Νυχτερινές εξετάσεις…

Σηκώθηκε από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στο μπάνιο… Ζαλισμένη και εξουθενωμένη… Πάτησε το διακόπτη και το φως που διαχύθηκε στον χώρο την έκανε να κλείσει τα μάτια της… Στάθηκε μπροστά στον καθρέπτη και κοιτάχτηκε επίμονα… Προσπάθησε να διαβάσει τα μάτια της, να μιλήσει με την ψυχή της… Δύσκολο πράγμα την συγκεκριμένη στιγμή… Ψηλάφισε το γυμνό…

Το γράμμα…

‘οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας όταν δεν θα ‘ναι πια κανείς να τις ακούσει.’ Του είχε υποσχεθεί ότι θα του έγραφε ένα γράμμα… Είχε πει ότι θα του έγραφε για τη ζωή τους, για τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί μέχρι τώρα… Δεν θα του έγραφε πράγματα που δεν του είχε πει……

Δεδομένα…

Το τρένο έφτανε στον τελικό σταθμό του προορισμού του. Από τη θέση που ταξίδευε, της ήταν εύκολο να παρατηρεί την αποβάθρα. Κοίταξε προσεκτικά το συνωστισμένο πλήθος, προσπαθώντας να τον διακρίνει ανάμεσα του. Δεν άργησε να διακρίνει ένα ψηλό, αδύνατο, καστανομάλλη άντρα που κοιτούσε επίμονα προς τα βαγόνια. ‘Αδυνάτισε πολύ. Ενώ εγώ…’ μονολόγησε στον εαυτό της,…

Είσαι άνθρωπος…

Σε βρήκαν, οι άνυδρες μέρες και οι λευκές νύχτες… Χαρακιές βαθιές σε κορμιά απαίδευτα… Σε κορμιά εξουθενωμένα σε δρόμους απάτητους… Άνιση μάχη απονενοημένων εραστών… Πίστη σε πράγματα μεγάλα και άπιαστα… Πίστη σε πράγματα μικρά και χειροπιαστά… Κι’ αν αφέθηκες, κι’ αν πίστεψες, ποιος σε έκανε κυρίαρχο των εκλεπτυσμένων καιρών μας;;; Ποιος σου έδωσε κυρίαρχα δικαιώματα;;;…

Νύχτα καλοκαιριού…

Έκλεισε το τηλέφωνο και βγήκε στο μπαλκόνι να κάνει ένα τσιγάρο… Κοίταξε το ρολόι του… Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα… Πρέπει να μιλάγανε τουλάχιστον, τρεις ώρες… Μύρισε τον καλοκαιρινό αέρα… Ένοιωσε τις μυρωδιές από νυχτολούλουδο να πλημμυρίζουν την μύτη του… Η καλοκαιρινή βραδιά, γυναίκα σε όλο της το μεγαλείο, τον καλούσε να την απολαύσει… Θα ξαναμίλαγαν…

Το παιχνίδι των πέντε…

Μία ακόμη κουραστική μέρα στο γραφείο είχε τελειώσει… Οι υποχρεώσεις στην εργασία του καθημερινά αυξανόντουσαν και αυτό τον κούραζε πολύ… Είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά του πριν από καμιά ώρα… Είχε φάει, είχε φτιάξει καφέ και καθόταν μπροστά στον υπολογιστή του… Τον άνοιξε, συνδέθηκε στο internet και έκανε login στο προσωπικό του blog… Διάβασε τα σχόλια…

Γυναικείες συζητήσεις…

– Πως σου φαίνεται αυτός ο καστανός απέναντι, που συνέχεια μας καρφώνει;;; – Ποιος καλέ; Εκείνος ο ξερακιανός ο αξύριστος;;; – Ναι. Δεν είναι κούκλος; Ίδιος ο Ρουβάς… – Κοίτα. Είμαι φίλη σου και θέλω το καλό σου. Πόσο καιρό έχεις να πας σε οφθαλμίατρο καλή μου; Ή η έλλειψη του sex σε κάνει και…

