Χωρίζω…

girl-talk-i-by-elya-chino.jpegΜιλούσε στο τηλέφωνο με την μητέρα της, όταν ακούστηκε ο ήχος στο κινητό της που ειδοποιούσε για μήνυμα…
Πήρε το κινητό στο ελεύθερο χέρι της, άνοιξε το μήνυμα και διάβασε:
‘Δήμητρά μου,
δεν θα μπορέσω να βγούμε το βράδυ,
όπως είχαμε κανονίσει.
Έχω πολύ δουλειά.
Θα σε πάρω όποτε μπορέσω.
Κώστας’

Είπε μια δικαιολογία στην μητέρα της και την έκλεισε αμέσως…
Έκατσε να κοιτάζει την οθόνη του κινητού…
Της πέρασε από το μυαλό να του δώσει μία να πάει να σκάσει στον απέναντι τοίχο, αλλά συγκρατήθηκε…
‘Τι μου φταίει το καημένο, αν αυτός είναι ηλίθιος’ σκέφτηκε και η απόπειρα αποφεύχθηκε…
Σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε τον αριθμό της κολλητής της…
Μετά από δύο-τρεις χτύπους, ακούστηκε η χαρακτηριστική φωνή της Ρένας από την άλλη πλευρά του σύρματος…
– Έλα Αστέρω μου. Τι κάνεις;;;
– Καμώνομαι. Τι να κάνω; Βράζω στο ζουμί μου. Βάλε καφέ και έρχομαι να τα πούμε από κοντά…
– Τι έγινε καλέ; Τι συμβαίνει;;;
– Χωρίζω. Αυτό συμβαίνει…
– Με ποιόν; Με τον Κώστα;;;
– Με ποιον άλλο; Έχω κι’ άλλον; Αυτός με έχει σκίσει…
– Καλά κούκλα μου. Μη ταράζεσαι και μου πάθεις και τίποτα. Βάζω καφέ και έλα. Και να προσέχεις στο δρόμο…

Δεν της πήρε παραπάνω από ένα τέταρτο να βρεθεί στο διαμέρισμα της Ρένας…
Πέταξε την τσάντα και το μπουφάν της σε μία καρέκλα και πέρασαν στο καθιστικό…
Κάθισαν στον τριθέσιο καναπέ, για να έχουν άπλα, όπως έλεγε και η Ρένα…
Οι καφέδες ήταν ήδη σερβιρισμένοι πάνω στο τραπεζάκι…
Πήρε τα τσιγάρα της, άναψε ένα, ήπιε μια γουλιά καφέ και ετοιμάστηκε…
Η Ρένα ανυπομονούσε:
– Τι έγινε καλή μου; Τι συμβαίνει; Γιατί όλος αυτός ο χαμός;;;
– Μου ακύρωσε πάλι τη βραδινή μας έξοδο. Είναι η τρίτη φορά σε διάστημα δύο εβδομάδων. Όλο προφασίζεται ‘δουλειά’ και επαγγελματικές υποχρεώσεις για να μην βρεθούμε…
– Κι’ αν όντως έτσι είναι; Αν, όντως, έχει δουλειά; Μην τρελαίνεσαι χωρίς λόγο…
– Τι δουλειά και αηδίες; Με αποφεύγει Ρένα. Με αποφεύγει. Θέλει να χωρίσουμε και δεν έχει τα κότσια, σαν άντρας που είναι, να μου το πει…
– Μα, τι λες τώρα ρε συ Δήμητρα; Από πού το συμπέρανες αυτό πάλι;;;
– Είναι φως φανάρι Ρένα. Ο Κώστας έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό. Δεν είναι πια ο Κώστας που θα ερχόταν να με αγκαλιάσει, να με φιλήσει τρυφερά, να με χαϊδέψει. Ακόμα και στον ερωτικό τομέα, δεν είναι πια ο Κώστας που ήξερα. Θυμάσαι τι σου έλεγα; Ότι ο Κώστας με τρελαίνει στο κρεβάτι; Ε, τώρα, καμία σχέση. Ξενέρωτα πράγματα. Κάνουμε έρωτα πια μόνο και μόνο για να κάνουμε. Για τίποτε άλλο. Και δεν θέλω η ερωτική ζωή μου, από τώρα, να καταντήσει αυτό που κοροϊδεύω και απεχθάνομαι. Είμαι γυναίκα και θέλω να το χαρώ…
– Μπορεί να περνάει μία φάση κοπέλα μου. Μην τον στήνεις στον τοίχο. Του το έχεις πει;;;
– Και βέβαια…
– Και τι σου είπε;;;
– Ότι είναι κουρασμένος αυτόν τον καιρό, ότι έχει πολλές σκοτούρες. Τέτοιες αηδίες…
– Τι να σου πω τώρα καημένη μου; Το παιδί σου λέει ότι περνάει μία φάση και συ το κάνεις ολόκληρο ζήτημα, αντί να είσαι δίπλα του και να τον βοηθήσεις…
– Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπέρασμα. Του το είπα. Και με απέτρεψε. Δεν θέλει να είμαστε μαζί. Μπορείς να το καταλάβεις;;;
– Όχι. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να βγάλω έτσι εύκολα καταδικαστική απόφαση. Ούτε εσύ πιστεύω ότι πρέπει να το κάνεις…
– Κοίτα Ρένα. Την απόφασή μου την έχω πάρει. Θέλω να εξηγηθούμε. Να ξεκαθαρίσουμε. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό. Και όσον αφορά τις ‘εργασιακές’ δικαιολογίες, τις ακούω βερεσέ. Άλλο τον έχει ενοχλήσει και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό…
– Τι άλλο δηλαδή;;;
– Το γεγονός ότι έχω blog και ασχολούμαι με το διαδίκτυο. Πιστεύει ότι για να είμαι εκεί μέσα, το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι πως θα κάνω chat και εικονικής πραγματικότητας σχέσεις…
– Μα, καλά. Δεν έχει διαβάσει αυτά που γράφεις; Δεν έχει καταλάβει γιατί το κάνεις;;;
– Όχι. Όσο και αν έχω προσπαθήσει να τον μεταπείσω, έχει παραμείνει στις ιδέες του. Ο ξεροκέφαλος…

