Ζωές ευθέως αναλώσιμες…

madame-x-by-john-sargent.jpegΤα αεροδρόμια πάντα την φόβιζαν…
Τα αεροπορικά ταξίδια πάντα την φόβιζαν…
Ο θάνατος του μόνου άντρα που αγάπησε σε αεροπορικό δυστύχημα την είχε στιγματίσει βαθιά…
Όμως, έπρεπε να ταξιδέψει, έπρεπε να κάνει αυτό το ταξίδι…
Ο θάνατος ενός άλλου αγαπημένου προσώπου της, του πατέρα της, ήταν η αιτία και η αφορμή αυτού του εγχειρήματος…
Είχε φτάσει από νωρίς στο αεροδρόμιο…
Είχε ήδη κάνει check-in και είχε περάσει τον έλεγχο ασφαλείας…
Τώρα, στην αίθουσα αναμονής, με το βιβλίο της συνάμα, διάβαζε για να περάσει η ώρα…
Διάβαζε για ένα παράξενο τρίγωνο ανάμεσα σε μία καθηγήτρια, έναν θαλασσοδαρμένο ναυτικό και μία νεαρή κοπέλα…
Για την παράξενη σχέση που τους ένωνε…
Ο ναυτικός είχε παράνομη σχέση με την κοπέλα και η καθηγήτρια έπαιζε το ρόλο του αυτόπτη μάρτυρα, σαν σε έργο του Χίτσκοκ, που έβλεπε τα τεκταινόμενα από το παράθυρό της με τις κατεβασμένες γρίλιες και που στο τέλος έπαιξε το ρόλο του ‘από μηχανής θεού’, λυτρώνοντας τον ναυτικό από την φυγή της κοπέλας με την δική της παρουσία δίπλα του…
‘Ρομαντικές ιστορίες αληθινών ανθρώπων’ σκέφτηκε και γέλασε γιατί ποτέ στη ζωή της δεν αφέθηκε, από τις καταστάσεις, να είναι ρομαντική…
Όσο κι’ αν το ήθελε…
Από τα μεγάφωνα του αεροδρομίου ανακοινώθηκε η πτήση της…
Μάζεψε τα πράγματά της και κατευθύνθηκε προς τον έλεγχο εισόδου στο αεροπλάνο…
Στο μυαλό της είχε μείνει η ιστορία που διάβαζε πριν λίγο…
‘Τυχεροί όσοι έζησαν και έχουν σημάδια της ζωής αυτής’ σκέφτηκε…
Το ταξίδι δεν είχε το παραμικρό απρόοπτο…
Έφυγαν την καθορισμένη ώρα, έφτασαν την καθορισμένη ώρα…
Όλα μέσα στο πρόγραμμα…
Όση ώρα περίμενε την βαλίτσα της, το κινητό της χτύπησε…
Ήταν η παιδική της φίλη για να την ειδοποιήσει ότι την περίμενε ήδη στην έξοδο, παρέα με το γιό της…
Της είπε ότι σε λίγο θα βρίσκεται κοντά τους…
‘Πόσο καιρό έχω να δω τον Αντρέα. Θα έχει γίνει ολόκληρος άντρας’ σκέφτηκε…
Πάνω από 17 χρόνια…
Όσα ακριβώς τα χρόνια που έλλειπε από τα πάτρια…
Όσα ακριβώς έφυγε από κοντά τους ακολουθώντας τον μεγάλο της έρωτα…
Και όταν έμεινε μόνη, μετά το δυστύχημα, αποφάσισε να μείνει εκεί, μακριά τους…
Και να που γύρναγε τώρα…
Πήρε τη βαλίτσα της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο…
Από μακριά παρατηρούσε τον κόσμο που ήταν εκεί μαζεμένος, περιμένοντας κάποιον δικό του άνθρωπο, και προσπάθησε να ανακαλύψει τη φίλη της…
Δεν άργησε να το κάνει…
Μπορεί να είχαν περάσει τα χρόνια, αλλά την αναγνώρισε αμέσως…
Πίστευε ότι οι πραγματικές φιλίες περνάνε στο αίμα και σβήνονται μόνο όταν πεθάνεις…
