Προσωπικοί μύθοι γένους αρσενικού, πτώσης ενικού και με επιπτώσεις σε πληθυντικό αριθμό…
Είμαστε τυμβωρύχοι ζωών, ελεγχόμενων μόνο για νομιμότητα και όχι για σκοπιμότητα. Ψάχνουμε μέσα σε τάφους σκοτεινούς να βρούμε το φως που θα μας οδηγήσει…
Κάναμε δειγματοληπτικούς ελέγχους ζωής που εγκρίθηκαν από το περιβάλλον μας και τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά τα δείγματα κρίθηκαν εν τέλει ακατάλληλα, προς βρώσιν και προς πόσιν, από την ίδια την ζωή που ζήσαμε…
Αφήσαμε αναπνοές επάνω σε καρέκλες άβολες και γραφεία ασφυκτικά. Όταν έφτασε η ώρα να τις χρησιμοποιήσουμε για να ξεφύγουμε από το τέλμα, συνειδητοποιήσαμε ότι μας είχαν απομείνει μόνο εκείνες που ήταν προαπαιτούμενες για να συνεχίσουμε να ζούμε…
Ο έρωτας και η μοναξιά, τελικά, έχουν την ίδια ρίζα. Εκείνη που εμείς ποτίζουμε με κάθε δάκρυ που κυλάει όταν οι αναμνήσεις δίνουν την θέση στη ζωή μας…
(‘Street at night’ by Tamara de Lempicka)
oμως, οπως κι αν το δεις, επιλογη θα πεις ηταν.. τουλαχιστον τα ουσιωδη.. λαθος θα μου πεις!
μονο που δε ξερεις ακομη αυτο το λαθος πως θα το βλεπεις λιγα χρονια μετα..
*τα τελευταια χρονια προσπαθω να αγαπω τις επιλογες μου.. να με δικαιολογω.. γιατι ολο και καποιο λογο ειχα..
καλησπερα ”εραστη της ζωης”
το φως δεν το ψάχνουμε μόνο μέσα στους τάφους, το φως το ψάχνουμε στις ψυχές των ανθρώπων και μέσα στην δική μας…κι ας αγαπήσουμε παράφορα κι ας νιώσουμε μοναξιά, κι ας πληγωθούμε, στο τέλος όταν θα κάνουμε ταμείο απλά θα ελπίζουμε να μην βγει ελλειματικό, αλλά και να βγει, τι έγινε, τα αισθήματα είναι αποκλειστικά για κατανάλωση ευαίσθητε φίλε μου…
(σου το έχω πει, εκεί έξω σε περιμένουν πολλά όμορφα πράγματα, φτάνει να ψάξεις)