Ζωές ευθέως αναλώσιμες (fin)…

chariots-of-the-gods-by-asha-menghrajani.jpegΔεν κοιμήθηκε…
Απλά περίμενε εκείνος να κοιμηθεί…
Κοίταξε το ρολόι…
Ήταν ήδη 5.30 τα χαράματα…
Δεν είχε αρκετό χρόνο μπροστά της γι’ αυτό που είχε αποφασίσει ότι θα κάνει, από την ώρα που είχε σηκωθεί από το κρεβάτι της και ήρθε στο δωμάτιο του Αντρέα…
Σηκώθηκε όσο πιο ήρεμα μπορούσε, έριξε μια τελευταία ματιά στον Αντρέα, τον φίλησε στο μάγουλο και έφυγε από το δωμάτιο…

Το ξυπνητήρι στο κινητό του Αντρέα, κουδούνισε στις 7.00…
Το έκλεισε και γύρισε να δει την Λίνα…
Το κρεβάτι ήταν άδειο…
Σηκώθηκε και πήγε να δει αν ήταν στο δωμάτιό της…
Άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και κοίταξε μέσα…
Το κρεβάτι της ήταν στρωμένο και το δωμάτιο τακτοποιημένο…
Παραξενεύτηκε…
Πήγε στην κουζίνα…
Εκεί, βρήκε την μητέρα του να πίνει καφέ σκεφτική…
‘Καλημέρα μάνα’ της είπε…
‘Θα δείξει, αν και δεν έχει ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς’ του απάντησε εκείνη…
‘Γιατί; Τι συμβαίνει;’ την ρώτησε εκείνος με προσποιητό ύφος αδιαφορίας…
‘Η Λίνα έφυγε. Και πήρε και τα πράγματά της. Το μόνο που άφησε πίσω είναι αυτό το σημείωμα’ απάντησε η μητέρα του, δίνοντάς του παράλληλα ένα κομμάτι χαρτί…
Ο Αντρέας, πήρε το χαρτί, το ξεδίπλωσε και διάβασε:

Αγαπημένη μου Άννα,
Θέλω να με συγχωρήσεις για την απρόσμενη και απροσδόκητη φυγή μου.
Ελπίζω, κάποτε να μπορέσω να σου δώσω τις εξηγήσεις που τώρα δεν μπορώ.
Σ’ ευχαριστώ για όλα.
Είναι τιμή μου που σε έχω φίλη μου.
Να μου φιλήσεις τον Αντρέα.
Σας αγαπώ και τους δύο.

