Ζωές ευθέως αναλώσιμες (ΙΙ)…

le-tub-by-edgar-degas.jpegΤο βράδυ κύλησε σε χαλαρούς ρυθμούς…
Έφαγαν και οι τρεις μαζί, ήπιαν λίγο κρασί και μετά έπεσαν για ύπνο νωρίς, μιας και η επόμενη μέρα θα ήταν δύσκολη για την Λίνα, αφού έπρεπε να τρέξει να τακτοποιήσει τα διαδικαστικά της κηδείας του πατέρα της…
Η μέρα της, πραγματικά, ήταν δύσκολη…
Ευτυχώς, μπόρεσε να ολοκληρώσει όλες τις εκκρεμότητες μέχρι το μεσημέρι, οπότε και γύρισε σπίτι…
Η φίλη της έλειπε στο γραφείο της και ο Αντρέας ήταν στη σχολή του…
Ευτυχώς, της είχε δώσει κλειδιά του σπιτιού, οπότε δεν χρειάστηκε να ταλαιπωρηθεί περισσότερο…
Αποφάσισε να κάνει ένα μπάνιο, να συνέλθει λίγο και να ηρεμήσει…
Το ξαφνικό συμβάν του θανάτου του πατέρα της από ανακοπή καρδιάς στο γηροκομείο και η εσπευσμένη επιστροφή της στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, δεν της είχαν αφήσει τα περιθώρια να σκεφτεί και να διαχειριστεί τα νέα δεδομένα που της παρουσιάζονταν…
Έμεινε γυμνή, πήρε τα εσώρουχα και τα καλλυντικά της και πήγε στο μπάνιο…
Το χλιαρό νερό, στην αρχή, και ζεστό μετά, την έκαναν να νοιώσει ανάλαφρα…
Αφού έπλυνε τα μαλλιά της, έριξε επάνω στο σώμα της αφρόλουτρο και το άλειψε παντού με τα χέρια της…
Έκλεισε τα μάτια και χάρηκε το άγγιγμά της επάνω στο σώμα της…
Θυμήθηκε τον τρόπο που την χάιδευε εκείνος…
Μιμήθηκε τον τρόπο που την χάιδευε εκείνος…
Ξεπλύθηκε με άφθονο χλιαρό νερό και βγήκε από την μπανιέρα…
Άκουσε μια φωνή να την καλεί από το σαλόνι…
‘Λίνα, είσαι εδώ; Γύρισα’ φώναζε ο Αντρέας…
‘Ναι. Εδώ είμαι. Μόλις έκανα μπάνιο. Βγαίνω σε λίγο’ του απάντησε με αντίστοιχη ένταση φωνής η Λίνα, ρίχνοντας επάνω της την πετσέτα του μπάνιου…
Χτύπημα στην πόρτα…
Ένα ‘εμπρός’ από το στόμα της και το κεφάλι του Αντρέα φάνηκε στο μισάνοιχτο άνοιγμα…
‘Είσαι καλά; Τελείωσες τις δουλειές σου;’ την ρώτησε με ενδιαφέρον ο Αντρέας, κοιτάζοντάς την με βλέμμα εξερευνητικό…
‘Ναι. Τελείωσα. Ευτυχώς. Εσύ; Όλα καλά;’ αποκρίθηκε η Λίνα, παρακολουθώντας το βλέμμα του που περπατούσε στο κορμί της…
‘Όλα καλά. Θα ετοιμάσω φαϊ. Πεινάς, δεν πεινάς;’ της είπε χαμογελώντας και έκλεισε την πόρτα…
Χαμογέλασε και αισθάνθηκε όμορφα…
Δεν ήξερε το γιατί, αλλά αυτό το αγόρι την έκανε να αισθάνεται όμορφα…
‘Θα έχει θετική αύρα’ μονολόγησε, χτενίζοντας τα μαλλιά της…
Αφού έβαλε και την κρέμα προσώπου και στέγνωσε τα μαλλιά της, βγήκε από το μπάνιο…
Κατευθύνθηκε στην κουζίνα και είδε τον Αντρέα να μαγειρεύει…
‘Τι καλό φτιάχνεις;’ τον ρώτησε…
‘Μακαρόνια με τόνο’ της απάντησε εκείνος…
Παρατήρησε την επιδεξιότητα στις κινήσεις του…
Είχε πληροφορηθεί ότι ο Αντρέας μαγείρευε πολύ καλά, αλλά μόλις τώρα είχε τη δυνατότητα να το διαπιστώσει…
Από την άλλη, δεν ήταν και το συνηθέστερο πράγμα στον κόσμο να μαγειρεύει ένας άντρας…
‘Έτοιμο’ αναφώνησε μετά από λίγο ο Αντρέας…
‘Δεν θα περιμένουμε την μητέρα σου;’ ρώτησε η Λίνα…
‘Ναι. Θα έρθει σε λίγο. Μέχρι τότε, θα στρώσω τραπέζι και θα ανοίξω ένα κρασί. Θέλεις ένα ποτήρι;’…
