Ξενοδοχείο ‘Αρζεντίνα’, δωμάτιο 212 (συνέχεια)…

Βγήκε από την ίδια πόρτα του ξενοδοχείου, που πριν από κάποιες ώρες είχε περάσει και έτρεχε κοντά του…
Έβρεχε…
Δεν την ένοιαζε ιδιαίτερα…
Είχε άλλα να σκεφτεί, πιο έντονα και πιο ουσιώδη…
Στο μυαλό της γυρνούσε η τελευταία τους κουβέντα, πριν φύγει…
‘Σ’ αγαπώ’ του είχε πει…
‘Και ‘γώ σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ πάντα. Να προσέχεις’ της είχε πει…
Πόσο καιρό περίμενε να ακούσει αυτή την κουβέντα…
Πόσο καιρό έλιωνε να ακούσει αυτή την κουβέντα…
Και τώρα που την άκουσε, τι γίνεται;;;
Άφησε πίσω τις σκέψεις της και μπήκε στο πρώτο taxi που βρήκε άδειο…
Είπε στον οδηγό που πάει και επέστρεψε στο πηγάδι των σκέψεών της…
‘Σ’ αγαπώ’…
Έπρεπε κάτι να κάνει…
Κάτι…

Άκουσε τον ήχο της πόρτας που έκλεισε στο φευγιό της…
Έμεινε μόνος μέσα στο δωμάτιο…
Οι τοίχοι αντιλαλούσαν τους ήχους της ηδονής τους…
Αντιλαλούσαν και το ‘σ’ αγαπώ’ της…
Ήξερε, ότι για να φτάσει στο σημείο να το ξεστομίσει, η σχέση τους είχε μπει σε άλλη φάση…
Ένοιωθε, ότι αυτή η γυναίκα ήταν ολοκληρωτικά δική του…
Ολοκληρωτικά…
Και αυτός;;;
Ήταν αντίστοιχα;;;
Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη…
Ένοιωσε το σώμα του άϋλο…
Διάφανο…
Έβλεπε μέσα από το σώμα του εκείνη να στέκεται πίσω του και να του λέει ‘σ’ αγαπώ’…
Και αυτός την αγαπούσε…
Τόσο όσο να την καταστρέψει;;;
Φόρεσε τις κάλτσες του, τα παπούτσια του και βγήκε από το δωμάτιο…
Θυμήθηκε:
‘σε τούτο το πανάθλιο ξενοδοχείο
γινόταν το πανάρχαιο μυστήριο της τιμωρίας και της συγχώρεσης’

Το κινητό της δονήθηκε…
Μήνυμα…
Από εκείνον…
‘Που είσαι; Μου λείπεις. Θέλω να σε δω. Τώρα. Πρέπει. Τώρα.’…
Ταράχτηκε…
Πληκτρολόγησε τον αριθμό του…
– Έλα. Τι συμβαίνει;
– Τίποτα. Θέλω να σε δω.
– Μα, τώρα, πριν από λίγο ήμασταν μαζί.
– Πριν από λίγο. Όχι τώρα. Όχι μετά. Όχι αύριο. Μόνο πριν.
– Τι λες τώρα; Δεν ξέρεις την κατάσταση;
– Μα, επειδή την ξέρω το λέω.
– Δηλαδή;
– Μου είπες ‘σ’ αγαπώ’.
– Και ‘συ μου το είπες.
– Άλλο εγώ.
– Ωραία. Σου είπα ‘σ’ αγαπώ’. Και; Δεν αλλάζει τίποτα.
– Με κοροϊδεύεις τώρα; Ξέρεις ότι τα πάντα άλλαξαν.
– Δεν κοροϊδεύω κανένα.
– Κοροϊδεύεις. Τον εαυτό σου. Και ξέρεις ότι αυτό είναι το χειρότερο. Λοιπόν, δεν θα τα πούμε από το τηλέφωνο. Σταμάτα όπου κι’ αν είσαι και έρχομαι να σε βρω.
– Δεν μπορώ. Δεν έχω ώρα. Με περιμένουν. Το ξέρεις. Μην το κάνεις πιο δύσκολο.
– Αντέχεις να γυρίσεις πίσω;
– Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο.
– Εγώ, δεν αντέχω να γυρίσω πίσω. Δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω να πλαγιάζω δίπλα σε άλλο κορμί πια. Δεν αντέχω.
– Ούτε εγώ. Αλλά δεν γίνεται. Το ξέρεις. Ξέρεις. Από την αρχή το ήξερες. Σε παρακαλώ. Μην το κάνεις δυσκολότερο απ’ ότι είναι.
– Εγώ στο είπα. Δεν ξαναγυρίζω πίσω. Θα φύγω. Θα φύγω. Σήμερα θα τελειώσουν όλα. Όλα. Τ’ ακούς; Όλα. Θα σε ενημερώσω που θα είμαι να έρθεις να με βρεις. Θα σε περιμένω. Αν έρθεις, πάει να πει ότι και για σένα δεν θα υπάρχει γυρισμός. Αν όχι, να’ σαι καλά που μου έδειξες τι πάει να πει αγάπη. Να’ σαι καλά.
Η σύνδεση έκλεισε…
Έφτασε στον προορισμό της…
Πλήρωσε το taxi και βγήκε στο δρόμο…
Θυμήθηκε:
‘ήταν σα να ‘χε πεθάνει κι η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη’