Με ειλικρινή πόνο,
Λίνα

Έμεινε να κοιτάζει το χαρτί, λες και οι λέξεις θα του εξηγούσαν κάτι παραπάνω απ’ ότι διάβασε και μέσα του καταλάβαινε…
Είχε φύγει από τη ζωή του, έτσι ξαφνικά όπως μπήκε…
Μέσα σε μία νύχτα…
Κοίταξε σαστισμένος την μητέρα του…
‘Στεναχωρήθηκες, ε;’ τον ρώτησε εκείνη…
‘Ναι. Μου φαίνεται απίστευτο. Έφυγε έτσι, χωρίς ένα γεια, χωρίς μία εξήγηση. Δεν φαινόταν τέτοιος άνθρωπος’ είπε ο Αντρέας, ξαναδιαβάζοντας το σημείωμα…
‘Κάτι σοβαρό πρέπει να συμβαίνει. Δεν σου είπε εσένα τίποτα χθες το βράδυ; Κάποια στιγμή σας άκουσα να μιλάτε, αλλά ήμουν τόσο κουρασμένη που ξανακοιμήθηκα χωρίς να μπορέσω να σηκωθώ’…
Για μια στιγμή, ο Αντρέας ένοιωσε το αίμα του να παγώνει. Λες να είχε καταλάβει κάτι η μητέρα του;;;
Δεν θα ήταν και το καλύτερο πράγμα του κόσμου…
‘Όχι, δεν μου είπε τίποτε. Απλά, γυρίζοντας την άκουσα να παραμιλάει στον ύπνο της και της έδωσα λίγο νερό. Τίποτε παραπάνω’…
‘Καλά. Ελπίζω κάποτε να μάθουμε. Πρέπει να σεβαστούμε την επιθυμία της να φύγει έτσι απότομα, χωρίς εξήγηση. Εγώ, πρέπει να φύγω. Ήδη άργησα. Εσύ; Τι θα κάνεις;’ είπε η Άννα και σηκώθηκε από το τραπέζι…
‘Θα πάω από τη Σχολή. Και μετά για καφέ με τα παιδιά. Το μεσημέρι μην με περιμένεις για φαί. Θα φάω στην Μαίρη’ είπε ο Αντρέας, κοιτώντας, για μία ακόμη φορά, το γράμμα…
‘Καλή κοπέλα η Μαίρη. Να πας αγόρι μου, να πας’ είπε η Άννα καθώς έβγαινε από την εξώπορτα…
Έμεινε μόνος να κοιτάει έξω από το παράθυρο της κουζίνας…
Είχε βγάλει ένα υπέροχο ήλιο…
‘Ότι πρέπει για εκδρομή και ταξίδι’ σκέφτηκε…
Σηκώθηκε και πήγε να ετοιμαστεί για να φύγει…
Δεν μπορούσε να χωρέσει ο νους του την κίνηση της Λίνας…
Μπορούσε, εν μέρει, να καταλάβει το φόβο της μήπως η μητέρα του μάθει κάτι, αλλά αν δεν το έλεγε αυτός και αυτή από ποιον θα το μάθαινε;;;
‘Παράξενα πλάσματα οι γυναίκες τελικά. Πολύ παράξενα’ αναφώνησε καθώς φόραγε το παντελόνι του…
Έβαλε πουκάμισο, πήρε το μπουφάν του και πήγε να πάρει το κινητό του…
Έτοιμος, βγήκε από την εξώπορτα…
Ήταν έτοιμος να μπει στον ανελκυστήρα, όταν άκουσε μία φωνή πίσω του να τον φωνάζει…
Ήταν η Λίνα…
Έμεινε να την κοιτάζει…
‘Τελικά, πρέπει να σε εκπλήσσω συνέχεια’ του είπε και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της…
‘Με αυτά που κάνεις και βέβαια με εκπλήσσεις’ της είπε…
‘Πάμε μέσα να τα πούμε; Εδώ, θα μας φάει η ορθοστασία’…
‘Βεβαίως’…
Άνοιξε την πόρτα και μπήκαν στο σπίτι…
Την ρώτησε αν ήθελε καφέ και εκείνη απάντησε αρνητικά…
Κάθισαν απέναντι ο ένας από τον άλλο…
‘Καταρχήν, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για όλα’ είπε η Λίνα παίρνοντας τον λόγο…
‘Δεν έκανα τίποτε για να με ευχαριστείς’ απάντησε ο Αντρέας…
‘Το τι έκανες ή όχι, είναι δικό μου θέμα να το ξέρω καλύτερα’…
‘Ότι πεις’…
‘Θέλω να καταλάβεις τους λόγους της φυγής μου. Θέλω να καταλάβεις γιατί φέρθηκα έτσι. Και γι’ αυτό επέστρεψα να σου δώσω εξηγήσεις και μετά να φύγω οριστικά’…
‘Είμαι όλος αυτιά. Θα το ήθελα πολύ να σε ακούσω’…
