Ξενοδοχείο ‘Αρζεντίνα’, δωμάτιο 212…

Περπατούσε στο σκοτεινό δρομάκι, στο πλάι του ξενοδοχείου…
Πήγαινε να τον βρει…
Έτρεχε να τον βρει…
Ήθελε να συμπυκνώσει τον χρόνο…
Να συμπυκνώσει τις στιγμές μαζί του…
Ζωή συμπυκνωμένη χωρίς κανένα μέσο αραίωσης…
Ο καιρός έμοιαζε να πηγαίνει για βροχή…
Κάθε φορά που οδηγιόταν κοντά του, ο καιρός πήγαινε για βροχή…
Και πάντα ο καιρός δεν έβρεχε…
Μόνο τα μάτια της έσταζαν δάκρυα, κάθε που αποχωρίζονταν…
Περπατούσε με το κεφάλι σκυμμένο, λες και δεν έβλεπε γύρω της…
Τα μάτια της δεν κατέγραφαν τίποτε…
Το μυαλό της δεν αποτύπωνε τίποτε…
Λες και είχε μία κάμερα εγγραφής η οποία δεν είχε ταινία αποτύπωσης των εικόνων μέσα της…
Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να βρεθεί κοντά του…
Έφτασε στο ξενοδοχείο, πέρασε μπροστά από τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη του και κατευθύνθηκε προς τον ανελκυστήρα…
Ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης, δεν την ρώτησε τίποτα…
Όχι από διακριτικότητα αλλά από καθαρή επαγγελματική συνείδηση…
Δεν ήταν η πρώτη φορά που το έτερον ήμισυ ενός παράνομου ζευγαριού έφτανε μόνο του, με σημαντική διαφορά φάσης από το άλλο…
Μπήκε μέσα και πάτησε το κουμπί του 2ου ορόφου…
Συνειδητοποίησε ότι δεν άκουγε ούτε την μουσική από τα ηχεία του ανελκυστήρα…
Τα αυτιά της άκουγαν ήδη τον ήχο της φωνής του…

Μπήκε από την κεντρική είσοδο του ξενοδοχείου που στέγαζε τους παράνομους έρωτες της περιοχής…
Σκέφτηκε ότι κάθε έρωτας είναι παράνομος, αλλά το ξεπέρασε την ώρα που αντίκρισε τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη…
– Καλησπέρα…
– Καλησπέρα κύριε. Τι θα θέλατε;;;
– Το συνηθισμένο δωμάτιο …
– Το 212;;;
– Ναι…
– Ορίστε το κλειδί…
– Ευχαριστώ. Η κοπέλα μου θα έρθει αργότερα…
– Ξέρω, ξέρω…
Την ώρα που περίμενε τον ανελκυστήρα, ένα άλλο ζευγάρι κατέβαινε από τις σκάλες…
Κοιτάχτηκαν στα μάτια με το αρσενικό μισό του ζευγαριού…
Ανέκφραστα ειπώθηκαν τα λόγια μεταξύ τους…
‘Καλά να περνάτε’, του είπε αυτός…
‘Καλά να περάσετε’, του είπε ο άλλος…
Κοινός κώδικας επικοινωνίας, κοινών ανθρώπινων εμπειριών…
Μπήκε στον ανελκυστήρα και πάτησε το κουμπί του 2ου…
Από τα ηχεία του ανελκυστήρα ακουγόταν το μουσικό θέμα από την ‘Εμμανουέλλα’…
‘Παρωχημένο’ σκέφτηκε…
Έφτασε στον όροφο του προορισμού του…
Σε λίγη ώρα θα έφτανε και στον ουρανό του προορισμού του…
Στον 7ο…
Άνοιξε την πόρτα του δωματίου…
Η οσμή του καθαριστικού χώρου, από το πέρασμα της καθαρίστριας, με την οσμή του έρωτα, από το πέρασμα του προηγούμενου ζευγαριού, μπλεκόταν και διάχεε τον χώρο…
Ξεντύθηκε και ξάπλωσε γυμνός στα άσπρα, φτηνά σεντόνια…
Άνοιξε την τηλεόραση…
Τα δύο κανάλια του ξενοδοχείου έδειχναν αισθησιακές ταινίες…
Στο ένα δύο άντρες, μία γυναίκα…
Στο άλλο, οι ισορροπίες αντιστρέφονταν…
Σκέφτηκε τα λόγια του Αχ. Κυριακίδη: ‘…η διαφορά ανάμεσα στον ερωτισμό και την πορνογραφία είναι αυτή η προσποίηση της απόλαυσης και του πόνου’…
Γέλασε…
Έκλεισε τον δέκτη και άναψε τσιγάρο…
Μετά από ένα τσιγάρο και ένα τέταρτο της ώρας, η πόρτα χτύπησε…