Και αυτή δεν είχε πεθάνει ακόμη…
Έπεσε στην αγκαλιά της φίλη της, μία αγκαλιά γνώριμη και αγαπημένη…
Την έπιασαν τα κλάματα…
Πόσο της είχε λείψει μία τέτοια αγκαλιά…
Κάθισε εκεί για κάμποσο…
Δεν ήθελε να φύγει…
Λες και προσπαθούσε να αποζημιωθεί για όλες τις χαμένες αγκαλιές σε μία μόνο στιγμή…
Άκουσε πίσω της μία αντρική φωνή να την καλωσορίζει…
Μια φωνή γνώριμη και ξένη συνάμα…
Γύρισε προς το μέρος που ερχόταν η φωνή…
Είδε μπροστά της έναν νεαρό, όχι παραπάνω από 25 ετών, με μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια…
Έκλεισε τα μάτια της, για να καθαρίσει τα δάκρυα και τον ξανακοίταξε…
Η φωνή της φίλης της έκανε τις συστάσεις:
‘Από εδώ το καμάρι μου. Ο Αντρέας μου. Πώς τον βλέπεις; Δεν έγινε ολόκληρος άντρας; Κούκλος δεν είναι;’ είπε με στόμφο η φίλη της…
‘Αντρέα, εσύ; Δεν το πιστεύω. Πάει γεράσαμε φιλενάδα. Πάει’ αποκρίθηκε εκείνη, κοιτώντας τον Αντρέα από πάνω μέχρι κάτω…
‘Τα παραλέτε κυρία Λίνα. Τα παραλέτε. Καλωσορίσατε’…
‘Δεν τα παραλέω καθόλου αγόρι μου. Και σταμάτα αυτόν τον πληθυντικό. Με κάνεις και νοιώθω μεγαλύτερη και αυτό με κάνει και σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Καλώς σας βρήκα. Αν και δεν ήθελα να συναντηθούμε κάτω από αυτές τις συνθήκες’ αποκρίθηκε η Λίνα…
‘Κάθε στιγμή είναι για τους ανθρώπους’ αναφώνησε η φίλη της…
‘Ναι. Κάθε στιγμή είναι για τους ανθρώπους’ συγκατένεψε εκείνη…
‘Είστε έτοιμες να φύγουμε;’ ρώτησε ο Αντρέας…
‘Ναι. Πάμε’ είπε η Λίνα κοιτώντας τον Αντρέα…
Κάτι επάνω του της φαινόταν γνώριμο…
‘Μάλλον, θα είναι η φαντασία μου’ σκέφτηκε και κατευθύνθηκε αγκαλιά με την φίλη της για την έξοδο από τον τερματικό σταθμό του αεροδρομίου…
Στον δρόμο για το σπίτι, ειπώθηκαν όλα αυτά τα 17 χρόνια, σε γενικές γραμμές…
Γέλασαν, έκλαψαν, αφαιρέθηκαν, αναπόλησαν…
Ο Αντρέας στο τιμόνι και οι δύο φίλες στο πίσω κάθισμα…
Οι ματιές του Αντρέα και της Λίνας συναντιόντουσαν στον καθρέπτη συχνά…
Αντικατοπτρισμός ανάμεσα στα πράσινα μάτια του Αντρέα και στα καστανά δικά της…
Έφτασαν σπίτι και κατέβηκαν από το αυτοκίνητο…
Στον ανελκυστήρα μέσα, ένοιωσε το χέρι του Αντρέα να ακουμπάει ανεπαίσθητα το δικό της…
Ταράχτηκε…
‘Θα μου φάνηκε’ σκέφτηκε και το άφησε να περάσει…

(συνεχίζεται…)

(‘Madame X’ by John Sargent)

Advertisements

10 comments on “Ζωές ευθέως αναλώσιμες…

  1. Γιωργο μου υπεροχο για μια ακομα φορα.Θα σου κλεψω κατι «Πίστευε ότι οι πραγματικές φιλίες περνάνε στο αίμα και σβήνονται μόνο όταν πεθάνεις…» ειναι τοσο μα τοσο δυνατο…

    Την συνεχεια εεε γιατι η αγωνια εχει ηδη απογειωθει..:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s