εσύ, μόνο εσύ.

Εσύ,
μοιάζεις λαμπερή δροσοσταλιά στο πρωινό,
άρωμα φερμένο από τόπο μακρινό,
εσύ, μόνο εσύ.

Το τραγούδι φτάνει στο τέλος του. Τα δύο κορμιά δεν θέλουν να χωρίσουν. Θέλουν να συνεχίσουν να είναι ενωμένα, σαν ένα. Είναι ευτυχισμένοι, γελάνε, χαίρονται. Ζουν. Ένας ξάδελφος του γαμπρού, σε μία άκρη ενός τραπεζιού, τους κοιτάει και χαίρεται με την ευτυχία τους. Κάποτε, πριν από 10 περίπου χρόνια, ζούσε αντίστοιχες στιγμές. Τα δύο αυτά κορμιά, τα δύο αυτά παιδιά, του θύμισαν όρκους και υποσχέσεις. Όρκους και υποσχέσεις που έμειναν ξεχασμένα σε έναν αντίστοιχο χορό, ένα ζεστό βράδυ Σεπτεμβρίου. Γέλασε ή έκλαψε, δεν ξέρει. Απλά, χειροκρότησε με την ψυχή του.

Θα σ’ αγαπώ,
ώσπου να γίνω εγώ εσύ, κι εσύ εγώ,
κι ώσπου το μέλλον, το παρόν, το παρελθόν
γίνουν εσύ, κι εσύ εγώ,
εγώ θα σ’ αγαπώ.

Γιάννη μου και Αγγελική μου, να ζήσετε. Να είστε πάντα καλά. Κάθε ευτυχία στην κοινή σας ζωή.
Ο ξάδερφός σας, Γιώργος

(‘Black tie affair II’ by Karen Dupre)