Το χιόνι καίει τον καρπό
Και την αγάπη ο χρόνος
Στην κούπα μου παλιό κρασί
Κι εσύ καινούργιος πόνος

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
Νοτιάς τα φέρνει πίσω
Κι από τα φύλλα της καρδιάς
Δεν ξέρω να σε σβήσω

Για να μη γίνεις σύννεφο
Καρφώθηκα στο χώμα
Κι άφησες τα τραγούδια μου
Ρούχα με δίχως σώμα

Βοριάς φυσάει τα λόγια μου
Νοτιάς τα φέρνει πίσω
Κι από τα φύλλα της καρδιάς
Δεν ξέρω να σε σβήσω

Δεν είναι η ζήλια μάτια μου
που σαν καπνός με πνίγει
Είναι που κάποτε θα ‘ρθεις
Κι η αγάπη θα ‘χει φύγει

Απόψε το βράδυ θυμήθηκα αυτούς τους στίχους. Ίσως γιατί μοιάζουν με μαντινάδες ενός κρητικού λυράρη που τις τραγουδάει συνοδεία της λύρας του και ενός λαούτου. Και που στο τέλος του κάθε στίχου, κοντυλιές από το δοξάρι του προσδίδουν βάρος και υπόσταση στον πόνο του.

Δεν ξέρω γιατί σιγοτραγουδώ αυτούς τους στίχους. Ίσως γιατί τους ακούω σαν τραγούδισμα ενός κύματος στην ακτή μιας παραλίας. Ήσυχους και εκκωφαντικούς συνάμα. Να καθρεφτίζουν στοιχεία της φύσης. Να στοιχειώνουν τις σκέψεις μου.

Μένουν τα λόγια μου εκκρεμή. Ανήμπορα να πιαστούν από κάπου και να ολοκληρωθούν. Προσπαθούν, αλλά δεν το καταφέρνουν πάντα. Τρομάζω. Φοβάμαι. Δεν θέλω τα λόγια μου να χαθούν. Μην τα αφήσεις να χαθούν. Θα είναι κρίμα και άδικο…

(Οι στίχοι ανήκουν στον Άλκη Αλκαίο. Μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν από τον Μίλτο Πασχαλίδη)

(‘Number 26, 1951’ by Jackson Pollock)