04
Ιαν
08

Προπατορικό αμάρτημα…

now-by-joani.jpgΔευτέρα
Μ’ άφησες και κοιμήθηκα εκεί που όλα ξεκινάν. Ανάμεσα στα ανοιγμένα σκέλια σου, εκεί, στο ψηλότερό τους σημείο, πάνω στο αιδοίο σου, αναπνέοντας την υγρασία του έρωτά σου…

Τρίτη
Πάλι βρέθηκα στο ίδιο σημείο. Άθελά μου, σε έφερα σε οργασμό. Φώναξες. Σε κοίταξα με έκπληξη. Μου είπες: Πειράζει που φώναξα;. Σου απάντησα: Δεν έχω κάνει άλλη γυναίκα να φωνάξει. Μου απάντησες: Όλες οι άλλες φοβήθηκαν…

Τετάρτη
Κοιμάσαι και ‘γώ κάθομαι απέναντι από το κρεβάτι και σε κοιτάω. Έξω, ο ήχος από την βροχή αντισταθμίζει την πληρότητα της μοναξιάς μου. Δεν σε ξυπνάω. Ούτε καν έρχομαι να ξαπλώσω δίπλα σου. Φοβάμαι μήπως αναστατώσω την ηρεμία των ονείρων σου. Κοιμάμαι στο πάτωμα…

Πέμπτη
Βυθίζομαι στο φωτεινό σκοτάδι του αιδοίου σου. Μέρα με την μέρα, όλο και περισσότερο. Αποκοιμιέμαι μέσα σου μετά το τέλος της πράξης. Δεν θέλω να χάσω με τίποτα εκείνη την στιγμή που ασυναίσθητα θα μας έρθει η επιθυμία να σκίσουμε ο ένας τις σάρκες του άλλου και να βυθιστούμε ακόμη περισσότερο στο καινό της ύπαρξής μας, τυφλωμένοι από το πάθος της αλληλεξάρτησης…

Παρασκευή
Σχήμα κλειστό το κορμί. Είσοδοι και έξοδοι. Ανακαλύπτω τις σχισμές. Περιδιαβαίνω τις ανωμαλίες. Επισκοπώ τις εξάρσεις. Κι’ όμως. Είσαι εκεί. Αφημένη στην θέληση των δακτύλων μου. Νοιώθω ένα ρίγος να γεννάται. Όχι, δεν είναι ρίγος πόνου. Μοιάζει σαν τέτοιο. Το προσπερνάω και το επιβλέπω. Στο σημείο που ενώνονται οι δύο κόσμοι των ποδιών σου, κάτι φουσκώνει. Υφή βελούδινου υφάσματος αντικρίζουν τ’ αποτυπώματά μου. Υγρασία. Ξανά. Ανασηκώνεις το κορμί, παράλληλα με έναν ήχο κοφτερό. Τινάζεσαι. Ο ήχος διαπερνά τα χείλη σου και απλώνεται στο ανέραστο δωμάτιο. Ξεψυχάς από ηδονή. Κλείνω τα μάτια και ξαπλώνω πλάι σου. Μπορώ να κοιμηθώ πλήρης, έχοντας δει το θαύμα του κόσμου…

Σάββατο
Μόνος. Το κρεβάτι πεδίο ξένο. Το λευκό τέλμα των σεντονιών απειλητικό. Κοιμάμαι στο πάτωμα, κοιτώντας την πόρτα του δωματίου, εκπληρώνοντας την αρχέγονη αποστολή του άντρα-κυνηγού για φύλαξη της ημέτερης σπηλιάς, γραμμένη στο πανάρχαιο DNA μου…

Κυριακή
Φοβάμαι την νύχτα. Ψάχνω το ξημέρωμα στις παρυφές ενός ποτηριού γεμάτου με βότκα. Το βρίσκω κάποτε. Εξαντλημένος από την κάθαρση. Κι’ όμως, καμία κάθαρση δεν είναι αρκετή γνωρίζοντας ότι το αμάρτημα είναι προπατορικό…

(Σκέψεις ανασύρθηκαν διαβάζοντας το βιβλίο της Marguerite Duras ‘Η αρρώστια του θανάτου’ και έγιναν εικόνες βλέποντας εσένα να κοιμάσαι στο πλάι μου)

(‘Now!’ by Joani)


20 Απαντήσεις to “Προπατορικό αμάρτημα…”


  1. Ιανουαρίου 4, 2008 σε 2:47 μμ

    Καλή Χρονιά γεμάτη υγεία και έμπνευση!!!