Παιχνίδι ερωτήσεων…

– Αγάπη;;; – Ανείπωτη… – Έρωτας;;; – Απροσπέλαστος… – Ειλικρίνεια;;; – Ουσιαστική… – Καρδιά;;; – Πονεμένη… – Αίσθημα;;; – Ολοκληρωτικό… – Κορμιά;;; – Κατασπαραγμένα… – Αντοχές;;; – Στο ναδίρ… – Μυαλό;;; – Εκστατικό… – Ζωές;;; – Ήμερες… – Φώτα;;; – Σβηστά… – Χρώματα;;; – Βασικά… (‘Earth & Green’ by Mark Rothko)

Πως είναι δυνατόν…

– Πως είναι δυνατόν, να είσαι ο μόνος άνθρωπος που με καταλαβαίνει; Πως είναι δυνατόν, να λέω σε όλους τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο και ‘συ να είσαι ο μόνος που με νοιώθει; Πως είναι δυνατόν, να με καταλαβαίνεις από ένα ‘σπάσιμο’ της φωνής μου, από ένα ‘σταμάτημα’ του λόγου μου, από μία…

Το βήμα…

Ήταν ένα θηλυκό φερμένο από τόπο μακρινό, που δεν είχε στεριά να στήσει τον κόσμο της… Είχε μάτια γαλανά και μαλλιά μακριά, στο χρώμα του μελιού… Ένα χλωμό δέρμα, ίδιο διάφανο και εύθραυστο… Όχι ιδιαίτερα ψηλή, όχι ιδιαίτερα κοντή… Όλα με μέτρο, όλα κορυφαία… Δεν φοβόταν να κοιτάξει τον άλλο στα μάτια… Μπορούσε να παρεξηγηθεί,…

Ειρωνία ή δικαίωση;;;

Μπήκε στο ταξιδιωτικό γραφείο… Πλησίασε την υπεύθυνη ταξιδιών και, αφού της συστήθηκε, της ανέφερε τον σκοπό της επίσκεψής του… Το ταξίδι για την επέτειο των δέκα χρόνων γάμου του, σκεφτόταν να πραγματοποιηθεί σε κάποιο ηλιόλουστο νησί της Καραϊβικής ή του Ινδικού Ωκεανού… Μάλιστα, είχε δει και φωτογραφίες, μέσω του internet, για τα μέρη αυτά… Η…

Υποσχέσεις…

– Υποσχέσου μου… – Τι;;; – Ότι θα είσαι για πάντα μαζί μου… – Δεν μπορώ… – Γιατί;;; – Το ‘για πάντα’ με φοβίζει… – Μα, με αγαπάς, έτσι δεν είναι;;; – Και τι σχέση έχει να κάνει με το ‘για πάντα’ που είπες;;; – Άμεση… – Καμία… – Ωραία. Τι μπορείς να μου υποσχεθείς;;;…

Ενοχές…

Πήρε το κινητό στα χέρια του και πληκτρολόγησε ένα μήνυμα… Δεν είχε τα κότσια να της μιλήσει, όχι τώρα… Ήθελε να δώσει ένα τέλος στη σχέση τους… Δεν πήγαινε άλλο… Έτσι πίστευε αυτός… Προσπαθούσε να βρει τα λόγια εκείνα που θα της έλεγε… Του ήταν δύσκολο… Την αγαπούσε, την σεβόταν… Της έγραψε ότι είχε δουλειά…

Χωρίζω…

Μιλούσε στο τηλέφωνο με την μητέρα της, όταν ακούστηκε ο ήχος στο κινητό της που ειδοποιούσε για μήνυμα… Πήρε το κινητό στο ελεύθερο χέρι της, άνοιξε το μήνυμα και διάβασε: ‘Δήμητρά μου, δεν θα μπορέσω να βγούμε το βράδυ, όπως είχαμε κανονίσει. Έχω πολύ δουλειά. Θα σε πάρω όποτε μπορέσω. Κώστας’ Είπε μια δικαιολογία στην…

Ονειρικοί εραστές ή εραστές του ονείρου;;;

– Θα μου απαντήσεις σε μία ερώτηση;;; – Ευχαρίστως. Πες μου… – Εμείς είμαστε ‘εραστές του ονείρου’ ή ‘ονειρικοί εραστές’;;; – Καλά. Πως σου ήρθε αυτό τώρα;;; – Να. Σκεφτόμουν τη σχέση μας, τα στάδια που έχει περάσει και το μέλλον της… – Και σου προέκυψε αυτή η ερώτηση;;; – Ναι… – Ξέρεις, είναι σαν…