Μητέρα μου…

Μητέρα μου, Γράφω ένα γράμμα σε σένα, χωρίς να ξέρω αν θα το διαβάσεις ποτέ. Όμως, θέλω πολύ να το γράψω. Έτσι, για να υπάρχει σαν παρακαταθήκη μου. Σαν ένα μελλοντικό σημείο αναφοράς μου σε σένα… Με γέννησες πριν από 37 χρόνια. Με ανάθρεψες με τις αρχές και τις αξίες που πίστευες και πρέσβευες. Καλές…

Βροχή…

Κλαίει ο ουρανός έξω… ‘Κάτι θα ξέρει παραπάνω’ σκέφτομαι… Το κλάμα του περνάει μέσα μου… Η διάθεση αντίστοιχη, ανέφικτη όμως η πραγματοποίησή της σήμερα… Σήμερα, θα ήθελα να έμενα σπίτι… Να σηκωνόμουν με την ησυχία μου… Να έφτιαχνα καφέ… Να έβαζα ‘ΜΕΛΩΔΙΑ’ και να άκουγα τραγούδια που να μου μιλάνε… Να καθόμουν μπροστά στο μεγάλο…

Πρωινές προτάσεις…

Πέρασε το χέρι του πάνω από το στήθος του… Η ουλή από την εγχείρηση ήταν εκεί… Αν και είχαν περάσει χρόνια, ο πόνος που ένοιωθε κάθε που άλλαζε ο καιρός, του θύμιζε την επέμβαση… Η αλλαγή του καιρού κι’ εκείνη… Εκείνη, που κοιμόταν ήρεμα δίπλα του… Είχαν περάσει ένα από εκείνα τα άσχημα βράδια… Ένα…

Εαυτέ μου…

Σήμερα, Μου βγαίνει ένα ‘κουράστηκα’… Σήμερα, Μου βγαίνει ένα ‘βαρέθηκα’… Σήμερα, Μου βγαίνει ένα ‘παράταμε’… Τ’ ακούς εαυτέ μου;;; Άκουσε τα για να μην έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα… Άντε… Πολύ με κούρασες… Με κούρασες να μαζεύω την κουταμάρα σου… Με κούρασες να σκοτώνεις τη ζωή μου… Παράταμε και κοίτα να συμμορφωθείς… Δεν πάει άλλο… (‘Lost into…

Σήμερα θα ξημερώσει για μένα…

Κοίταξε τον γυμνό εαυτό της στον καθρέπτη… Αν και είχε περάσει κατά πολλού τα πρώτα –άντα, δεν είχε αλλάξει καθόλου… Είχε αυτό το νεανικό κορμί που διαμόρφωσε στα είκοσί της… Είχε μία επιδερμίδα λευκή, εύθραυστη… Εκείνος πάντα της επεσήμαινε την εύθραυστή της επιδερμίδα… ‘Ναι, γι’ αυτό την τσάκισες τόσο εύκολα. Γιατί είναι εύθραυστη’ σκέφτηκε… Είχε…

Για να την νοιώθει…

Το απόγευμα, ο ουρανός έπεφτε βαρύς επάνω στις στέγες των σπιτιών… Είχε βρέξει πολύ… Έμπαινε ο χειμώνας με όλη τη βία που μπορεί μία εποχή να εισχωρεί μέσα στην άλλη… Μόλις είχε ξυπνήσει από τον μεσημεριανό του ύπνο… Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του… Έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στον υπολογιστή να δει αν του…

Κυριακάτικη συζήτηση…

Κυριακή πρωί. Γύρω από το τραπέζι του πρωινού καφέ. Εκείνος, διαβάζει την κυριακάτικη εφημερίδα του. Εκείνη, ετοιμάζει μία φρυγανιά με μαρμελάδα και βούτυρο για να την φάει. Του αποκρίνεται: – Να σου κάνω μία ερώτηση; – Για λέγε. – Τι ζητάς από εμένα; – Χμ. Ωραία ερώτηση. – Απάντησέ την λοιπόν. – Λες να είναι…

Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε…

“Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε.” Διάβαζα εχθές το βράδυ αυτά τα λόγια… Και συνειδητοποίησα πόση δύναμη μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος… Πόση δύναμη μπορεί να έχουμε ο καθένας μας μέσα…

Χρώματα…

Σήμερα, σκεφτόμουν τα χρώματα… Τα χρώματα της ζωής μου… Το μπλε, το κόκκινο, το μαύρο, το άσπρο… Έντονα ή απαλά… Ανάλογα με την διάθεση… Ανάλογα με την περίπτωση… Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στις στιγμές μου… Σε στιγμές είτε με εσένα, είτε χωρίς εσένα… Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στα όνειρά μου… Όνειρα γλυκά, όνειρα…

Άρρεν ετών 37…

17.09.1969 – 17.09.2006 «The longer I live the more beautiful life becomes.» Frank Lloyd Wright (1869 – 1959) Έστω και στα 37, ποτέ δεν είναι αργά να αγαπήσεις το να ζεις…

Αγκαλιά κι αντάμα…

Ένα ακόμη από εκείνα τα πρωινά που η διάθεση έχει πιάσει πάτο… Έχω ξυπνήσει από τις 7.30’… Με κινήσεις νωχελικές και ίδιες όπως κάθε μέρα, έχω πλυθεί, ντυθεί και έχω κατέβει στο αυτοκίνητο για να πάω στο γραφείο… Κάπου στο ενδιάμεσο, έχουμε μιλήσει… Τυπικές κουβέντες, μιας και δεν μας βγαίνει τίποτε καλύτερο… Απόρροια του χθεσινοβραδινού…

Δηλώσεις…

Σ’ αγαπώ… Σε θέλω… Σε νοιάζομαι… Σε σκέφτομαι… Αστεράκι μου…

‘Πλυντήριο’…

– Σ’ αγαπώ. – Λες να φτάνει μόνο αυτό; – Δεν ξέρω. – Και τι ξέρεις; – Ότι σ’ αγαπώ. – Όμως είναι αδιέξοδο. – Γιατί; Τόσο καιρό δεν ήταν. – Τώρα όμως είναι. – Τι άλλαξε; Έκανα κάτι. – Μα, αυτό ακριβώς έγινε. Δεν έκανες τίποτα. – Μα, σ’ αγαπώ. Αυτό είναι τίποτα; –…