Ξέχασα τις λέξεις που ήθελα να γράψω.
Έμειναν μόνο οι εικόνες αυτών των λέξεων. Σαν ένας πίνακας βουβός που γεμίζει με χρώματα τα μάτια και λέει όλα αυτά που η ψυχή φωνάζει.

Ξέχασα τις λέξεις που ήθελα να γράψω.
Έμειναν μόνο οι ήχοι αυτών των λέξεων. Σαν ένα ορατόριο παιγμένο σε εκκλησιαστικό όργανο που ο ήχος του σκεπάζει κάθε σκέψη και την κάνει να μοιάζει σαν ετεροχρονισμένη παρέμβαση μέσα στην αρμονία του σύμπαντος.

Ξέχασα τις λέξεις που ήθελα να γράψω.
Έμειναν μόνο τα σημάδια τους επάνω στο άσπρο χαρτί. Σαν ιδεογράμματα κινέζικου αλφαβηταριού σχηματισμένα με απαράμιλλη τέχνη και άπιαστη δεξιοτεχνία πάνω σε πάπυρο φτιαγμένο από καιρό.

Ξέχασα τις λέξεις που ήθελα να γράψω.
Λησμόνησα να τις κλειδώσω στο κουτί του μυαλού μου και τις άφησα ελεύθερες να περιπλανιόνται στο στόμα, στα μάτια, στα αυτιά μου. Ξεθάρρεψαν και έφυγαν για να αναπνεύσουν ελεύθερα, να γεμίσουν χρώματα, αισθήματα και ανάσες. Για να ξαναγυρίσουν πίσω ολοκληρωμένες. Για να γυρίσουν πίσω έτοιμες. Για να αποκτήσουν ‘θέλω’ και ‘μπορώ’…

(‘Virtues II’ by Chris Paschke)