Ενοχές…

fears-not-encountered-by-rabi-khan.jpegΠήρε το κινητό στα χέρια του και πληκτρολόγησε ένα μήνυμα…
Δεν είχε τα κότσια να της μιλήσει, όχι τώρα…
Ήθελε να δώσει ένα τέλος στη σχέση τους…
Δεν πήγαινε άλλο…
Έτσι πίστευε αυτός…
Προσπαθούσε να βρει τα λόγια εκείνα που θα της έλεγε…
Του ήταν δύσκολο…
Την αγαπούσε, την σεβόταν…
Της έγραψε ότι είχε δουλειά και ότι δεν θα τα κατάφερνε να βρεθούν το βράδυ και της το έστειλε…
Περίμενε την αντίδρασή της…
Περίμενε…
Πουθενά, καμία αντίδραση…
Τίποτα…
Ξαφνιάστηκε…
‘Τι έγινε;’ σκέφτηκε από μέσα του…
‘Μήπως της συνέβη κάτι; Μήπως δεν είναι καλά;’…
Σκέφτηκε να της τηλεφωνήσει…
Με τι πρόσχημα;;;
Τι θα της έλεγε;;;
‘Δεν μου απάντησες στο φτύσιμο που σου έριξα για σήμερα το βράδυ και δεν με πήρες να με βρίσεις και θέλω να μάθω το γιατί’;;;
Τότε είναι που θα έπεφτε εντελώς στα μάτια της…
Και, αν μη τι άλλο, αυτό δεν θα το ήθελε ποτέ…
Είχε και ένα προφίλ να διατηρήσει…
Δεν θα έπεφτε τόσο…
Το βρήκε!!!
Θα της έστελνε το μήνυμα ξανά…
Αν ποτέ τον ρωτούσε, θα έλεγε ότι η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας από λάθος της το έστειλε και δεύτερη φορά…
Τι φταίει αυτός, αν οι εταιρείες έχουν πρόβλημα με τα δίκτυά τους;;;
Βρήκε το μήνυμα, πρόσθεσε τον παραλήπτη στο αντίστοιχο πεδίο και πάτησε το πλήκτρο ‘αποστολή’…
Για δεύτερη φορά, του επιβεβαιώθηκε η λήψη του μηνύματος από τον παραλήπτη…
Περίμενε, για δεύτερη φορά…
Τίποτα, για δεύτερη φορά…
Τι θα έκανε τώρα;;;
Σκέψεις παράξενες τριγύρισαν το μυαλό του…
Άσχημες και μαύρες…
‘Δεν είναι καλά. Να δεις που κάτι είχε καταλάβει και στεναχωρήθηκε πολύ και κάτι έπαθε. Τι κάνουμε τώρα; Για πες μου; Τι κάνουμε τώρα;’ μονολογούσε φωναχτά…
Δεν μπορούσε να σκεφτεί ψύχραιμα και καθαρά…
Ήξερε ότι το καλύτερο που είχε να κάνει, ήταν να της τηλεφωνήσει…
Είτε στο κινητό, είτε στο σταθερό…
Έπρεπε, να βάλει στην άκρη το ‘προφίλ’ και να της τηλεφωνήσει…
Την κάλεσε στο κινητό…
Καμία απάντηση…
Τίποτα…
Ξανακάλεσε…
Περίμενε να απαντήσει, μέχρι που άκουσε το ‘η κλήση σας προωθείτε’ και το έκλεισε…
Κάλεσε στο σταθερό…
Το άφησε να χτυπήσει πάνω από πέντε φορές…
Καμία απάντηση…
Ξανακάλεσε…
Επίσης καμία απάντηση…
Από την μία, η περίπτωση να είχε πάθει κάτι, τον τρέλαινε…
Δεν ήθελε να είναι αυτός η αιτία να της συμβεί κάτι άσχημο…
Από την άλλη, η ιδέα ότι εξ’ αιτίας του μπορεί να είχε οδηγηθεί σε κάτι άσχημο, τον εξίταρε…
Αρρωστημένα, αλλά τον εξίταρε…
Ξανακάλεσε στο κινητό…
Καμία απάντηση…
‘Τι κάνουμε τώρα;’…