  2. 2 thogia
    Ιανουαρίου 4, 2008 σε 6:39 μμ

    τρομερό! Και το κλείσιμο μου άρεσε πολύ.. Καλή σου χρονιά.

  3. Ιανουαρίου 5, 2008 σε 12:45 πμ

    Πολύ καλό..Μου αρέσει πολύ το οτι εκφράζεις τις σκέψεις σου,χωρίς τους φραγμούς που έχουν άλλα άτομα..Μπράβο :)

  4. Ιανουαρίου 5, 2008 σε 12:18 μμ

    Μοναδικό απλά μοναδικό και τρυφερό!
    Καλή μέρα να έχεις και καλή χρονιά και από εδώ παραμυθένια!

  5. Ιανουαρίου 5, 2008 σε 5:01 μμ

    “I don’t wanna close my eyes, I don’t wanna fall asleep ’cause I miss you baby and I don;t wanna miss a thing.” Αυτό μου έφερες στου νου…

  6. Ιανουαρίου 6, 2008 σε 12:55 πμ

    καλη χρονια πολυ ωραιο κειμενο και πολυ ομορφα εδω μεσα…

  7. Ιανουαρίου 6, 2008 σε 1:28 μμ

    Μου άρεσε πάρα πολύ…Το ένιωσα γνήσια αυθεντικό, ωραία τολμηρό, γεμάτο αίσθημα που δεν προσβάλλει…Πολύ καλό για να είναι αληθινό…
    Έχεις ωραία πένα…

  8. 8 m13
    Ιανουαρίου 6, 2008 σε 2:39 μμ

    ωραίο ρε παιδί μου, αλλά μην κοιμάσαι στο πάτωμα ;)
    doesnt make any sense.

  9. Ιανουαρίου 6, 2008 σε 3:46 μμ

    καλημέρα μας…

    @γκρινιάρα
    καλή χρονιά και σε σένα…
    με ότι καλύτερο για την ζωή σου…

    @thogia
    σ’ευχαριστώ πολύ…
    χαίρομαι που σου άρεσε…
    καλή χρονιά να έχουμε…

    @δηιάνειρα
    να’σαι καλά…
    όταν έχεις φραγμούς στην έκφραση, δεν μπορείς να είσαι αληθινός…
    αρκεί να μην καταντάς χυδαίος…

    @θαλασσινή
    ευχαριστώ πολύ θαλασσένια…
    καλή χρονιά να έχουμε…
    με καλά κείμενα…

    @tradescadia
    ταιριάζει απόλυτα…
    και χωρίς να το έχω στο νου μου…
    τελικά, υπάρχει σύμπτωση ερεθισμών και εθισμών…

    @πενθεσίλα
    καλή χρονιά να έχουμε…
    σ’ευχαριστώ που πέρασες…
    να’μαστε καλά να τα λέμε…

    @κάτια
    καλώς ήρθες κάτια…
    με τιμούν τα λόγια σου…
    κάποιες φορές, τα αληθινά είναι απίστευτα…
    ευχαριστώ και πάλι…

    @μ13
    θα το προσπαθήσω καλή μου…
    δεν είναι πάντως άβολο…
    δοκίμασέ το και θα με θυμηθείς…

    την καλημέρα μου και πάλι και καλό υπόλοιπο Κυριακής…

  10. Ιανουαρίου 7, 2008 σε 7:14 μμ

    Καλή σου Χρονιά! Συνέχισε να γραφεις…

  11. Ιανουαρίου 7, 2008 σε 8:10 μμ

    Πόσο μοιάζουν μερικές φορές οι αισθήσεις των ανθρώπων…
    Και οι μοίρες και οι συναντήσεις.
    Μου θυμίζεις το “κάποτε”. Σχεδόν οδυνηρά.
    Πονετικά.
    Αν είναι το τώρα σου, είσαι ευτυχής.
    Φύλαξέ το…
    Το παρακάτω, για την “Πέμπτη” σου,
    και για το πολύτιμο πάθος της
    αληλεξάρτησης:

    “Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
    Να σου δώσω απόγνωση να μην είσαι ζώο,
    να μου δώσεις δύναμη να μην είμαι ράκος,
    να σου δώσω συντριβή να μην είσαι μούτρο,
    να μου δώσεις χόβολη να μην ξεπαγιάσω.
    Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου
    για να μάθεις πια να μην κλωτσάς”.

