Ιχνη στην άμμο…

Τα πατήματά μας, θα μας οδηγήσουν στη θάλασσα… Τα ίχνη επάνω στην άμμο θα δείχνουν τον προορισμό μας… Θα παίξουμε στη θάλασσα… Θα βουτήξουμε… Θα καταδυθούμε… Θα βγούμε και θα στεγνώσουμε κάτω από τον καυτό ήλιο… Θα τινάξεις τα μαλλιά σου επάνω μου και μετά θα το βάλεις στα πόδια για να μην σε πιάσω……

Τριαντάφυλλο μου…

Ο μύθος λέει ότι το τριαντάφυλλο δημιουργήθηκε από την θεά των λουλουδιών και της βλάστησης την Χλωρίδα. Μια μέρα η Χλωρίδα βρήκε το άψυχο σώμα μιας νύμφης στο δάσος και το μεταμόρφωσε σε λουλούδι. Κάλεσε τότε την Αφροδίτη τη θεά της αγάπης και της ομορφιάς και τον Διόνυσο το θεό του κρασιού. Η Αφροδίτη χάρισε…

Νυχτερινό…

«έστρωσε η παρτίδα με το ναι και όχι, ποιος θα ‘ναι το ψάρι, ποιος θα ‘ναι η απόχη ζάρια στα ποτήρια έριξες παγάκια, τάβλι είναι η νύχτα, πούλια τα κορμάκια.» επειδή ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι… και κάθε παιχνίδι έχει τους όρους του… και οι όροι υπόκεινται σε αλλαγές και τροποποιήσεις…

Το ξύπνημα…

Σάββατο πρωί… Είχαμε κοιμηθεί αργά το προηγούμενο βράδυ… Η βόλτα στην παραλία, το δυνατό κόκκινο κρασί, η διάθεση για νυχτερινό μπάνιο και, εντέλει, το νυχτερινό μπάνιο στα καθαρά νερά της ήρεμης θάλασσας, μας έριξαν στο κρεβάτι αργά… Δεν μας ένοιαξε όμως… Όλος ο κόσμος μας ήταν μέσα στο δωμάτιό μας, όλη η ζωή μας πάνω…

Τηλεφώνημα…

Γεια σου μωράκι μου… Έλα… τι έγινε;;; Καλά ματάκια μου… Πήρα να σου πω κάτι… Τι;;; Σ’ αγαπώ… Πολύ… Χαζούλη μου… Δεν με πιστεύεις;;; Σε πιστεύω… Τότε;;; Απλά, σε λέω χαζούλη μου… Πειράζει;;; Όχι ζωούλα μου… Όχι… Μου λείπεις… Και ‘μένα… Θέλω να σε δω… Μα δεν γίνεται τώρα… Δουλεύουμε… Και θα μας κολλήσει αυτό;;;…

Πλυμένα…

Παλιά ρούχα… Πολυφορεμένα… Ξεκαθάρισμα… Πέταμα άχρηστων… Από τα κρατούμενα… Λερωμένα, άπλυτα, παραπεταμένα, παραμελημένα… Πλύσιμο… Καθάρισμα… Μαλακτικό… Στέγνωμα στον ήλιο και στον καθαρό αέρα… Και μετά καλοφόρετα… Για να είσαι καθαρός… Για να λάμπεις…

Μία σταγόνα βροχής…

Τα ήρεμα νερά, ήρεμα κινούνται… Τα ήρεμα νερά, ακίνητα λιμνάζουν… Ώσπου μία σταγόνα βροχής τα ταράζει… Ώσπου η εξωτερική παρέμβαση τους αλλάζει την κατάσταση… Μία σταγόνα αρκεί να τα κινήσει… Μία σταγόνα αρκεί να τους δώσει ζωή… Και όλα αλλάζουν… Με μία σταγόνα βροχής… Φανταστείτε ολόκληρη την βροχή…