Το διαμέρισμά τους ήταν άδειο…
Δεν είχε επιστρέψει εκείνη ακόμη από την δουλειά της…
Πήγε στην κρεβατοκάμαρα, κατέβασε από την ντουλάπα την μικρή βαλίτσα που έπαιρνε μαζί του στα ταξίδια του και ξεκίνησε να την γεμίζει με ρούχα πρώτης ανάγκης και προσωπικά του είδη…
Άκουσε το κλειδί στην πόρτα…
Δεν άργησε να εμφανιστεί μπροστά του…
– Τι κάνεις εκεί;
– Αυτό που θα έπρεπε να είχα κάνει εδώ και πολύ καιρό.
– Μάλιστα. Και θα έφευγες σαν τον κλέφτη;
– Όχι. Θα σε περίμενα. Αν και οι αποχαιρετισμοί δεν είναι το καλύτερό μου.
– Και τι είναι το καλύτερό σου; Να τρέχεις πίσω από την κάθε μία;
– Ναι.
– Ώστε, είναι τελειωτικό;
– Ναι.
– Στο διάολο να πας.
– Ευχαριστώ. Παίρνω λίγα πράγματα τώρα. Για τα υπόλοιπα θα περάσω κάποια άλλη στιγμή.
– Μη φεύγεις.
– Δεν μπορώ να μείνω άλλο. Βρες όποια δικαιολογία θέλεις για την φυγή μου που να καλύπτει τον εγωισμό σου, αλλά εγώ φεύγω. Δεν μπορώ άλλο να μένω σε μία σχέση που με δηλητηριάζει και με σκοτώνει καθημερινά. Δεν ξέρω αν θα είμαι μαζί της ή όχι. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν μπορώ να είμαι άλλο μαζί σου.
– ….
– Γεια.
– ….
Έκλεισε την πόρτα πίσω του…
Οι αποχαιρετισμοί δεν ήταν το καλύτερό του…

