Ζωές ευθέως αναλώσιμες (ΙΙΙ)…

kiss-by-auguste-rodin.jpegΟ Αντρέας πάρκαρε το αυτοκίνητο μπροστά στην πολυκατοικία…
Μακάριζε την τύχη του, μιας και η ώρα ήταν ήδη περασμένη, 3 τα ξημερώματα και γενικώς είναι δύσκολο το parking στην περιοχή…
Στη διαδρομή από το bar μέχρι το σπίτι, σκεφτόταν την Λίνα…
Τον έλκυαν αυτού του είδους οι γυναίκες…
Και αυτής της ηλικίας…
‘Οιδιπόδειο’ ή όχι, αυτός πέρναγε καλά μαζί τους…
Και η Λίνα ήταν τέτοιου είδους γυναίκα…
Ήθελε να της δείξει την προτίμησή του, αλλά φοβόταν την αντίδρασή της και την αντίδραση της μητέρας της…
Έτσι, το μόνο που του έμενε ήταν να φλερτάρει και όπου έβγαινε…
Εξάλλου, η Λίνα θα έφευγε σε λίγο καιρό, οπότε δεν είχε να χάσει και τίποτα…
Μπήκε στο διαμέρισμα όσο πιο σιγά μπορούσε…
Δεν ήθελε να ξυπνήσει τις δύο γυναίκες του σπιτιού…
Περπατούσε στο διάδρομο προς το δωμάτιό του στις μύτες των ποδιών του, όταν άκουσε άναρθρες κραυγές από το δωμάτιο της Λίνας…
Η περιέργεια τον έτρωγε…
Έστησε αυτί και προσπάθησε να ακούσει…
Σκόρπιες λέξεις και ονόματα…
Δεν μπορούσε να διακρίνει…
Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα…
‘Καλή ευκαιρία να της πιάσω κουβέντα’ είπε από μέσα του και προχώρησε…
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και παρατήρησε την γυναίκα που ήταν ξαπλωμένη μπροστά του…
Η έκφρασή της είχε σκληρύνει, προφανώς, από το όνειρο που έβλεπε…
Όσο την κοιτούσε, τόσο του άρεσε…
Θα ήθελε να μπορούσε να την αγκαλιάσει, αλλά, προς το παρών, η Λίνα ήταν απαγορευμένη περιοχή για τις ορέξεις του…
Άπλωσε το χέρι του στον γυμνό ώμο της Λίνας και την χάιδεψε…
Μισοκοιμισμένη, άρθρωσε ένα όνομα: ‘Κώστα, εσύ είσαι;’…
‘Όχι Λίνα, ο Αντρέας είμαι’ της είπε εκείνος με όσο πιο γλυκιά φωνή μπορούσε…
Τρομαγμένη, γύρισε και τον κοίταξε…
Άναψε το πορτατίφ δίπλα της…
‘Τι κάνεις εδώ; Με τρόμαξες’ του είπε και τράβηξε την κουβέρτα επάνω της…
‘Δεν ήθελα να σε τρομάξω. Πέρασα απ’ έξω από το δωμάτιό σου, άκουσα ότι έκανες ανήσυχο ύπνο και είπα να μπω μέσα να σε ηρεμήσω λίγο και να σου φέρω νερό, αν θες. Δεν έκανα καλά;’ απάντησε ο Αντρέας…
‘Καλά έκανες. Έβλεπα πάλι εφιάλτες. Καλά έκανες. Και ναι, θα ήθελα λίγο νερό. Από τι ώρα κοιμάμαι;’ διερωτήθηκε…
‘Από τις 5 το απόγευμα. Έπεσες ξερή. Η ένταση της ημέρας, η ένταση των ημερών. Πάω να σου φέρω νερό’ είπε ο Αντρέας και σηκώθηκε…
Προτού προλάβει να φύγει, η Λίνα είχε απλώσει το χέρι της και έπιασε το δικό του…
Ήταν μία κίνηση που δεν περίμενε ποτέ ότι θα την έκανε…
Ούτε ο Αντρέας την περίμενε, γιατί έμεινε σαστισμένος…
Συνειδητοποιώντας τι είχε κάνει, τράβηξε απότομα το χέρι της και του είπε να πάει να της φέρει το νερό…
Ξάπλωσε στο κρεβάτι και προσπάθησε να ηρεμήσει…
Ο Αντρέας επέστρεψε με το ποτήρι το νερό αμέσως…
Της το έδωσε να πιεί…
Μια, δυο, τρεις γουλιές, αργές και μακρόσυρτες, λες και το νερό μπορούσε να της σβήσει την ένταση που ένοιωθε…
Ο Αντρέας την κοιτούσε και περίμενε να τελειώσει…
Άφησε το ποτήρι στο κομοδίνο και ανακάθισε στο κρεβάτι…
Ο Αντρέας συνέχιζε να την κοιτάει εντονότερα…
‘Τι κοιτάς έτσι;’ ρώτησε η Λίνα…
‘Εσένα. Πριν, ήσουν τόσο ταραγμένη και τώρα συνέρχεσαι. Τι εφιάλτη έβλεπες και είχες γίνει έτσι; Και ποιος ήταν αυτός ο Κώστας;’…
‘Ο Κώστας ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Ο άντρας, που για χάρη του άφησα πίσω τα πάντα. Πατρικό σπίτι, δουλειά και φίλους. Το άξιζε όμως. Αλλά, δυστυχώς, πέθανε πριν από 7 χρόνια σε αεροπορικό δυστύχημα. Και μου λείπει πολύ. Και τον σκέφτομαι πολύ. Και βλέπω συχνά εφιάλτες σχετικά με το δυστύχημα. Και δεν μπορώ να ηρεμήσω. Και ξυπνώντας από τους εφιάλτες, πιστεύω ότι θα τον δω μπροστά μου. γι’ αυτό φώναξα και το όνομά του. Αλλά, ποτέ δεν είναι εκεί. Ποτέ. Και πονάω περισσότερο. Και έχω ανάγκη να κρατήσω κάποιον, να φύγει ο πόνος, να απαλύνει. Και δεν υπάρχει κανείς. Κανείς. Εκτός από σένα, σήμερα το βράδυ. Σ’ ευχαριστώ’…
ο Αντρέας άπλωσε το χέρι του και έπιασε ξανά το δικό της…
Τώρα, η κίνηση αυτή δεν είχε την ένταση της προηγούμενης φοράς…
Ήταν πιο γλυκιά, πιο τρυφερή…
Το πλησίασε στα χείλη του και το φίλησε…
Πήρε και το άλλο, και έκανε την ίδια κίνηση…
Η Λίνα κοκκίνισε…
Το ίδιο και ο Αντρέας…
Την ξάπλωσε στο κρεβάτι και την σκέπασε καλύτερα…
‘Τώρα, θα κοιμηθείς’ της είπε και την φίλησε στο κούτελο…
‘Ναι. Θα κοιμηθώ πιο ήρεμη πιστεύω. Καληνύχτα Αντρέα μου’ του είπε η Λίνα και χαμογέλασε…
Ξανάσκυψε και την φίλησε στο στόμα…
Εκείνη, δεν αποτραβήχτηκε…
Σηκώθηκε όρθιος, έσβησε το φως από το πορτατίφ, και βγήκε από το δωμάτιο…
Δεν ήθελε να βιαστεί…
Φοβήθηκε, ότι η στάση της είχε να κάνει με την ένταση που ένοιωθε…
Δεν ήθελε να εκμεταλλευτεί καμία κατάσταση…
Έκλεισε την πόρτα του δωματίου της και άνοιξε τη δική του…
Ξεκίνησε να ξεντύνεται…
Φορούσε μόνο το εσώρουχό του όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε η Λίνα μέσα…
Κοιτάχτηκαν…
Προχώρησε προς το μέρος της και έκλεισε την πόρτα…
Αυτή, έμενε ακίνητη εκεί…
Άπλωσε τα χέρια του και την αγκάλιασε από πίσω, φιλώντας συνάμα το σβέρκο της…
Έκλεισε τα μάτια της και αισθάνθηκε το καυτό του φιλί να την ανατριχιάζει και τον ανδρισμό του να κάνει αισθητή την παρουσία του…
Έπιασε τα χέρια του και τα οδήγησε στο στήθος της…
Κραυγή ηδονής ανέβλυσε από τα χείλη της…
Την οδήγησε στο κρεβάτι…
Κοιμήθηκαν αγκαλιά κατά τις 5 το πρωί…

