Ξημέρωμά μου…


Ξημέρωμά μου…
Τα μάτια μου ξαφνιάστηκαν…
Είχαν μείνει στο σκοτάδι όλη τη νύχτα, ίσως και όλη τους τη ζωή…
Όπως και όλο μου το σώμα…. Και το μυαλό…
Ξύπνησαν όλα με μιας…
Όλες μου οι αισθήσεις και τα αισθητήρια…
Ξύπνησαν όλα, όταν είδαν το φως σου…
Όταν τα έλουσε η θέρμη σου…
Είδαν εσένα…
Και όλα άλλαξαν…
Και όλα φωτίστηκαν…
Μέσα μου, γύρω μου…
Ήρθες εσύ…
Και είναι ακόμη, όπως εκείνη την πρώτη φορά…
Ζεστά και ήρεμα…
Όπως την πρώτη φορά…
Τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα μου…
Όπως την πρώτη φορά…

Advertisements

14 comments on “Ξημέρωμά μου…

  1. @κορίτσι της συγνώμης
    ευχαριστώ…
    ποτέ δεν υποφέρεις για «χαμένες» υποθέσεις… ποτέ…
    @καλή μου
    σ’ευχαριστώ καλή μου…
    το μέλλον είναι μπροστά σ’αυτούς που θέλουν να το δουν…

  2. διαφορετικη ζωη…
    διαφορετικη οπτικη…
    το τι θελεις και το τι μπορεις μπορει μερικες φορες να ειναι εννοιες ταυτοσημες…
    μερικες…
    οχι παντα…
    δυστυχως… οχι παντα…

  3. καλημέρα
    @καλή μου
    το «σαν» κλείνει μέσα του κάτι το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτή…
    το «όπως» έχει μέσα του τη συνέχεια… το παρόν και το μέλλον…
    και πιστεύω στο παρόν και στο μέλλον…
    @αλεξάνδρα
    ναι… είναι η μούσα μου…
    με τα συναισθήματα που νοιώθω γι’αυτή, μπορώ και γράφω έτσι…
    σ’ευχαριστώ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s