Η γειτονιά μου…

‘Μένω σε κάποια γειτονιά’, που λέει και εκείνο το παλιό τραγούδι, που ακόμη κρατάει το χρώμα της ανθρωπιάς…
Ακόμη οι άνθρωποι λένε καλημέρα στους δρόμους, ακόμη υπάρχουν γνωστοί…
Θυμάμαι, όταν μετά από επτά χρόνια συνεχούς απουσίας, και μάλιστα ηχηρής, επιστρέφοντας στα μέρη που μεγάλωσα, μου έκανε εντύπωση η εγκαρδιότητα των ανθρώπων, που με αγκάλιασαν και με δέχτηκαν, λες και δεν πέρασε μια μέρα…
Όλοι οι παλιοί γνωστοί εκεί: ο κυρ-Μηνάς με το ξυλουργείο του (ο ίδιος ξυλουργός που έφτιαξε την αγαπημένη πολυθρόνα του πατρικού μου που περνούσα ώρες ατελείωτες επάνω της βλέποντας ταινίες στην τηλεόραση), ο Βασίλης με το ψιλικατζίδικο (που κρυφά τα μεσημέρια του καλοκαιριού χωνόμουν μέσα στα ‘ακατάλληλα’ περιοδικά σκαλίζοντας τις πρώτες εφηβικές μου φαντασιώσεις), ο Ανέστης με την «ΕΒΓΑ» της γειτονιάς (κομβικό σημείο για τα παγωτά και τις σοκολάτες που, σαν παιδιά και ‘μεις, καταναλώναμε με ζήλο)…
Οι γείτονες κι αυτοί εκεί: η δεσποινίς Καίτη, η αιώνια γεροντοκόρη με το Autobianci και το ανάλαφρο ντύσιμο, ο κος Λεωνίδας και η κα Μαρίνα, το αγαπημένο και ερωτευμένο, μετά από τόσα χρόνια γάμου, ζευγάρι που μένει στον επάνω όροφο από τον δικό μας, που τους έβλεπα κάθε καλοκαιριάτικο βράδυ να γυρνάνε σπίτι τους, πιασμένοι χέρι-χέρι σιγοτραγουδώντας παλιά τραγούδια…
Εκεί και ο αγαπημένος μου Χριστόφορος, με το videoclub και την μεγάλη αγάπη για τον Ολυμπιακό, άρα ‘δικός μου’ άνθρωπος…
Όλα εκεί, όπως τα ήξερα και τα άφησα όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν μακριά τους…
Ο μικρόκοσμός μου ήταν εκεί…
Με τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματά του…
Με τις χαρές και τις λύπες του…
Κι’ αν μεγάλωσα, παντρεύτηκα, χώρισα και επέστρεψα, αυτός αντίστοιχα ακολουθούσε τα βήματά μου…
Ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς μου, πέρα από την οικογένειά μου…
Ήταν ο δικός μου κόσμος…
Που τον κουβαλούσα και τον κουβαλάω ακόμη…
Δεν ξέρω η ζωή τι θα μου φέρει από εδώ και πέρα…
Ξέρω όμως ότι ο ‘κόσμος’ μου θα είναι εκεί…
Και μέσα του θα είμαι και ‘γω…
Δρόμοι παράλληλοι και τεμνόμενοι μαζί…
Δρόμοι που χαράχτηκαν πριν από 38 χρόνια…

Advertisements

για σένα…

Οι Μουσικοί Αριθμοί
Χωρίς τη μαθηματική τάξη, δεν στέκει
τίποτε: Ούτε ουρανός έναστρος,
ούτε ρόδο. Προπαντός ένα ποίημα.
Κι ευτυχώς ότι μ’έκανε η μοίρα μου
γνώστη των μουσικών αριθμών,
ότι κρέμασε μιαν αχτίνα επί πλέον
το άστρο της ημέρας στην όρασή μου
και κάνοντας τα γόνατά μου τραπέζι
εργάζομαι, ως να ‘ταν να φτιάξω
έναν έναστρο ουρανό, ή ένα ρόδο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

για σένα ουρανέ μου...
Υπογραφή: αστεράκι

Όσα θέλω να σου πω…


Σε μία συζήτηση που είχαμε, σου είχα πει ότι υπάρχουν στιγμές που αυτό που νοιώθω για σένα φουσκώνει μέσα μου σαν ένα ποτάμι, που η κατακλυσμιαία βροχή το έχει ‘αντριέψει’ τόσο πολύ, που οποιοδήποτε εμπόδιο δεν μπορεί να το τιθασέψει…
Η απάντησή σου ήταν ‘και γιατί δεν τα γράφεις;’…
Αυτό αποφασίζω να κάνω…
Να τα γράψω…
Να γράψω για το πόσο σ’ αγαπώ, το πόσο σε θέλω…
Το πόσο έχεις μπει μέσα στη ζωή μου…
Το πόσο πολύ έχεις γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της…
Και το πόσο μ’ αρέσει που συμβαίνει αυτό…

Δεν ήμουν έτσι…
Πέρασαν κάποιοι μήνες που ήμουν μέσα στην στεναχώρια και την μαυρίλα…
Το ξέρεις καλά, όπως και πολλοί από εδώ μέσα…
Όμως μπόρεσα και το ξεπέρασα…
Βοήθησαν διάφοροι και ιδιαίτερα εσύ…

