Το αστέρι σου…

Η Μεγάλη Άρκτος.
Αν και ο αστερισμός αυτός δεν μοιάζει με άρκτο (αρκούδα), σχεδόν όλα τα έθνη και σε όλες τις εποχές τον ονόμαζαν έτσι. Η Ελληνική Μυθολογία αναγνωρίζει σε αυτόν την ωραία Καλλιστώ, που κίνησε τη ζήλια της Ήρας με συνέπεια να την μεταμορφώσει σε αρκούδα. Έτσι άρχισε να περιπλανιέται στα δάση μέχρι που συνάντησε το γιο της τον Αρκάδα. Θέλησε να τον αγκαλιάσει, αλλά αυτός δεν αναγνώρισε τη μητέρα του, φοβήθηκε το θηρίο και σήκωσε το όπλο του για να την σκοτώσει. Ο Δίας, όμως τους λυπήθηκε και για να εμποδίσει το έγκλημα, τους ανύψωσε στον ουρανό, όπου έγιναν η Καλλιστώ, η Μεγάλη Άρκτος και ο Αρκάδας, η Μικρή Άρκτος. Αυτή η τιμή που τους έγινε εξαγρίωσε περισσότερο την Ήρα, η οποία παρότρυνε τον Ωκεανό και τη Θέτιδα να απαγορέψουν στους δύο αυτούς αστερισμούς να πλησιάζουν τα υγρά βασίλειά τους. Εξαιτίας της απαγόρευσης αυτής οι Άρκτοι περιστρέφονται συνεχώς γύρω από τον ουράνιο πόλο χωρίς ποτέ να δύουν κάτω από τον ορίζοντα.
Επειδή τα άστρα της Άρκτου είναι ορατά όλες τις εποχές του χρόνου για τους βόρειους λαούς, ήταν φυσικό να χρησιμεύσουν ως ρολόγια, τα οποία δείχνουν την πρόοδο της νύχτας με την αργή περιστροφική τους κίνηση. Το αστέρι που βρίσκεται στο μέσο της ουράς της είναι το γνωστό διπλό άστρο Μιζάρ με τον πολύ μικρότερο Αλκόρ. Στην αρχαιότητα το διπλό αυτό σύστημα χρησιμοποιείτο για να ελέγχουν οι αξιωματικοί αν οι στρατιώτες τους έβλεπαν καλά. Ονομάζεται και Αλ-Σαϊδάκ, ή Δοκιμή και όποιος το διακρίνει καλά έχει σίγουρα καλή όραση. Κάποιες παραδόσεις συνδέουν τα δύο αυτά άστρα με το άλογο και τον καβαλάρη, ενώ στη Γερμανία η παράδοση λέει ότι ο Αλκόρ παριστάνει έναν καροτσέρη ο οποίος κέρδισε την βασιλεία των ουρανών επειδή βοήθησε τον κατάκοπο Σωτήρα. Αυτός όμως δεν θεώρησε τον εαυτό του άξιο τέτοιας τιμής, και αντί για αυτό ζήτησε να οδηγεί τα ουράνια άλογα του Κυρίου. Αλλά και στην Ιταλία ο Αλκόρ ήταν γνωστός ως ο «Μικρός Αστρικός Ιππέας».

Εκεί, στην Μεγάλη Άρκτο είναι το αστεράκι σου…
Εκεί, θα σηκώνεις τα μάτια σου και θα το βλέπεις…
Άρα, και τις νύχτες θα έχεις κάτι δικό σου να σε φωτίζει…

Με ένα γεια…

Της καρδιάς τα ραγίσματα,
της αγάπης τα κρίματα,
του καημού μου τα αισθήματα
θα ξυπνάνε με άχτι.

Θα χτυπάνε πισώπλατα
τα φιλιά που δεν ξόφλησα,
οι αναμνήσεις που ξόρκισα,
στου τσιγάρου τη στάχτη.

Κι έχεις δίκιο να ρωτάς,
πώς κι έτσι πάντα ο έρωτας
ζητάει δύο αναπνοές ψηλά για να πετάξει,
ενώ ο μαύρος χωρισμός
είναι απόφαση του ενός,
που την καρδιά του δεύτερου με ένα «γεια» θα κάψει.

Θα τους πω για το δάκρυ μου,
κάτι μπήκε στα μάτια μου,
θα μετρώ τα κομμάτια μου
μοναχός σε μιαν άκρη.

Της καρδιάς τα παθήματα
θα μου δίνουν μαθήματα
και θα πνίγω τα αισθήματα
σιωπηλά σ’ ένα δάκρυ.

Στίχοι: Πηγή Καφετζοπούλου