Χτύπησε την πόρτα του δωματίου…
Χωρίς να περιμένει απάντηση, πέρασε μέσα…
Δεν είπε τίποτα…
Ξεντύθηκε και χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα, δίπλα του…
Δεν είπαν τίποτα…
Ο χρόνος έτρεχε και η συμπύκνωση έπρεπε να πετύχει…
Μπήκε μέσα της, χωρίς περιστροφές και γλυκά λόγια…
Τα έλεγε όλα με το σώμα του…
Τα δεχόταν όλα και απαντούσε με το δικό της…
Τελείωσαν…
Την πήρε αγκαλιά…
Άκουγε τον χτύπο της καρδιάς του, από την θέση που ήταν ξαπλωμένη…
Της άρεσε πολύ…
Άφησε και τον δικό της χτύπο να επικοινωνήσει μαζί του…
Την πήρε ο ύπνος…
Την ξύπνησε μετά από 1 ώρα…
Ντύθηκαν αμίλητοι…
Ξεκίνησε να φεύγει…
Στην πόρτα του ψιθύρισε ένα ‘σ’ αγαπώ’ τόσο σιγά, που πίστεψε ότι μόνο τα δικά της αυτιά το άκουσαν…
Και αυτό ήθελε…
Αλλά, η φωνή του πίσω της την αιφνιδίασε…
΄Και ‘γω σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ πάντα. Να προσέχεις’…
Έκλεισε την πόρτα πίσω της…
Βγήκε από το ξενοδοχείο…
Έβρεχε…

Advertisements

32 comments on “Ξενοδοχείο ‘Αρζεντίνα’, δωμάτιο 212…

  1. Από τα καλύτερά σου.
    Πέρα από τον ερωτισμό, στάζει πολύ πόνο.

    Καλά, οι αλήθειες του, αφημένες τριγύρω σα ρούχα απαλλαγμένα από σφιγμένο, αγχωμένο σαρκίο…

    (Καλορίζικο και το νέο σπιτικό γλυκέ μου!)

  2. αυτού του ειδους οι «σχέσεις» κατά τη γνώμη μου πάντα,όσο κι αν θέλουμε να τις «παρουσιάσουμε» με γλυκύτητα,ομορφιά ή ό,τι άλλο,έχουν πάντα πίσω τους κρυμένο κάτι ψεύτικο,χυδαίο,έχουν την κοροϊδία,την υποκρισία,το στοιχείο της «ημιδιαμονής» και όχι μόνο στο ξενοδοχείο…
    Η αγάπη δεν αρχίζει και τελειώνει με την προσμονή έρωτα μιας -δυό ωρών τη βδομάδα μέσα σε δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων. Η αγάπη φωνάζει πως υπάρχει δεν κρύβεται,δεν ντρέπεται…
    Καλό το κείμενο δε λέω… δεν υπάρχουν όμως μόνο οι ήρωες που εσύ αναφέρεις…κι αν πάρουμε κυριολεκτικά τη λέξη…μόνο «ήρωες» δεν είναι.
    Ο καθένας απ αυτούς κουβαλάει άλλους τόσους μαζί του…
    Ηθικολόγος εννοείται πως δεν είμαι,όμως αν αγαπάς μην σπαταλάς ό,τι νιώθεις σε δωμάτια τέτοια.
    Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τους υπόλοιπους.
    Μίλα για την αγάπη σου κι άσε όσους σχετίζονται μαζί σου να επιλέξουν αν θέλουν να ναι μ ένα τέτοιο άτομο που μετράει στιγμές ώρες για να βρεθεί μ ένα άλλο σ ένα δωμάτιο ημιδιαμονής.
    Πόση κοροϊδία πια…κυρίως απέναντι στον εαυτό τους οι «ήρωές» σου…
    καλή σου μέρα Γιώργο

  3. Παντα σε αυτου του είδους τις σχέσεις αναρωτιέμαι, γιατί δεν γίνεται να είναι για πάντα μαζί, χωρίς αυτά τα 2ωρα στο ξενοδοχείο??
    Γιατι να μην μπορούν να αφήσουν τις ζωές που δεν τους ικανοποιούν και να συνεχίσουν μια κοινή ζωή μαζί??