Θα πήγαινε να την βρει…
Πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, έριξε το δερμάτινο επάνω του και ξεκίνησε…
Το κινητό του το είχε συνέχεια δίπλα του και το Bluetooth στο αυτί του…
Σε 20 λεπτά βρισκόταν σπίτι της…
Χτύπησε το κουδούνι της κυρίας εισόδου…
Καμία απόκριση…
Έβγαλε τα κλειδιά που του είχε δώσει και μπήκε…
Ανέβηκε στον τρίτο όροφο που βρισκόταν το διαμέρισμά της…
Έστησε το αυτί να αφουγκραστεί κάποιον θόρυβο από μέσα…
Δεν άκουσε τίποτα…
Δεν περίμενε άλλο…
Άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα και έψαξε με το βλέμμα του να την βρει…
Κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα…
Την βρήκε ξαπλωμένη στο κρεβάτι…
Της φώναξε…
Καμία απάντηση…
Έτρεξε κοντά της…
Έδειχνε να κοιμάται…
Την πήρε στα χέρια του…
Εκείνη, τρομαγμένη άνοιξε τα μάτια της…
‘Είσαι καλά; Θα με τρελάνεις’ της είπε με λαχτάρα…
‘Εγώ καλά είμαι. Εσύ είσαι καλά; Τι έπαθες παιδάκι μου μεσημεριάτικα;’ τον ρώτησε εκείνη…
‘Θα μου πεις γιατί δεν απαντάς ούτε στα μηνύματα, ούτε στα τηλεφωνήματα που σου έκανα;’…
‘Γιατί κοιμάμαι καλέ μου. Κοιμάμαι. Και ξέρεις, όταν κοιμάμαι χαμηλώνω τα πάντα’…
‘Αυτό δεν το σκέφτηκα’…
‘Εμ, βέβαια. Τώρα τελευταία δεν σκέφτεσαι τίποτα. Με έχεις παρατήσει. Εντελώς’…
‘Εγώ βρε χαζούλι; Εγώ που τρελάθηκα μην πάθεις τίποτα; Φοβήθηκα πολύ που δεν έδινες σημεία ζωής. Φοβήθηκα πολύ’…
‘Ας το πιστέψουμε. Και γιατί με έψαχνες με τόση επιμονή; Τι συμβαίνει;’…
‘Τίποτα καλή μου. Σου έστειλα μήνυμα ότι δεν θα μπορέσω να βρεθούμε το βράδυ, αλλά από εκείνη την ώρα μέχρι τώρα έχουν αλλάξει κάποια πράγματα. Και θα μπορέσω τελικά να βγούμε’…
‘Αχ, πολύ ωραία. Και χαίρομαι ιδιαίτερα, γιατί τώρα τελευταία νομίζω ότι η σχέση μας δεν προχωράει σωστά. Δεν θέλω να σε χάσω. Το ξέρεις. Και το σημερινό βράδυ το περίμενα πως και πως. Κι’ αν χάλαγε, θα πίστευα ότι δεν έχουμε μέλλον οι δυο μας. Αλλά, τέλος καλό, όλα καλά’…
‘Ναι. Τέλος καλό, όλα καλά. Θα πρέπει να σε αφήσω, να γυρίσω στο γραφείο. Θα με ψάχνουν. Θα τα πούμε το βράδυ. Φεύγω’…
‘Έτσι, χωρίς φιλάκι;’…
‘Συγνώμη. Δεν μου έχεις αφήσει μυαλό βλέπεις’…
Έσκυψε και την φίλησε…
Φεύγοντας, την άκουσε να τον ρωτάει:
‘Τι ήταν αυτό που άλλαξε και κατάφερες να μην ακυρώσεις την βραδινή μας έξοδο;’…
‘Οι ενοχές μου, καλή μου, αποδείχθηκαν δυνατότερες από τον εγωισμό μου’ είπε και βγήκε από το δωμάτιο…
Στο δρόμο για το γραφείο σκέφτηκε ότι το βράδυ ενδείκνυται για πρόταση γάμου…

(‘Fears not Encountered’ by Rabi Khan)