Στο σπίτι την περίμενε ο άντρας της…
Μπήκε μέσα, τον χαιρέτησε, άφησε τα πράγματά της και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα…
Ένοιωσε να την ακολουθεί από πίσω…
Η κορούλα της, ήταν στο δωμάτιό της και διάβαζε…
Την φώναξε…
Άκουσε τον αγαπημένο ήχο της φωνής της να την φωνάζει ‘μανούλα’ και μπήκε στην κουζίνα…
Εκείνος από πίσω της…
Της ήρθε ξαφνικό…
– Πάλι μαζί του ήσουν;
– …
– Τα ξέρω όλα.
– …
– Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Τα έχω μάθει εδώ και καιρό. Απλά δεν περίμενα να με κοροϊδεύεις έτσι.
– …
– Έβαλα ιδιωτικό detective και σε παρακολούθησε. Μην το αρνηθείς. Έχω φωτογραφίες και τα πάντα.
– Δεν θα αρνηθώ τίποτα.
– Ωραία. Τουλάχιστον, έστω και τώρα, έχεις την ευθύτητα να με αντιμετωπίσεις όπως μου πρέπει. Σαν άντρα σου.
– Ναι. Έστω και τώρα. Συγνώμη.
– Δεν χρειάζεται να ζητάς συγνώμη. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε συγχωρήσω. Όχι για την απιστία σου. Για το ψέμα σου. Για το ότι προτίμησες να με κοροϊδεύεις από το να μου το πεις. Θα μου πεις το παιδί. Ξέρω. Αλλά, δεν είναι ελαφρυντικό. Αντιθέτως. Και αυτό κορόιδευες. Και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση.
– …
– Ναι. Απόλυτη σιγή και κατέβασμα κεφαλιού.
– Τι κάνουμε τώρα;
– Εμένα ρωτάς; Εσύ πες μου. Αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, τι θα έκανες;
– Δεν ξέρω.
– Όμως εγώ πρέπει να μάθω, γιατί οι ρόλοι δεν είναι αντίστροφοι. Δεν σε ρωτάω το γιατί. Αυτό, ας το βρεις μόνη σου. Δεν με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι να μάθω τι θα κάνεις. Θα μείνεις ή θα φύγεις;
– Το λες έτσι απλά;
– Εσύ, πήγες με έναν άλλο άντρα ‘έτσι απλά’. Εγώ σου φαίνομαι κάπως που λέω ότι πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις;
– Μα, είμαστε οικογένεια. Μαζί θα δούμε τι θα κάνουμε.
– Δεν μπορούμε να είμαστε πια οικογένεια. Είτε μείνεις, είτε φύγεις. Αυτό, πιστεύω ότι το καταλαβαίνεις. Αν υπάρχει κάτι που να σε κρατάει, έχει καλώς. Αλλιώς, φύγε. Και για το παιδί, μπορεί να είναι καλύτερα αν φύγεις.
– Τι λες τώρα;
– Αυτό που ακούς.
– Και πότε πρέπει να σου ανακοινώσω την απόφασή μου;
– Το συντομότερο. Και μέχρι τότε, δεν θα ξανασυναντηθείς μαζί του. Θα το μάθω. Και τότε δεν θα βρεις την πόρτα ανοιχτή.
– Σ’ ευχαριστώ.
– Σε λυπάμαι. Μας λυπάμαι.
– Συγνώμη.
– Στο παιδί σου. Ελπίζω κάποτε να την καταλάβει.

Ξαναγύρισε στο ξενοδοχείο ‘Αρζεντίνα’…
Ζήτησε το ίδιο δωμάτιο…
Ανέβηκε…
Πόσο ίδιο και πόσο ξένο του φαινόταν τώρα…
Πήρε το κινητό του και της έστειλε μνμ, για το που ήταν…
Δεν περίμενε απάντηση…
Όχι ακόμη…

Το κινητό της χτύπησε…
Το πήρε στα χέρια της και κοκκίνισε…
Η μικρή της, την ρώτησε ποιος ήταν…
‘Λάθος έκαναν μικρή μου. Λάθος έκαναν’…
Έσκυψε και την φίλησε…
Πήγε στο μπάνιο και μπήκε κάτω από το ζεστό νερό…
Έξω, ο καιρός συνέχιζε να βρέχει…

(‘δανείστηκα’ στίχους του αγαπημένου Τάσου Λειβαδίτη)

Advertisements

15 comments on “Ξενοδοχείο ‘Αρζεντίνα’, δωμάτιο 212 (συνέχεια)…

  1. Γιώργο, συγκλονίστηκα.
    Δεν ψάχνω δίκαιο ή άδικο ούτε κρίνω τους πρωταγωνιστές. Τα συναισθήματα δεν επιβάλλονται, εμπνέονται. Οι επιλογές μας, μάς ακολουθούν όπου κι άν πάμε.
    Καταπληκτική ιστορία.

  2. καλημερα,

    διαβασα τα δικα σου ποστ , καθως και της Αλκυονης. Ειναι τοσο αληθινα και τα δυο.ειναι και τα δυο πλημμυρισμενα με συναισθηματα οπως ειναι και η πραγματικοτητα που ζουμε.

    Που να βρεις το σωστο και που το λαθος?

    Υποθετω στην καθε περιπτωση ξεχωριστα…Συμφωνεις?

  3. Εγώ Γιώργο έμεινα στο πρώτο μέρος. Όχι γιατί δεν είναι ωραία η συνέχειά του αλλά γιατί θεωρώ πως το θέμα είναι η εσωτερική επιλογή και όχι η επιλογή που γίνεται αναγκαστικά.