    Όχι δικό μου φυσικά, του Χριστιανόπουλου
    και του δικού μου”κάποτε”…

  12. Ιανουαρίου 8, 2008 σε 1:04 μμ

    Σου εύχομαι να έχεις μια δημιουργική χρονιά

  13. Ιανουαρίου 8, 2008 σε 9:28 μμ

    Καλή Χρονιά Γιώργο μου, με πολλή πολλή αγάπη στην καθημερινότητα μας και χαμόγελα να μας στολίζουν!

    Κι εσύ να συνεχίσεις να στολίζεις τις μέρες μας με τόσο ερωτικά κείμενα!!!

    Πολλά φιλιά!

  14. Ιανουαρίου 9, 2008 σε 12:01 μμ

    αφωνη…
    ομορφες λεξεις για να στολισεις τα συναισθηματα ενος αμαρτηματος…
    να ‘σαι καλα…

    χρονια καλα ειπα;
    οχι;
    χρονια καλα λοιπον και καθε επιθυμια σου, ολοψυχη ευχη μου…

  15. Ιανουαρίου 9, 2008 σε 8:46 μμ

    να σου πω ότι ήταν ιδιαίτερα ειλικρινές αυτό που διάβασα; και καθαρό από περιττά;

    μ’άρεσε.

    καλή χρονιά γιώργο μου, ότι επιθυμείτε… με αγάπη και δύναμη όλα γίνονται.

  16. Ιανουαρίου 18, 2008 σε 4:29 πμ

    Εμένα δεν μ’αρέσει το πάτωμα… Προτιμώ να κοιμάμαι στα σύννεφα, αγκαλιά με το φεγγάρι… Πώς νοιώθεις ορίζοντας το πάθος του έρωτά σου; Η μήπως αυτό δεν ορίζεται; ;-)

  17. Ιανουαρίου 21, 2008 σε 11:19 μμ

    καλησπέρα σας…

    @υμέλη
    καλή χρονιά να έχουμε…
    με ότι καλύτερο ταιριάζει στην προσωπικότητά μας…

    @άννα
    κοινές και όχι κενές…
    εμείς ξέρουμε να νοιώθουμε καλή μου…

    @ταραντέλα
    και σε σένα ταραντέλα μου…
    τα καλύτερα…

    @σόφι
    σ’ευχαριστώ γλυκειά μου…
    και για σένα τα καλύτερα…
    να’μαστε καλά να τα λέμε…

    @αγαπημένη μου
    εσύ φωνάζεις περισσότερο από τον καθένα μας…
    και να συνεχίσεις να το κάνεις με όση δύναμη έχεις…
    καλή χρονιά και χρόνια καλά και σε σένα…

    @αλεξάνδρα
    να’σαι καλά…
    και το σχόλιό σου με τιμά ιδιαιτέρως…
    καλή χρονιά να έχουμε…

    @νεράιδα
    καλή χρονιά καλή μου…
    το πάθος είναι για να ξεχειλίζει και όχι για να ορίζεται…
    απλά, περιγράφεται και εγγράφεται μόνο στην ψυχή και στην καρδιά…
    και εκδηλώνεται εμπράκτως με το σώμα…

    την καληνύχτα μου…

  18. 19 Κωνσταντίνος Ματσούκας
    Φεβρουαρίου 13, 2008 σε 10:51 μμ

    How the hell is ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ in English? Help!

  19. Φεβρουαρίου 14, 2008 σε 2:13 πμ

    να σου ‘πω ότι ξέρω, θα σου ‘πω ψέματα…
    σίγουρα εμπεριέχει την λέξη sin μέσα του…
    για το υπόλοιπο δεν ξέρω…
    ψάξε στην wikipaideia για περαιτέρω…


Υποβολή απάντησης




Σελίδες της ζωής μου…

Ακούω…


Ακούμε Χνούδι

Brel - Infiniment

Songs from a Secret Garden

Διαβάζω…


Bloggers - Ιστορίες του Διαδικτύου

στάχτες - ο λόγος στο διαδίκτυο

ΒΗΜΑ Ιδεών

Θέλω την μοναδικότητά μου…

Ημέρες ζωής…

Ιανουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ   Φεβ »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Υπήρξατε εδώ...

  • 172,601 ψυχές

Υπάρχετε…


site statistics