Καιρό είχα να ακολουθήσω τους κανόνες ενός διαδικτυακού (sic) παιχνιδιού. Λάθος μου και μεγάλη γαϊδουριά μου θα μπορούσα να προσάψω στον εαυτό μου. Από όσους με σκεφτήκατε και δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά σας, ζητάω συγνώμη. Και αποφασίζω να μην το ξανακάνω. Θα γίνω καλό και υπάκουο παιδί. Και για του λόγου του αληθές, παίρνω φόρα και εντρυφώ μετά μανίας στο blogo-παίχνιδο με τους εξής απλούς όρους:
α. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα,
β. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο),
γ. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας,
δ. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη) και
ε. Ζήτα από πέντε bloggers να κάνουν το ίδιο.

Σήκωσα τα μάτια μου στην βιβλιοθήκη απέναντί μου. Την έτρεξα από τα αριστερά προς τα δεξιά. Στάθηκα σε ένα σκληρόδετο βιβλίο. Με έντονα χρώματα βαμμένο: κόκκινο, πράσινο, πορτοκαλί. Αλκυόνη Παπαδάκη η συγγραφέας, ‘Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή’ ο τίτλος από τις εκδόσεις ‘ΚΑΛΕΝΤΗΣ’. Σελίδα 123, διαβάζω:

‘Τι θα καταλάβαινες αν σου απαντούσα πως εγώ παίζω μέχρι τελικής, σ’ ένα παιχνίδι που το μόνο που ξέρω είναι πως οι διαιτητές είναι πουλημένοι. Πως η φανέλα μου έχει ξεθωριάσει και μόνο να ονειρευτώ μπορώ τα χρώματά της. Τι θα καταλάβαινες αν σου απαντούσα πως εγώ δεν παίζω ποτέ γι’ αυτούς που έχουν εισιτήριο. Για τους απ’ έξω παίζω. Τους περαστικούς. Τόση προπόνηση για ένα παιχνίδι χαμένο από χέρι, πώς θα μπορούσες να διανοηθείς;’

Έκλεψα λίγο στο παιχνίδι. Δεν μπορούσα να απομονώσω μόνο τις τρεις περιόδους. Το έγραψα όλο. Όλη την 123η σελίδα. Για να έχω να λέω ότι υπερέβη τα εσκαμμένα. Έτσι για το γαμώτο.

Sadmanivo ευχαριστώ για την πρόσκληση. Και για την προτροπή να γράψω κάτι δικό μου. Με τιμά ο λόγος σου. Να ‘σαι καλά. Η συνέχεια ανήκει σε όλους σας. Εύχομαι, έστω και μία ή ένας από εσάς να ανταποκριθεί…