‘Κι ο κόσμος για να πεθάνεις’…

00.00 πμ. Το μυαλό του γύρναγε σε παλιές στιγμές μαζί της… Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και η οροφή του δωματίου έμοιαζε με θέατρο σκιών που έπαιζε το έργο της ζωής του μαζί της… Ένα έργο με δύο πρωταγωνιστές και κανένα θεατή… Πρωταγωνιστούσαν ο ένας για τον άλλο… Για κανέναν άλλο… Το τσιγάρο έκαιγε στα χείλη…