  4. julia…υποθέτω πως οι δικαιολογίες είναι πολλές…και σοβαρές αλλά δικαιολογίες και τίποτε παραπάνω
    τα παιδιά,να μη μεγαλώσουν με χωρισμένους γονείς και αντί αυτού μεγαλώνουν σ ένα δηλητηριασμένο περιβάλλον,άσε που καταλαβαίνουν (τα παιδιά) πολύ περισσότερα απ όσο οι «ρομαντικοί ιδανικοί των δυώρων εραστές» φαντάζονται,ζούνε μέσα σε μια απάτη κυριολεκτικά και μεταφορικά,σ ένα παραμύθι
    Φόβος είναι και τίποτε άλλο
    δεν ξέρω τί θα σου απαντήσει ο γιώργος…ίσως βρει άλλα ρομαντικά λόγια για τους εραστές των 2 ωρών και τους φαντασιόπληκτους ως το επόμενο δύωρο και ίσως τους δικαιολογήσει
    Εγώ ένα ξέρω μόνο,πως η υποκρισία τους απέναντι και στους εαυτούς τους -κυρίως- και απέναντι στους συντρόφους τους αγγίζει τα όρια,για να μην πω τα ξεπερνάει,της απανθρωπιάς.
    κι όλα αυτά για 30 δευτερόλεπτα «τελικής ηδονής» + 2 ώρες παρά 30 δευτερόλεπτα καθαρά σωματικής απόλαυσης και κοροϊδίας…
    Ίσως και να κάνω λάθος δεν ξέρω!

  5. Alkyoni μου, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλαβω πως σκέπτονται 2 τετοιοι ενήλικες… ειλικρινα! Γιατι νομίζοντας ότι κοροιδευουν τους γυρω τους, κοροϊδευουν τους ίδιους τους εαυτούς τους.
    Δεν είμαι ηθικολόγος, ούτε και εγώ στην ζωή μου πάντα έκανα αυτό που έπρεπε, αλλά αυτό…χμμμ γενικά το γεγονός των εραστών (που από πίσω και από τους δύο υπάρχει ολόκληρη οικογένεια) με χαλάει..
    Παρολαυτα ο Γιώργος κάθε φορά με κάνει να προσπαθώ να σκεφτω γιατι το κάνουν, τα λόγια του ειναι τόσο ρομαντικά και οι σκέψεις του αποτυπώνονται φοβερά μέσα από τα κείμενα αυτα….

  6. καλησπέρα σας…

    @αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
    να’σαι καλά…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @μπλε σμαρτούλα
    σ’ευχαριστώ…

    @δελφινοκόριτσο
    έστω κι’έτσι, χαίρομαι…

    @καπετάνισσα
    πάντα με κάνεις και κοκκινίζω με τα σχόλιά σου…
    να’σαι καλά…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @ναταλία
    και συ να’σαι καλά ναταλία…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @θαλασσομπερδεμένη
    δεν υπάρχουν συμπτώσεις και τυχαία…
    για όλα, υπάρχει κάποιος λόγος που γίνονται…

    @μίρκα
    σχέσεις…
    να’σαι καλά μίρκα…

    @άννα
    εγώ σ’ευχαριστώ…

  7. @αλκυόνη & ιουλία
    οι απόψεις μου, όσον αφορά ‘τους άλλους’, δεν διαφέρουν από τις δικές σας…
    και ‘γω είμαι της άποψης, ότι δεν πρέπει να παίζεις διπλό παιχνίδι…
    πρέπει να είσαι εντάξει με τον άλλο, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν και παιδιά στην μέση…
    όμως, αποτύπωσα μία κατάσταση, η οποία υπάρχει…
    υπάρχουν άνθρωποι που τη βιώνουν, γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο…
    γιατί, είναι ανέφικτο να κάνουν κάτι άλλο…
    και από το να χάσουν τελείως τους εαυτούς τους, προτιμούν να λειτουργούν έτσι…
    εύχομαι, να μη βρεθείτε ποτέ σ’αυτή τη φάση…
    ποτέ…

    καληνύχτα σας…

  8. ανέφικτο δεν είναι τίποτε…
    υπάρχει μόνο το δεν θέλω..
    να βρεθώ στην ίδια θέση;;;
    εσύ βρέθηκες;
    προσωπικά εγώ δεν θα το επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου αυτό να μαι το τρίτο πρόσωπο…απ όποια πλευρά κι αν το θες…
    σου αντεύχομαι το ίδιο 🙂

  9. Γλυκιά μου αλκυνόη τι λες; Δεν θα επέτρεπες ποτέ στον εαυτόν σου να είσαι το τρίτο πρόσωπο, από όποια πλευρά;
    Έχεις την εντύπωση πως θα ρωτηθείς;
    Μείνε στην τελευταία σου πρόταση: «Ίσως και να κάνω λάθος, δεν ξέρω» και σου εύχομαι να φωνάζεις πάντα δυνατά την αγάπη σου, ακρεί όμως να είναι αγάπη.

