Διατήρηση της ενέργειας…

blood-drop-by-josh-montgomery.jpegΔυο εβδομάδες με μυαλό άδειο…
Άδειο από οτιδήποτε το ευχαριστούσε τον τελευταίο καιρό…
Χωρίς έμπνευση, χωρίς δημιουργικότητα…
Λάθος σκέψεις, λάθος δρόμοι…
Αυτό ένοιωθε…
Αυτό τον τυραννούσε…
Φοβήθηκε…
Κι’ αν τα έχανε όλα;;;
Κι’ αν δεν μπορούσε να είναι όπως παλιά;;;
Ο φόβος της ανικανότητας, ο φόβος του χασίματος…
Τι έπρεπε να κάνει;;;
Όλοι του έλεγαν να ηρεμήσει και ότι είναι κάτι περαστικό…
Αυτός όμως, ήξερε μέσα του ότι δεν ήταν έτσι τα πράγματα…
Είχε χάσει, στιγμιαία ή όχι δεν ήξερε, εκείνο το ‘κάτι’ που τον διαφοροποιούσε από τους υπολοίπους…
Εκείνο το ‘κάτι’ που οι άλλοι τον θαύμαζαν…
Σαν να είχε πέσει ένα θαμπό πέπλο επάνω στο μυαλό του…
Λέξεις, λόγια, προτάσεις είχε πολλές…
Δεν είχε ξεμάθει να μιλάει…
Είχε ξεμάθει να δημιουργεί…
Κοίταξε το άδειο χαρτί μπροστά του…
Τα μαύρα στίγματα που όριζαν την ιδιαιτερότητα και την έμπνευσή του δεν ήταν εκεί…
Εκεί υπήρχε μόνο το άσπρο χαρτί…
Το μολύβι δεν ξεκινούσε την δημιουργική πορεία του για να σκαρώσει λέξεις και νοήματα…
Εκεί υπήρχε μόνο το άσπρο χαρτί…
Αγωνία, φόβος…
Κάτι έπρεπε να κάνει…
Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο…
Κάτι έπρεπε να κάνει…
Οδήγησε την μύτη του μολυβιού στο δάχτυλό του…
Το πίεσε και το τρύπησε…
Αίμα έβαψε την άκρη του μολυβιού και έσταξε πάνω στο χαρτί…
Απλώθηκε στον άσπρο καμβά…
Δεν τον ένοιαξε ο πόνος…
Πήρε το μολύβι, το βούτηξε στις σταγόνες και ξεκίνησε να σχηματίζει σύμβολα πάνω στο λευκό οριζόντιο πίνακά του…
Τα σύμβολα έγιναν γραμμές, οι γραμμές γράμματα…
Το δάχτυλό του έσταζε αίμα, το μολύβι το έπαιρνε και το μετέτρεπε σε λέξεις και προτάσεις…
Όσο περισσότερο έσταζε, τόσο περισσότερο έγραφε…
Γέμισε πολλές σελίδες…
Γέμισε πολλά φύλλα…
Άδειαζε αυτός, γέμιζε την έμπνευσή του…
Είχε δημιουργήσει μία νέα μορφή ‘διατήρησης της ενέργειας’…

(‘Blood Drop’ by Josh Montgomery)

Μαντινάδες…

Χρόνε που φθείρεις τσ’ ομορφιές,
Μη φθείρεις τη δική της,
Άσε στον ψεύτη το ντουνιά,
Στολίδι το κορμί της…

Με την ανάσα σου πετώ,
Με την πνοή σου στέκω,
Κι’ αν τώρα βρίχνεσαι μακριά,
Πόνο και λύπη έχω…

Τόλμησα κι’ είπα της καρδιάς
Πως θα σε λησμονήσει,
Και κείνη μου εμήνυσε
Τον χτύπο της να κλείσει…

αφιερωμένες εξαιρετικά σε σένα