Σταυροδρόμια…

Η ζωή μου με έφερνε πάντα σε σταυροδρόμια… Σταυροδρόμια επιλογών… Σταυροδρόμια επικράτησης… Επικράτησης της λογικής σε σχέση με την καρδιά… Σταυροδρόμια που έκαναν την απόφαση δύσκολη… Ξέρω, ότι κάθε απόφαση εμπεριέχει ρίσκο… Γνώρισα ότι κάθε απόφαση κοστίζει… Γνώρισα ότι κάθε απόφαση έχει απώλεια… Όμως, προσπάθησα να πάρω την απόφαση που θα με έκανε να βλέπω…

Οι ήχοι του Σαββάτου…

Ήχοι του Σαββάτου… Ήχοι του απογεύματος… Ήχοι απόκοσμοι… Ήχοι εσωτερικοί… Δυνατοί… Γεμάτοι πάθος… Να γεμίζουν το δωμάτιο… Να γεμίζουν εμάς… Να ακούγονται στ’ αυτιά και στην καρδιά μας… Να μας ξεκουφαίνουν… Κάθε φορά πιο δυνατοί… Κάθε φορά πιο δικοί μας… («The dream» – Pablo Picasso)

Ζήλια…

«Σύμφωνα με τον Φρόιντ, υπάρχουν τρία είδη ζήλιας: η φυσιολογική, η νευρωτική και η παθολογική. Η φυσιολογική ζήλια είναι το συναίσθημα που αισθάνονται λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι σε κάποια φάση της ζωής τους και προκαλείται από τη συμπεριφορά κάποιου τρίτου. Έτσι, μια γυναίκα μπορεί να νιώσει ζήλια, όταν άλλες γυναίκες περιστοιχίζουν τον άνδρα της…

Ηλιος…

Καλημέρα μας… Σήμερα έχει μία πολύ όμορφη μέρα έξω… Μετά τη μουντάδα των τελευταίων ημερών, μας χρειαζόταν κάτι τέτοιο… Μου χρειαζόταν κάτι τέτοιο… Μία μέρα που να μπορεί να σε γεμίσει με φως… Ένα ανατρεπτικό και λαμπερό φως, για να φωτιστούν και τα πιο βαθιά μέρη του ‘είναι’ σου… Έχει μεγάλη σημασία το φως… Φωτίζει…

Αστέρι μου, φεγγάρι μου…

“Αστέρι μου φεγγάρι μου της άνοιξης κλωνάρι μου κοντά σου θα ‘ρθω πάλι κοντά σου θα ‘ρθω μιαν αυγή για να σου πάρω ένα φιλί και να με πάρεις πάλι” Χθες βράδυ… Ο ήχος του τραγουδιού από τα χείλη της Χαρούλας στ’ αυτιά μου… Μοναδική παρέα ένα chardonnay και ΄συ… Στα χείλη το κρασί, στο…

Ξημέρωμά μου…

Ξημέρωμά μου… Τα μάτια μου ξαφνιάστηκαν… Είχαν μείνει στο σκοτάδι όλη τη νύχτα, ίσως και όλη τους τη ζωή… Όπως και όλο μου το σώμα…. Και το μυαλό… Ξύπνησαν όλα με μιας… Όλες μου οι αισθήσεις και τα αισθητήρια… Ξύπνησαν όλα, όταν είδαν το φως σου… Όταν τα έλουσε η θέρμη σου… Είδαν εσένα… Και…

Που είσαι;;;

Που είσαι;;; Έφυγες ξαφνικά… ‘Έχω να μιλήσω… Πρέπει να μιλήσω…’ είπες και έφυγες… Χάθηκες… Ξαφνικά… Και έμειναν όλα μετέωρα… Όλα έχασαν τον ρυθμό και την ουσία τους… Και ’συ κάπου μακριά… Αλλού… Και ‘γω εδώ δίπλα… Να περιμένω το πρόσωπό σου να ξαναφανεί… Την ανάσα σου για να αναπνεύσει το κορμί μου…

Το κρεββάτι μου…

Οσοι πιστοί προσέλθετε… Ολοι ευπρόσδεκτοι… Παρακαλώ όμως, για να μην υπάρξει παρεξήγηση, να μου δηλώσετε ημερομηνίες… Βλέπετε, η πληρότητα επιτυγχάνεται εύκολα… Καλά να περνάμε…