Μία ολοστρόγγυλη πανσέληνος
φωτίζει
τις ανέραστες ατραπούς των ονείρων
με συνοδεία το άρωμα των ανοιξιάτικων μπουμπουκιών
των πρόωρα ανθισμένων
(ξεγελασμένων θα μπορούσες να πεις)
νερατζιών των δρόμων…
Κι’όμως,
το φως αυτό είναι μία
εν δυνάμει φωτεινή πηγή
κάποιων
εν δυνάμει νέων προσδοκιών…
Φίλτατε! Κι εσείς φεγγαροχτυπημένος;;;;
Τί σύμπτωση!!!
Σ;Ο))))
Χθες νωρίς το βράδυ λοιπόν και ενώ γύριζα στο σπίτι στη Λ. Μαραθώνος στο ύψος του Γέρακα έπεσε το βλέμμα μου στο υπέροχο πορτοκαλί, ολόγιομο Απριλιάτικο φεγγάρι.
Η Πανσέληνος με γοήτευε πάντα. Η φωτεινή της τελειότητα. Όταν δε λείπει το παραμικρό κομματάκι που θα μπορούσε να υποβαθμίσει την ουράνια εξουσία της.
Φαντάσου, ότι το καλοκαίρι στη Τζια που κάνω διακοπές η παρέα μου κάνει ολόκληρο αφιέρωμα το βράδυ της Αυγουστάτικης πανσελήνου.Με κιθάρες, κρασάκι, μεζεδάκια στη παραλία, λαμπίτσες,κεράκια και άλλα ωραία.
Χθες βράδυ όμως ήμουν πολύ λυπημένη. Γιατί????
Γιατί διαλύθηκε το σπίτι μου. Η οικογένειά μου. Μετά από 15 χρόνια και τόση αγάπη.
Που πάει η αγάπη όταν φεύγει??
Γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει?
Που να τη βρω να τη ρωτήσω
αν θα ξαναγυρίσει πίσω……..
Με συγχωρείς, ίσως σου φαίνεται αστείο το φορτίο και το στοιχάκια αλλά είναι πολύ πρόσφατο για μένα και είμαι άσχημα.
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια το καλοκαίρι του είχα πει σα κακομαθημένο παιδί ένα βράδυ με Πανσέληνο ότι……….σήμερα το βράδυ θέλω να με πας κάπου να απολαύσουμε το φεγγαράκι.
Και με πήγε.
Με αγαπούσε και τον αγαπούσα.
Και τώρα τι? Αυτό ήταν? Τέλειωσε?
Aνεπανάληπτη. Όποιο μήνα κι αν εμφανίζεται.
Καλή Ανάσταση εύχομαι αγαπημένε Γιώργο.