Έβλεπε τα τρένα να περνούν…


Έβλεπε τα τρένα να περνάν…
Προκαθορισμένα δρομολόγια, προκαθορισμένων προορισμών…
Στην ώρα τους…
Αδιαμαρτύρητα να ταξιδεύουν…
Φορτωμένα με ψυχές και σώματα ανθρώπων απλών και συνηθισμένων…
Ένοιωθε τις λαμαρίνες τους κομμάτι του εαυτού του…
Όμοιος με εκείνα, κουβάλαγε κι’ αυτός ανθρώπους μέσα του…
Την ψυχή τους και τις αναμνήσεις τους…
Σαν διαβατάρης περιπατητής έναστρων σκοτεινών δρόμων…
Είχε μετατρέψει τη ζωή του σε καθημερινή εξάσκηση σε πρακτικές επιβίωσης από ‘δαιμόνιες αναμνήσεις’ και ‘αλλόκοτα ονειρέματα’…

Πρωί, 7.00 π.μ…
Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του…
Η ώρα του πρώτου καφέ…
Κι’ αυτή ενταγμένη στην εξάσκηση της ημέρας…
Σημείο αναφοράς…
Είχε ήδη ντυθεί για να πάει στο γραφείο του…
Όσο κι’ αν είχε προσπαθήσει, δεν μπορούσε να κρύψει τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του…
Τα ‘παράσημα νυκτός’ όπως περιπαικτικά τους έλεγε…
Δύσκολη νύχτα, σκούρα και σκοτεινή…
Είχε περάσει κι’ αυτή όμως…
Είχε ξημερώσει…
Ξαναέβλεπε τα τρένα να περνούν…

Είχε καταφέρει να δημιουργήσει ‘σημεία αναφοράς’…
Ο πρωινός καφές, ο καφές των έντεκα και μισή, ο καφές των τρεις, ο απογευματινός καφές…
Οριοθετούσε σε ζώνες την μέρα του, για να μπορεί να την αντέχει…
Ζούσε ανάμεσα στα διαστήματα των καφέδων…
Σαν ναρκομανής ανάμεσα στις δόσεις του…
Η ποσότητα καφεΐνης ανά καφέ, ποίκιλε ανάλογα τη χρονική στιγμή κατανάλωσής του…
Με δυνατότερη δόση το πρωί, έφθινε ομαλά σε πιο ελαφριά δόση το απόγευμα…
Κοίταζε τα τρένα να περνάν…

Πονούσε όταν άκουγε τον στριγκό ήχο της επαφής των μετάλλων στην κίνηση των συρμών…
Ένοιωθε το κορμί του ράγα και τις αναμνήσεις του βαγόνι…
Να του χαρακώνει το κορμί για να βρίσκουν δρόμο για ταξίδι…
Κι’ όμως, χαιρόταν που έβλεπε τα τρένα να περνούν…

Σήμερα, δεν πήγε στο γραφείο…
Άφησε ένα πραγματικό τρένο να χαράξει το κορμί του και να ταξιδέψει μακριά του…

Advertisements

8 comments on “Έβλεπε τα τρένα να περνούν…

  1. ο καθενας μας αντεχει να κουβαλαει μονο τον εαυτο του…
    αυτο μπορουμε και γι’ αυτο υπαρχουμε και μονο…
    και οχι για να ζουμε τις ζωες αλλων…

    -ο καθενας την ζωη του…-

  2. Σκέφτομαι, ότι αν κάποια στιγμή στη ζωή μας, συναντήσαμε ένα άνθρωπο και ότι του είπαμε τον απότρεψε από την αυτοκτονία (θεωρητική ή πρακτική), κι’ ας μη ξέραμε γιατί μιλούσαμε…έ τότε… άξιζε αυτή η ζωή…

  3. καλησπέρα…

    @θαλασσομπερδεμένη
    άφωνος…

    @ιουλία
    δεν εννοώ τίποτα ιουλία…
    απλά, είχα τις μαύρες μου και βγήκε αυτό που διαβάσατε…
    απλά…

    @πυθία
    ε;;;

    @αγαπημένη μου
    δίκιο μεγάλο αγαπημένη μου…
    έτσι είναι…
    μόνο τις δικές μας, κανενός άλλου…

    @livana
    μπορεί…
    μπορεί και όχι…
    η απόφαση είναι του άλλου…
    και μόνο του άλλου…

    καληνύχτα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s