  10. άννα ρωτηθώ δεν ρωτηθώ δεν έχει σημασία.
    Σημασία έχει τί θα κάνω.
    Αν κάποιους τους ικανοποιεί το 2ωρο σε κάποιο ξενοδοχείο,εμένα λυπάμαι όχι,αν κάποιους τους ικανοποιεί η μες στην υποκρισία «εκπλήρωση» των πόθων τους εμένα πάλι όχι..
    Μέχρι εκεί μπορώ να το ελέγξω.
    Αν θα είμαι η τρίτη κορυφή του «τριγώνου» και δεν το μάθω,δεν θα τους φταίω εγώ. Αν το μάθω,υπάρχει και κάτι που λέγεται αξιοπρέπεια ξέρεις και δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να τους αφήσω /παραχωρήσω χρόνο και χώρο να ζήσουν αυτό το μαγικό,που ζει μόνο σε ημιδιαμονής όπως τα πε κάποιος πολύ καλός μου φίλος μπλόγκερ δωμάτια ξενοδοχείου.Είναι το καλύτερο δώρο που μπορώ να τους κάνω
    🙂

  11. αχ! ρε κοριτσια…
    ολα ειναι να μην σου τυχουν…
    να μην πρεπει να εισαι τοοοσο αξιοπρεπης…
    να μην πρεπει να εισαι το «τριτο» προσωπο…
    να μην πρεπει να εισαι καποιος απο αυτους που περιγραφει ο Γιωργος…
    γιατι τοτε;
    αστα, βραστα…
    δικοπο μαχαιρι…

  12. Περαστικός από to Blog και πέφτω σε ενδιαφέρουσα συζήτηση..πιο πολύ θα ήθελα να απευθυνθώ στην Αλκυόνη και Julia…Στη θεωρία (που περιέχει αναπόφευκτα και κάποια στοιχεία ηθικολογίας, που τα παρακάμπτω)πολλοί και εγώ θα συμφωνήσουν μαζί σας…αλλά δυστυχώς στη πράξη μπορεί να συμβούν γεγονότα που ξεπερνούν όποια ιδεολογικά πιστεύω και αυτό είναι το σημείο που κάποιοι σαν την Αντιγόνη δεν καταλαβαίνουν ,δεν δέχονται «της υπέρβασης του ιδεολογικού πιστεύω», ας πούμε!…και σε αυτό θα συμφωνήσω με το Γιώργο (που πρώτη φορά μπαίνω στο Blog σου) που «εύχεται να μη βρεθείτε σε αυτή τη φάση»…από την άλλη φίλε Γιώργο για να βρεθείς σε αυτή τη φάση σίγουρα έχουν προυπάρξει άλλες διαδικασίες..,τίποτα δεν έρχεται μόνο του, και ίσως αυτές τις «διαδικασίες» πρέπει να ερευνήσουμε.
    Πάντως χαίρομαι με τη συζήτηση σας , να είστε όλοι καλά…και δηλώνω ότι θα παρακολουθώ τα Blog σας απο εδώ και πέρα!

  13. Αλκυόνη μου έχεις κολλήσει στο 2ωρο του ξενοδοχείου. Και αν δεν υπήρχε το 2ωρο αυτό, αν δεν υπήρχαν τα 30 δευτερόλεπτα, αν δεν υπήρχε η ημιδιαμονή, όλα θα ήσαν εντάξει; Αυτό ενοχλεί;
    Όταν αγαπάς, αυτό είναι το τελευταίο.
    Και κάτι ακόμα. Αν σου είναι τόσο εύκολο λόγω αξιοπρέπειας να προσφέρεις χρόνο και χώρο, τότε αγαπάς;
    Έχω βρεθεί και στις δύο θέσεις.
    Όταν υπήρξα τρίτη κορυφή του «τριγώνου», πάλεψα και νίκησα. Διεκδίκησα χωρίς να δείξω πως κατάλαβα. Δεν δώρησα τίποτα και ένιωσα πιο αξιοπρεπής διεκδικώντας αυτό που ήθελα.
    Όταν βρέθηκα από την άλλη μεριά καλά καλά δεν κατάλαβα πως έγινε. Καλοκαιρινό το μαγαζί που για πολλά χρόνια θεωρούσα απρόσβλητο και όπως λέει και η Βασιλική: άστα βράστα.
    Όσο για την διερεύνηση των διαδικασιών που αναφέρεις Τάκη, δεν ξέρω πόσο μπορεί να βοηθήσουν ακόμα και αν ερευνηθούν. Ίσως μόνο για αυτογνωσία.

