Ζωή αβίωτη…


Όταν η ζωή,
χαμένη στους δρόμους που χάραξε και δεν έχουν γυρισμό,
αφουγκράζεται τον ήχο των σιωπών των σωμάτων
που γύρεψε για συνοδοιπόρους των ταξιδιών της,
γνέφει κλαίγοντας στις ψυχές των αφορισμένων ενοχών της…

Ξαναπερνάει από τις συμπληγάδες των αποτυχιών της
και προσπερνά με βήμα βαρύ τα λάθη και τις χαμένες επιλογές της…

Μαθαίνει να ζει με ενδοιασμούς τα πάθη της
και αρνείται την καινή της διαθήκη…

Χάνεται στις προσδοκίες της…
Χάνει της προσμονές της…

Τότε η ζωή, γίνεται πεπερασμένη…
Τότε η ζωή, γίνεται αβίωτη…

(‘The Scream’ by Edvard Munch)