‘Βεβαίως. Αν και δεν είμαι στα καλύτερά μου, θα πιώ λίγο’…
Έστρωσε τραπέζι ο Αντρέας και έβαλε να πιούν κρασί…
Τσούγκρισαν και ευχήθηκαν σε καλύτερες στιγμές και σε καλύτερες εποχές…
Ο Αντρέας αποδείχθηκε πολύ καλός συνομιλητής…
Αγόρι του καιρού του, ήταν ενημερωμένος για τα πάντα και είχε άποψη…
Η Λίνα εντυπωσιάστηκε…
Με το μυαλό της φανταζόταν την γοητεία που θα έπρεπε να ασκεί αυτός ο νεαρός στις συνομήλικες του…
Και φυσικά, τις κατακτήσεις που θα είχε…
Μετά από κάνα μισάωρο, έφτασε και η μητέρα του Αντρέα…
Έκατσαν για φαί και τα εύσχημα στον Αντρέα από μητέρα και Λίνα ήταν δεδομένα…
Μετά το μεσημεριανό, ήρθε η ώρα του καφέ και η ανασκόπηση της ημέρας…
Η Λίνα έδειχνε ταλαιπωρημένη…
Η φίλη της το είδε και της είπε να πάει να ξαπλώσει…
Προτίμησε να κάτσει λίγο ακόμη και να πάει μια και καλή για ύπνο…
Ο Αντρέας έφυγε για βόλτα και έτσι έμειναν οι δύο φίλες να πουν τα δικά τους, πιο ελεύθερα…
Η Άννα, η φίλη της Λίνας και μητέρα του Αντρέα, εξομολογήθηκε με περισσότερες λεπτομέρειες το χωρισμό της από τον πρώην άντρα της και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην ανατροφή του Αντρέα…
Από την πλευρά της η Λίνα, μίλησε διεξοδικά για τη ζωή της αυτά τα 17 χρόνια…
Το τέλος της συζήτησης, βρήκε τις δύο φίλες να κλαίνε απαρηγόρητες η μία στην αγκαλιά της άλλης και δυο ποτήρια κρασί να συντροφεύουν τον πόνο τους…
Η ώρα είχε περάσει γρήγορα και ετοιμάστηκαν για ύπνο…
Ο Αντρέας δεν είχε επιστρέψει ακόμη, αλλά αυτό ήταν κάτι φυσιολογικό, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Άννας…
Το επόμενο πρωί, σηκώθηκαν νωρίς…
Η κηδεία ήταν για τις 12 το μεσημέρι…
Ιδιαίτερο κόσμο δεν είχε, μιας και οι συγγενείς τους είχαν σκορπίσει στους τέσσερις ανέμους και δεν ήταν εύκολο να παρευρίσκονται…
Η Λίνα έδειχνε συντετριμμένη, αν και το γεγονός του θανάτου του πατέρα της το είχε αποδεχθεί κάποια χρόνια τώρα…
Ιδιαιτέρως από τη στιγμή που οι σχέσεις τους δεν ήταν και οι καλύτερες, προσπάθησε να τον θάψει νωρίτερα για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της…
Ο Αντρέας, σε όλη τη διάρκεια της ακολουθίας, ήταν στο πλάι της και την κρατούσε…
Ενδόμυχα, αυτό την έκανε να νοιώθει σιγουριά και ηρεμία…
Γύρισαν σπίτι σχετικά γρήγορα…
Η Λίνα τους είπε ότι ήθελε να μείνει μόνη και κατευθύνθηκε στο δωμάτιό της…

(συνεχίζεται…)

(‘Le tub’ by Edgar Degas)

Advertisements

9 comments on “Ζωές ευθέως αναλώσιμες (ΙΙ)…

  1. Το βρήκα! Είμαι genious… Κάτι «παίζει» με τον Αντρέα και την Λίνα? (καλά, μιλάμε για πολύ μυαλό..) Άσε μας στην αγωνία μας εμάς τώρα και άντε για νάνι. Καλά σου (που μου λέει κι ο γιός μου…) Φιλιά

  2. Ενα νεο παληκαρι της χαριζει απλοχερα την ζεστασια και την σιγουρια ενος αντρα που εχει στερηθει…πολυ καλη η συνεχεια και σιγουρα περιμενω ανυπομονα την επομενη συνεχεια…Θα θελα πολυ να δω τον Αντρεα και την Λινα μαζι…:):)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s