  14. Παράθεμα: Τα πράγματα που ζουν απ’ τον χαμό… « Βασιλική

  15. τελικά Γιώργο σ αυτό το ποστ έχουν μαζευτεί όσοι υπήρξαν κάποια οποιαδήποτε πλευρά αυτού του τριγώνου…όχι όλοι εννοείται όσοι σχολίασαν… κι εγώ συγκεντρώνω τα πυρά της «πεζής» κι «ανάλγητης»

  16. Παράθεμα: Τα πράγματα που ζουν απ’ τον χαμό… « Βασιλική

  17. Αλκυόνη κάνεις λάθος. Εγώ τουλάχιστον δεν σε θεωρώ πεζή ή ανάλγητη. Διάβασα το τελευταίο κείμενό σου στο blog σου και το βρήκα πολύ καλό. Το αντίθετο, νομίζω πως είσαι πολύ ευαίσθητη και γι’ αυτό θέλεις ξεκάθαρα πράγματα. Μόνο που η ζωή πάντα δεν τα φέρνει όπως τα έχουμε σχεδιάσει στο μυαλό μας. Μην είσαι ποτέ απόλυτη, αυτό προσπάθησα να σου πω. Αν σε στεναχώρησα, λυπάμαι.

  18. Όχι, Αλκυόνη… Δεν είσαι πεζή και ανάλγητη… Λίγο μονοκόμματη ίσως… αλλά όχι πεζή, όχι ανάλγητη, όχι άδικη…
    Πρώτ’ απ’ όλα, είναι να μη σου τύχει…
    Έπειτα, οι παράνομες σχέσεις δεν εξαντλούνται σ’ αυτά τα δίωρα – είτε λαμβάνουν χώρα σε ξενοδοχεία είτε σε δασάκια και παρκάκια είτε σε σπίτια, υπό κανονικές συνθήκες…
    Απλώς, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα και όχι άσπρα ή μαύρα μόνον!..

  19. Τι κάνει μια σχέση παράνομη; Γιατί να μη γίνει «νόμιμη»; Πράγματι κι εγώ το θεωρώ υποκρισία. Όταν αγαπάς, χωρίζεις για να είσαι με τον άνθρωπο που θέλεις δίπλα σου. Όλα τ’ άλλα είναι ασχήμια!

    ΥΓ Γιώργο, φωτιές που άναψες!!!! 😀

  20. καλησπέρα…
    κατ’ αρχήν, θέλω να επισημάνω ότι δεν θεωρώ καμία σχέση ‘φτηνή’, όποια κι’ αν είναι τα μέρη της, όποιες κι’ αν είναι οι καταστάσεις που την διέπουν…
    επίσης, δεν θεωρώ κανέναν ‘πεζό’ και ‘ανάλγητο’…
    ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και τις απόψεις του και τις υπερασπίζεται έως εκεί που πιστεύει…
    πιστεύω ακράδαντα, ότι οι συνθήκες διαμορφώνουν τη συμπεριφορά μας σε συγκεκριμένες καταστάσεις…
    σίγουρα, το προτιμότερο είναι να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον άλλο…
    όμως, ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα το εφαρμόσουμε…
    κανέναν δεν ικανοποιεί το δίωρο στο ξενοδοχείο, εφ’όσον υπάρχει συναίσθημα…
    όμως, πολλές φορές, ακόμη και αυτό, σε συγκεκριμένες καταστάσεις, είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί…
    δεν το υπερθεματίζω αλλά και δεν το απορρίπτω…
    απλά, ξέρω ότι και αυτό είναι μέρος της ζωής…
    μέρος, όχι η ζωή…
    σας ευχαριστώ όλους…
    τη συνέχεια της ιστορίας μπορείται να την δείτε σήμερα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s