‘Άκου Αντρέα. Δεν ξέρω τι εντύπωση σου έκανα ως γυναίκα, αλλά θέλω να ξέρεις ότι είναι η πρώτη φορά που φέρθηκα έτσι. Είναι η πρώτη φορά που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ‘πήγα’ με άντρα και μάλιστα πολύ μικρότερο. Και μάλιστα γιο της καλύτερής μου φίλης. Δεν κάνω τέτοια πράγματα. Έχω τιμή και υπόληψη. Και δεν δίνω δικαιώματα σε κανένα να μου τα αμφισβητήσει αυτά. Αυτός είναι και ο λόγος που έμεινα στην ξενιτιά μετά το θάνατο του Κώστα. Του είχα δώσει την υπόσχεσή μου να συνεχίσω το όνειρό μας. Και αυτό έκανα. Δεν τα παράτησα’…
‘Το ξέρω και το καταλαβαίνω’ παρενέβη ο Αντρέας…
‘Χαίρομαι. Λοιπόν, συνεχίζω. Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου κάτι που του αλλάζει τα δεδομένα. Τον κάνει ευάλωτο. Τον κάνει να απαρνιέται τα πιστεύω του και τις πεποιθήσεις του. Και σε μένα έτυχε, αυτή η στιγμή να ήταν η γνωριμία μου μαζί σου.
Από την πρώτη στιγμή σε ένοιωσα πολύ κοντά μου. Και χάρηκα που και εσύ έδειχνες κάποιο ενδιαφέρον για μένα. Κατάλαβα από την πρώτη στιγμή το φλερτ σου, αλλά το προσπερνούσα μη θέλοντας να το πιστέψω.
Ώσπου, αφέθηκα και ‘πήρα’ αυτό που απλόχερα μου έδινες. Εσένα. Και δεν θα μετανιώσω ούτε μία στιγμή γι’ αυτό που έγινε μεταξύ μας. Και δεν θα αφήσω κανέναν να μου το ‘λερώσει’. Ούτε την ίδια σου την μητέρα. Ούτε την ανάμνηση του Κώστα. Κανέναν.
Αυτός, είναι και ο λόγος που με κάνει να φύγω έτσι. Δεν είναι ο φόβος της αντιπαράθεσης με την μητέρα σου. Είναι η διαφύλαξη των αισθημάτων που μου έβγαλες στην επιφάνεια. Αντρέα, με έκανες να νοιώσω ξανά γυναίκα, με έκανες να νοιώσω ποθητή ξανά. Το είχα ξεχάσει. Και αυτό δεν πρόκειται ποτέ και κανένας να μου το χαλάσει. Τ’ ακούς; Κανένας και τίποτα.’
Την έπιασαν τα κλάματα και έπεσε στην αγκαλιά του Αντρέα, ο οποίος είχε μείνει άναυδος με το μέγεθος των αισθημάτων αυτής της γυναίκας…
Την έσφιξε στην αγκαλιά του…
Ένοιωσε και το δικό της σφίξιμο στην πλάτη του…
Δεν κράτησε για πολύ όμως…
Η Λίνα, ανακτώντας την αυτοκυριαρχία της, έφυγε από την αγκαλιά του…
‘Ελπίζω να κατάλαβες’ συνέχισε η Λίνα…
‘Νομίζω’ της απάντησε εκείνος…
‘Δεν ξέρω ποια είναι τώρα η εντύπωσή σου για μένα, αλλά έτσι αισθάνομαι και δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω’…
‘Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι έχω τις καλύτερες των εντυπώσεων για σένα’ απάντησε ο Αντρέας…
‘Αυτό είναι καλό. Πρέπει όμως να φεύγω. Δεν έχω και πολύ ώρα μπροστά μου. Πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο. Πρέπει να αποχαιρετιστούμε’…
Σηκώθηκε από την θέση της και πήγε μπροστά του…
Εκείνος σηκώθηκε, την κοίταξε και την αγκάλιασε…
Τα χείλη τους δεν άργησαν να ενωθούν…
Η Λίνα αποτραβήχτηκε…
‘Όχι Αντρέα. Δεν πρέπει. Δεν πρέπει. Φεύγω’…
Είχε μείνει να την κοιτάζει…
Δεν έκανε καμία κίνηση να την σταματήσει…
Πήρε την τσάντα της, άνοιξε την πόρτα και έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω…
Έμεινε να κοιτάζει την πόρτα που έκλεινε, όπως είχε μείνει να κοιτάζει το παράθυρο το πρωί…
Άκουσε την πόρτα του ανελκυστήρα να ανοίγει και να κλείνει…
‘Στο καλό να πας Λίνα. Θα σε θυμάμαι πάντα. Έτσι κι’ αλλιώς, πάντα η ζωή σου ήταν αναλώσιμη για τους άντρες που είχες δίπλα σου’…