  4. Μια μάνα είναι πρώτα μάνα και μετά ερωμένη.
    Οσο κι αν αγαπήσει κανέναν δεν βάζει πάνω απο το παιδί της (συνήθως).
    Μπορεί να αγαπήθηκαν εξίσου πολύ αλλά οταν μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο παιδί της και στον έρωτα για μένα είναι λογικό να διαλέξει το παιδί της.

  5. Εχουμε να κανουμε με διαφορετικα συναισθηματα…Ακομα και αν η λεξη αγαπη εχει μια σημασια αλλαζουν οι υποστασεις της…Ο καθενας θα διχαζονταν…!Και η επιλογη του καθενος ειναι υποκειμενικο κρητιριο αποφασης!

  6. Συμφωνώ απόλυτα με την άποψή σου Μαράκι. Πρώτα και πάνω από όλα οι γυναίκες που έχουν ευτυχήσει να έχουν παιδιά είναι όχι μόνο συνειδητά αλλά και ασυνείδητα μάννες. Αυτό δεν αλλάζει από τίποτα.

  7. καλησπέρα…

    @μπλε σμαρτούλα
    θα συμφωνήσω με την άποψή σου…
    ακριβώς έτσι είναι…
    σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…

    @αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
    θα μπορούσε…
    τα πάντα μπορούν να είναι διαφορετικά…
    ίσως σε κάποια άλλη στιγμή, σε κάποια άλλη περίπτωση…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @όλη της η ζωή
    κάθε άποψη και ματιά είναι αληθινή…
    αρκεί να πηγάζει από αληθινά αισθήματα…
    σ’ευχαριστώ…

    @αύρα
    συμφωνώ…
    όπως είπα, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική…
    αλλάζουν οι παράμετροι, αλλάζουν οι σταθερές…
    άρα, άλλη αντιμετώπιση…

    @άννα
    κάθε επιλογή είναι εσωτερική…
    είτε γίνεται κάτω από πίεση, είτε όχι…
    απλά, κάτω από πίεση, δίνεις στον εγωισμό σου ένα ελαφρυντικό…

    @ιουλία
    εσύ ποιος λες;;;
    και τι αγάπησε περισσότερο;;;
    τον άλλο ή τον εαυτό του;;;

    @ψυχές
    ακριβώς…
    η οποία είναι μοναδική και αδιαπραγμάτευτη…

    @μαράκι
    πάνω απ’ όλα είναι γυναίκα…
    με απαιτήσεις και επιθυμίες…
    το θέμα είναι, αν θέλει να βάλει στην άκρη αυτές τις επιθυμίες…
    αν είναι διατεθειμένη να κάνει υποχωρήσεις…

    @ανατολή
    ακριβώς…
    υποκειμενική και άνευ σχολιασμού απόφαση…

    @άννα
    όπως είπα παραπάνω,
    η κάθε γυναίκα είναι πρώτα γυναίκα και μετά όλα τα υπόλοιπα…
    και το πρόβλημα είναι όταν πάει ενάντια στη φύση της…

    καληνύχτα σας…

  8. Καλημέρα

    Είσαι πολύ καλός, πάρα πολύ καλός, θα έλεγα χαρισματικός και νομίζω πως το ξέρεις.

    Η κάθε γυναίκα είναι άνθρωπος και όταν πάει ενάντια στη φύση του τότε γίνεται μισός άνθρωπος.
    Η γυναίκα όμως και ως μισός άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει γιατί η μητρότητα αφαιρεί μεγάλη ποσότητα εγωισμού. Πιθανόν αυτό να συμβαίνει και στους άντρες. Δεν το ξέρω.

  9. καλησπέρα…

    @άννα
    όπως έχω πει άλλωτε, απλά γράφω…
    αυτό μου βγαίνει, αυτό καταθέτω…
    τίποτε άλλο…
    σίγουρα η μητρότητα και η πατρότητα αφαιρούν κάτι από την φύση του ανθρώπου,
    αλλά δεν παύει να απομένει κάτι, έστω και λίγο…
    δεν πρέπει να απαρνιόμαστε τη φύση μας,
    γιατί θα μας εκδικηθεί κάποια στιγμή…

    @γεωργία
    γελαστή φατσούλα στέλνω και ‘γω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s