Η καταστροφή της δεν έπρεπε να περιμένει…

person-at-the-window-by-salvador-dali.jpegΠλησίασε στο παράθυρο και κοίταξε έξω…
Το βλέμμα της περπάτησε τον κήπο, βγήκε στο δρόμο, κατέβηκε στην αμμουδερή παραλία και κατέληξε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα…
Και στυλώθηκε εκεί…
Αγνάντεψε το πέλαγο βαθιά…
Κάθε μέρα, της παρουσιαζόταν διαφορετικό…
Άλλοτε άγριο και ορμητικό, άλλοτε ήρεμο και φιλικό…
Ποτέ το ίδιο, ποτέ προβλέψιμο…
Από τότε που είχε έρθει στο νησί, άφηνε το βλέμμα της τα πρωινά να κολυμπάει στη θάλασσα που απλωνόταν μπροστά στο παράθυρό της…
Αναστέναξε…
Τώρα τελευταία της έβγαινε ένας στεναγμός…
Το βλέμμα της παρέμενε βυθισμένο στο βαθύ μπλε του πελάγου…
Σαν την ψυχή της…
Βυθισμένη στα μάτια του…
Στα μπλε μάτια του…
Τα ένοιωθε να την κοιτάνε από εκείνο το πέλαγο…
Γέλασε και κοκκίνισε, όπως όταν συναντιόντουσαν οι ματιές τους στην πραγματικότητα…
‘Δεν πάμε καλά μου φαίνεται’ σκέφτηκε και αποτράβηξε το βλέμμα της…
Πήγε στην κουζίνα, έφτιαξε ένα καφέ και γύρισε στο παράθυρο…
Το βλέμμα της ξαναπερπάτησε τον κήπο, τον δρόμο, την αμμουδερή παραλία και άγγιξε διστακτικά τη θάλασσα…
Δεν ήθελε να μπει απότομα μέσα της…
Δεν ήθελε να του δοθεί αμαχητί, για μία ακόμη φορά…
Σκέφτηκε πόσα είχε κάνει γι’ αυτό το ‘αμαχητί’ …
Μέχρι και η παρουσία της σ’ αυτό το νησί, για το ‘αμαχητί’ είχε γίνει…
Φοβόταν την επίδρασή του επάνω της…
Φοβόταν ότι αυτός ο άντρας θα είναι η καταστροφή της…
Και λειτουργούσε, όπως κάθε άνθρωπος μπροστά στη μαγεία της καταστροφής…
Οδηγούνταν με ταχύτητα επάνω της…
Γι’ αυτό και έφυγε…
Για να μπορέσει να δώσει χρόνο στην ίδια να γλυτώσει…
Αν μπορεί να γλυτώσει κάποιος από το μοιραίο…
Αποφάσισε να αφήσει το βλέμμα της να μπει στη θάλασσα…
Ένοιωσε την ψυχρή αίσθηση του νερού…
Βούτηξε περισσότερο για να ζεσταθεί…
Συνήθισε…
Ζεστάθηκε…
Ένοιωσε δυο αόρατα χέρια να την αγκαλιάζουν και να την σφίγγουν…
‘Ήρθες αγάπη μου’ φώναξε στην αόρατη παρουσία πίσω της…
Τα λόγια της αντήχησαν στο χώρο…
Βγήκαν από την καμινάδα του τζακιού και απλώθηκαν στην ατμόσφαιρα…
Ένα δυνατό αεράκι έκανε τη θάλασσα να κυματίσει εντονότερα…
Άνοιξε το παράθυρο…
Το ψυχρό κύμα αέρα, είχε κάτι από το άρωμά του…
Έκλεισε τα μάτια και εισέπνευσε με ένταση…
Το αεράκι χάιδεψε το πρόσωπό της…
Άνοιξε τα μάτια και τα εστίασε στο πέλαγο…
‘Σ’ ευχαριστώ για το χάδι’ είπε…
Δεν πήρε απάντηση…
Μόνο πρόσεξε ένα γλάρο μακριά, να πραγματοποιεί κάθετες εφορμήσεις στο απέραντο γαλάζιο των ματιών του…
Της φάνηκε ότι οι κινήσεις του έγραφαν κάτι…
Σαν σήματα μορς…
Σαν στίγματα λευκά σε μπλε φόντο…
Έδωσε ένταση στη ματιά της…
Διάβασε…
Δυνατά για να ευχαριστήσει όλες τις αισθήσεις των συναισθημάτων…
‘Σε περιμένω’…
Έκλαψε…
Έκλεισε το παράθυρο και σήκωσε το τηλέφωνο…
Η φωνή της κοπέλας στο πρακτορείο ταξιδίων του νησιού ήταν ευγενική…
Κλείνοντας το τηλέφωνο, κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρα να ετοιμάσει τις βαλίτσες της…
Η καταστροφή της δεν έπρεπε να περιμένει περισσότερο…

(‘Person at the Window’ by Salvador Dali)

Advertisements

10 comments on “Η καταστροφή της δεν έπρεπε να περιμένει…

  1. Αμάν βρέ Γιώργο. Αρχίζω και πιστεύω πως με γνωρίζεις με όλα αυτά τα πόστς που γράφεις. Εγώ δεν σε γνωρίζω, κι όμως, μ΄αγγίζουν σαν να τα ζώ….

  2. …Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
    την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε
    Καθώς έσκυβε επάνω μου, χιλιάδες φιλιά
    διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
    Θα πάω, κι ας μου βγει και σε κακό…
    Αύγουστος
    Παπάζογλου Νίκος
    Μουσική/Στίχοι: Παπάζογλου Νίκος

    ermaia twn pa8wn-la8wn mas eimaste…
    alla isws afto na mas kanei an8rwpous…
    filia

  3. Γιωργο….εχεις ταλέντο…τι αλλο να πω! Καθε μέρα και κάτι διαφορετικο.
    Ξερω οτι διαβαζοντάς σε, πάντα με βάζεις σε σκέψεις. Πανεμορφο όπως πάντα!
    Οι στίχοι το Παπαζογλου, ταιριάζουν απόλυτα!

  4. καλησπέρα σας…

    @μπλε σμαρτούλα
    να’σαι καλά…
    δύο άνθρωποι δεν χρειάζεται να γνωρίζονται για να βιώνουν αντίστοιχα συναισθήματα και αλήθειες…

    @αλκιμήδη
    ακριβώς…
    αρκεί, να μην κάτσεις να μυρολογείς επάνω στα αποκαϊδια…

    @αγαπημένη μου
    με καλομαθαίνεις αγαπημένη μου…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @ψυχές
    ναι…
    τα λάθη και τα πάθη μας κάνουν ανθρώπους…
    αγαπημένος νικόλας…
    σ’ευχαριστώ…

    @ιουλία
    σ’ευχαριστώ ιουλία…
    να’σαι καλά…
    χαίρομαι…

    @όλη της η ζωή
    να ‘ταν μόνο ο Νταλί…
    το μυαλό μας κάνει μεγαλύτερες καταστροφές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s