Εσύ…
Μιλάω για σένα και γεμίζει το στόμα μου, όπως γεμίζει η ψυχή και το μυαλό μου από σένα…
Δεν περίμενα να ζήσω, στην ηλικία μου, κάτι τόσο δυνατό…
Και ιδιαίτερα μετά από ότι έχω περάσει…
Αν και πάντα έλεγα ότι θέλω να ‘καώ’, δεν περίμενα ότι θα γίνει ποτέ…
Κάψιμο…
Έρωτας…
Τρελός και παράλογος…
Όμορφος και αξεπέραστος…
Ιδανικός και δυνατός…

Αστεράκι μου
Έρωτά μου…
Εσύ…

(‘Femme a Colombe’ – Tamara de Lempicka)

Πόθος…


Είναι η ώρα που ετοιμαζόμαστε για έξοδο…
Έχεις κάνει μπάνιο, έχεις βάλει τ’ αρώματά σου και είσαι γυμνή μπροστά μου…
Σε πλησιάζω από πίσω…
Σκύβω στον λαιμό σου, παίρνω βαθιά εισπνοή για να αιχμαλωτίσω όλη τη μυρωδιά σου και ξεκινάω να σε φιλάω…
Ανεβάζω τα χέρια μου στους ώμους σου…
Τους ακουμπάω και ένα κύμα ηλεκτρισμού διαπερνά τα κορμιά μας…
Αρχίζω σιγά-σιγά να τα κατεβάζω στα δικά σου χέρια…
Τα πιάνω και τα φέρνω μπροστά, έτσι ώστε να σε αγκαλιάσω…
Η ένταση δυναμώνει…
Οι ανάσες γίνονται κοφτές και απαιτητικές…
Θέλω αυτή η στιγμή να μην τελειώσει ποτέ…
Θέλω αυτό το πάθος να μείνει άσβηστο εκεί…
Εκεί, μέσα στην αγκαλιά μου…
Το πάθος…
Ο πόθος…
Εσύ…

(‘Desire’ by Pino)

Ο άγγελος μου…

Όταν με κοιτάν τα μάτια σου, νιώθω ότι ζω. Νιώθω ότι υπάρχω. Μου έδωσες πνοή με το φιλί σου. Μου έδωσες τα πάντα με την αγάπη σου.
Είσαι ο άγγελος μου…
Η καρδιά μου χτυπά για σένα. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά από σένα.
Με άγγιξες και ξαναγεννήθηκα…
Μου έδωσες εμένα. Μου έδωσες εσένα. Έχω πλέον τα πάντα… Έχω τον άγγελο μου κοντά μου… Έχω εσένα… Για πάντα…
Σ’ αγαπάω…

Δεν μπορώ να φανταστώ…


Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πέρα από εσένα…
Κάθε μου σκέψη σε ‘σένα…

Κάθε μου όνειρο για ‘σένα…
Κάθε μου ανάσα χαρισμένη σε ‘σένα…
Όλα εσύ…
Τα πάντα εσύ…
Ολοκληρωτικά…
Μονόδρομα…
Καταλυτικά…
Εσύ…
Δεν ξέρω αν θα με πονέσει…
Δεν με νοιάζει…
Ακόμα και ο πόνος μου θα είναι από ‘σένα…
Κι’αυτό μου φτάνει…
Σ’αγαπώ…

(«My senses» – Talantbek Chekirov)

Δεν έχω πολλά…

Θα ‘θελα να τα ‘χα όλα
Να ‘μουνα παντού
Να σου χάριζα τ’ αστέρια
Όλου τ’ ουρανού
Μα για μένα ένα αστέρι
Φαίνεται απ’ τη γη
Ένας είναι ο κόσμος μόνο εσύ.

Δεν έχω πολλά
Όλα να στα χαρίσω
Δεν έχω πολλά
Να τα μοιραστώ
Μόνο μια ζωή
Παρ’ την όλη δική σου
Μόνο μια χαρά
Κι όλη σου τη χρωστώ
Μην πεις για αντάλλαγμα εγώ δεν σου ζητώ
Και μια δεύτερη ζωή θα σου χρωστώ.

Θα ‘θελα όλο τον κόσμο
Να ‘χα αγκαλιά
Να σε πήγαινα σε πόλεις
Και πιο μακριά
Μα όποιον τόπο και να είδα
Όποια διαδρομή
Ένας είναι ο δρόμος μόνο εσύ.

(στίχοι: Νίκος Μωραϊτης)

Για σένα αστεράκι μου…

Γιατί;;;

Τι έγινε ρε παιδιά;;;
Γιατί όλη αυτή η αναχώρηση;;;
Γιατί φεύγετε όλοι και όλες;;;
Ναι… Σε σας μιλάω… Στους συνbloggers…
Σ’εσάς που διαβάζαμε και μας διαβάζατε…
Που πήγατε όλοι;;;
Σας ξελόγιασε καμμιά παραλία;;;
Ή μήπως μας βαρεθήκατε;;;
Αν μας ακούτε (Χνούδι, Βασιλική, Ανδρομέδα και τόσοι άλλοι) που πήγατε;;;
Γυρίστε πίσω…
Μας έχετε λείψει…
Κι’αν δεν έρθετε, να είστε καλά εκεί που είστε…
Πάντα θα σας έχουμε στην καρδιά και στο μυαλό μας…
Καλά να περνάτε…