(‘Chariots of the Gods’ by Asha Menghrajani)

Advertisements

18 comments on “Ζωές ευθέως αναλώσιμες (fin)…

  1. Ξανά εγώ πρώτη?
    Εύχομαι να μην σ΄ενοχλεί.
    Άφωνη once more.
    Κι αναρρωτιέμαι πραγματικά άν η Λίνα έκανε καλά. Βάσει λογικής έπραξε όπως έπρεπε και συμφωνώ μαζί της.
    Όσο για τα συναισθήματα…. ιδία πείρα, μέρα με την μέρα ξεθωριάζουν και κρατάμε μόνο αυτά που αντέχουμε – που δεν μας πληγώνουν πιά.
    (Ταυτίστηκα, εντάξει? Ένα από τα συστατικά της επιτυχίας όσων γράφεις – τουλάχιστον για μένα)
    Φιλιά

  2. Monday Monday, so good to me,
    Monday Monday, it was all I hoped it would be
    Oh Monday morning, Monday morning couldn’t guarantee
    That Monday evening you would still be here with me.

    Monday Monday, can’t trust that day,
    Monday Monday, sometimes it just turns out that way
    Oh Monday morning, you gave me no warning of what was to be
    Oh Monday Monday, how yould cou leave and not take me.

    Every other day, every other day,
    Every other day of the week is fine, yeah
    But whenever Monday comes, but whenever Monday comes
    You can find me cryin’ all of the time

    Monday Monday, so good to me,
    Monday Monday, it was all I hoped it would be
    Oh Monday morning, Monday morning couldn’t guarantee
    That Monday evening you would still be here with me.

    Every other day, every other day,
    Every other day of the week is fine, yeah
    But whenever Monday comes, but whenever Monday comes
    You can find me cryin’ all of the time

    Monday Monday, …

  3. Μία στιγμή μέσα στον χρόνο.
    Που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη,
    ιδιαίτερα της Λίνας, ακριβώς γιατί
    δεν συνεχίστηκε. Ακριβώς γι αυτό που
    λέει με τα τελευταία του λόγια ο Ανδρέας.
    Να μην νιώσει αναλώσιμη. Κράτησε τον πολύτιμο
    γι αυτήν αυτοσεβασμό και πήρε δώρο ζωής μια
    «πολύτιμη στιγμή».

  4. Αν και δεν ηθελα να εχει αυτο το τελος ειναι η πικρη πραγματικοτητα.Αυτες οι στιγμες ειναι που μας κανουν την ζωη μας ποιο γλυκεια…
    Να εισαι καλα Γιωργο μου σε ευχαριστω για την τοσο ομορφη Ιστορια με την καταπληκτικη σου οπως παντα αφηγηση..

    καλημερα να εχεις..

  5. Αφωνη για μια ακόμα φορά…
    Πανέμορφο…τι αλλο να πω… αν και με στεναχωρησε πολύ που τελειωσε έτσι, ισως διαφορετικά να μην γινόταν… Τα καλά πράγματα, οι ομορφες στιγμές κάποτε τελειώνουν..δυστυχως!!
    καλημέρα σου Γιωργο

  6. Αναρωτιέμαι…΄διαβάζοντάς σε τόσο καιρό… από που εμπνέεσαι. Δεν ρωτώ. Δεν θέλω να μάθω. Μου αρκεί το αποτέλεσμα και το ότι πάντα με βάζει σε μια διαδικασία προβληματισμού. Μα και είναι το ζητούμενό μου εδώ μέσα…
    Αρκετά είπα. Ευχαριστώ!

  7. Νιωθω παντα οτι διαβαζω μυθιστορημα! Κριμα να μην γραφεις βιβλια…! Προσωπικα θα ειχα ολες σου τις εκδοσεις! Θαυμαζω τον τροπο που γραφεις! Και ειναι πολυ ξεκουραστο!Χαλαρωνω οπως οταν διαβαζω ενα βιβλιο!Κραταει παντα πολυ λιγο ομως!

    Συγχαρητηρια!!!

    Καλη σου νυχτα Γιωργο

  8. «Έτσι κι’ αλλιώς, πάντα η ζωή σου ήταν αναλώσιμη για τους άντρες που είχες δίπλα σου’…»
    κι όμως συνέβαινε το αντίθετο Γιώργο;; Μοιάζει παρηγορητική προς τον εαυτό του αυτή η φράση,σαν να προσπαθεί να επουλώσει πληγή…..
    Ίσως πάλι όμως να κάνω λάθος
    κουραστικό αλλά θα το επαναλάβω κι εγώ,παρά τις όποιες ενστάσεις μου,μου άρεσε πολύ και τελικά δικοί σου δεν είναι οι «ήρωες»;;
    🙂
    καλη σου μέρα Γιώργο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s