Δάκρυα φάνηκαν στα μάτια της Δήμητρας…
Η Ρένα της έδωσε ένα χαρτομάντιλο να σκουπιστεί…
Την κοίταξε για κάμποσο, μέχρι να ηρεμήσει…
– Δήμητρα, να σου κάνω μία ερώτηση;;;
– Λέγε…
– Τον αγαπάς;;;
– Θα συζητούσαμε τώρα αν δεν με ενδιέφερε; Αν δεν ένοιωθα κάτι γι’ αυτόν; Δεν ξέρω αν είναι αγάπη, αλλά νοιώθω πολύ καλά μαζί του. Και δεν σου κρύβω, ότι μπορεί να σκεφτόμουν και την επισημοποίηση της σχέσεώς μας…
– Ωραία. Αφού λοιπόν τον αγαπάς, γιατί δεν προσπαθείς να του κάνεις το χατίρι; Σταμάτα το blog. Σταμάτα το διαδίκτυο. Σου θυμίζω, ότι άντρες σαν τον Κώστα σπανίζουν. Και ‘μεις, δεν είμαστε μικρές για να διαλέγουμε πια…
– Τι λες ρε συ Ρένα τώρα; Να του κάνω το χατίρι για να μην τον χάσω και να χαθώ εγώ; Να καταπιέσω τα ‘θέλω’ μου, μόνο και μόνο για ένα, μελλοντικό, στεφάνι; Τι λες καλή μου. Μπορεί να έχω περάσει τα πρώτα –άντα εδώ και κάποια χρόνια, αλλά δεν έχω σκοπό να αφήσω κανέναν να πατήσει επάνω μου για να αποδείξει ότι κάνει κουμάντο. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να ορίζει τη ζωή μου. Μπορώ και μόνη μου. Και συμβιβασμούς θα κάνω εκεί που θέλω εγώ. Και μόνο εγώ…
– Τι να σου πω τώρα. Έχεις δίκιο. Όμως, πάντα υπάρχει ένα αλλά…
– Ποιο;;;
– Αυτό που σου είπα πριν. Τέτοιοι άντρες σπανίζουν…
– Δεν πειράζει. Ας σπανίζουν. Και γυναίκες σαν εμένα σπανίζουν. Εντάξει;;;
– Ότι πεις καλή μου. Εγώ σαν φίλη σου έχω την ευθύνη να σου πω κάποια πράγματα. Από εκεί και πέρα, είναι δικό σου θέμα…
– Ακριβώς…
– Τι θα κάνεις;;;
– Θα δω. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να μιλήσουμε και μάλιστα σύντομα. Να ξεκαθαρίσει αυτή η υπόθεση. Δεν μπορώ άλλο…
– Όπως θέλεις…
– Θα του τηλεφωνήσω αργότερα να κανονίσουμε συνάντηση…
– Καλά θα κάνεις…

Ήπιε μια γουλιά καφέ και άναψε τσιγάρο…
Η Ρένα την είδε να χάνεται στις σκέψεις της…
Την είδε να σκουπίζει, συχνά πυκνά, τα δάκρυα από το πρόσωπό της…
Δεν της είπε τίποτε…
Το μόνο που έκανε, ήταν να την πάρει μία αγκαλιά…
Εκεί μέσα, η Δήμητρα ξέσπασε…
– Τι έχω κάνει λάθος ρε Ρένα; Επειδή θέλω να είμαι ‘εγώ’ στη σχέση μου και όχι κάποια άλλη; Αυτό είναι το λάθος μου;;;

Η Ρένα δεν μίλησε…
Ένα δάκρυ κύλησε και από το δικό της μάγουλο…
Κάποτε, για έναν άλλο Κώστα, προτίμησε και αυτή ‘την φυγή από την ατίμωση’…
Έγειρε το κεφάλι της μέσα στον ώμο της Δήμητρας και έκλαψε με γοερό κλάμα…

(‘Girl Talk I’ by Elya Chino)