(συνεχίζεται…)

(‘Kiss’ by Auguste Rodin)

Advertisements

12 comments on “Ζωές ευθέως αναλώσιμες (ΙΙΙ)…

  1. το πρωι ξυπνησε πρωτος αυτος..κατεβηκε στο ανθοπωλειο..αγορασε μια αγκαλια τριανταφυλλα..μαδησε τα πεταλα και τα σκορπισε γυρω της..αυτη ξυπνησε απο την ευωδια..
    ξαναεκαναν ερωτα ..
    εκανε ενα ντουζ..
    ετοιμασε τη βαλιτσα της..
    το αεροπλανο για το ταξιδι της επιστροφης πετουσε στις 1.00..ισα που προλαβαινε..
    τον αποχαιρετησε..ηταν απο τις πιο ομορφες στιγμες της ζωης μου..του ειπε..
    εβαλε τις βαλιτσες σε ενα ταξι..κι εφυγε..
    δεν τον ξαναειδε ποτε..

    τωρα εχω δυο επιλογες..να το στειλω οπως το εγραψα ζητωντας συγγνωμη για το θαρρος μου..η να πατησω delete..
    ζητω συγγνωμη..!!

  2. «Ο έρωτας είναι το σημείο όπου τέμνονται η τρέλα με τη σοφία.
    Είναι η βοή του βάθους της ανθρώπινης ύπαρξης η οποία «ξετρυπώνει» τα απόκρυφα σημεία της…»

    θΡΎΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ/ Θύμιος Παπανικολάου/ εκδ.Ρεσάλτο

  3. Πολυ τρυφερη ιστορια!:) Μπορει η Λινα να εχασε τον Κωστα που οπως μας ειπε «αξιζε» κερδισε ομως και τον αντρεα που ειναι ευδιακριτο οτι αξιζει:)

    Καλημερα Γιωργο:)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s