Ειρωνία ή δικαίωση;;;

couple-by-linda-lane.jpgΜπήκε στο ταξιδιωτικό γραφείο…
Πλησίασε την υπεύθυνη ταξιδιών και, αφού της συστήθηκε, της ανέφερε τον σκοπό της επίσκεψής του…
Το ταξίδι για την επέτειο των δέκα χρόνων γάμου του, σκεφτόταν να πραγματοποιηθεί σε κάποιο ηλιόλουστο νησί της Καραϊβικής ή του Ινδικού Ωκεανού…
Μάλιστα, είχε δει και φωτογραφίες, μέσω του internet, για τα μέρη αυτά…
Η γυναίκα του πάντα ήθελε να πάει εκεί, αλλά τα οικονομικά τους ποτέ δεν ήταν σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση και δεν του περίσσευαν χρήματα για ‘περιττά έξοδα’ όπως αρεσκόταν να τα ονομάζει αυτού του είδους τα έξοδα…
Τώρα, μία αναπάντεχη αύξηση στον μισθό του, του έδωσε τη δυνατότητα να κάνει ένα ‘περιττό έξοδο’…
Εξάλλου, της το είχε υποσχεθεί από καιρό…
Παιδιά, σκυλιά δεν είχαν, ευκαιρία ήταν να το πραγματοποιήσουν…
Και, επί τη ευκαιρία, θα αναθερμάνανε και την σχέση τους…
Η υπεύθυνη τον ενημέρωσε αντίστοιχα, του έδωσε προσφορές για τον καθέναν από τους δύο προορισμούς και δεν άργησε να πεισθεί να κάνει κράτηση για το ταξίδι σε νησί του Ινδικού Ωκεανού…
Έδωσε προκαταβολή, πήρε τα φυλλάδια του αντίστοιχου προορισμού και έφυγε να γυρίσει στο γραφείο του…
Δεν θα της έλεγε τίποτα τώρα…
Θα της το έκανε έκπληξη, το απόγευμα…
Ποτέ δεν της είχε κάνει έκπληξη…
Όλα προγραμματισμένα, όλα με κοινή απόφαση…
Από τώρα σκεφτόταν το πρόσωπό της να λάμπει στην ανακοίνωση της έκπληξης…
Σκέφτηκε, ότι θα έπρεπε να πάνε να αγοράσουν καινούργια μαγιό και είδη θαλάσσης…
Αυτό το έξοδο δεν το είχε προβλέψει, αλλά δεν πειράζει…
Μια φορά γίνονται αυτά…
Του τηλεφώνησε στο γραφείο του…
Ο ίδιος δεν το σήκωνε…
Η γραμματέας που υπήρχε στο χώρο, της είπε ότι είχε βγει για λίγο έξω…
Άφησε μήνυμα να της τηλεφωνήσει μόλις επιστρέψει…
Έκλεισε το τηλέφωνο και άναψε τσιγάρο…
Γέμισε το ποτήρι που είχε μπροστά της με ουίσκι…
Κοίταξε την φωτογραφία του γάμου τους που καθόταν ήρεμη επάνω στο σύνθετο…
Είχε πιάσει σκόνη, αλλά δεν είχε διάθεση για ξεσκόνισμα…
Έπιασε το ποτήρι και ήπιε μια γουλιά…
Γύρισε στο γραφείο και η γραμματέας του έδωσε το μήνυμα…
Σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε το σπίτι του…
– Λέγεται;;;
– Έλα κορίτσι μου. Εγώ είμαι. Με ζήτησες. Συμβαίνει κάτι;;;
– Έλα Δημήτρη. Ήθελα να σε ρωτήσω τι ώρα θα επιστρέψεις το μεσημέρι. Θέλω να μιλήσουμε…
– Συμβαίνει κάτι;;;
– Απάντησέ μου σε αυτό που σε ρώτησα. Σε παρακαλώ. Για τα υπόλοιπα, θα τα πούμε από κοντά…
– Όπως θέλεις. Κανονικά θα επιστρέψω. Κατά τις 5 το απόγευμα θα είμαι σπίτι…
– Ωραία. Θα τα πούμε τότε…
– Τι φαγητό έχεις κάνει;;;
– Τίποτα. Σήμερα δεν είχα διάθεση ούτε για δουλειές, ούτε για μαγείρεμα. Θα φτιάξουμε κάτι πρόχειρο ή θα παραγγείλουμε απ’ έξω…
– Εντάξει καλή μου. Να σου πω και κάτι;;;
– Τι;;;
– Σ’ αγαπώ…
– Καλέ μου εσύ. Θα τα πούμε το απογευματάκι. Φιλάκια…
– Φιλάκια καλή μου…

Έκλεισε το ακουστικό και γύρισε στη δουλειά του…
Τι μπορεί να ήταν αυτό που ήθελε να του πει;;;
Αν ήταν κάτι πολύ σοβαρό, δεν θα του το έλεγε από τώρα;;;
Η επικοινωνία τους ήταν πάντα καλή…
Και στα απλά και στα δύσκολα…
Άφησε αυτό το κομμάτι στην άκρη και έπιασε να σκέφτεται το ταξίδι και τις ώρες που θα πέρναγαν κάτω από τον καυτό ήλιο, ξαπλωμένοι σε ξαπλώστρες…
Έριξε το βλέμμα του έξω από το παράθυρο, ονειροπόλησε για λίγο, αλλά η φωνή του προϊσταμένου του τον επανέφερε στην πραγματικότητα…
Είχε καιρό για ονειροπόληση…
Από τις 5 το απόγευμα και μετά…
Τότε, θα είχε και παρέα…
Έκλεισε το ακουστικό και γύρισε στο ποτό και στο τσιγάρο της…
Μπροστά της, είχε δύο φωτογραφίες…
Του άντρα της και ενός άλλου άντρα…
Τη ντροπή!!!
Ενός άλλου άντρα…
Τα μάτια της είχαν βουρκώσει…
Πως θα του το έλεγε;;;
Πως θα του έλεγε ότι θα τον άφηνε για έναν άλλο άντρα;;;
Πως;;;
Δέκα χρόνια, κοντά, παντρεμένοι και τρία χρόνια, πριν, σχέση, δεν είναι εύκολο να τα αφήσεις πίσω…
Κοίταξε την φωτογραφία του άλλου άντρα…
Εκείνου, που μπήκε στη ζωή της ξαφνικά…
Τον άφησε να μπει στη ζωή της, γιατί τον ένοιωσε ‘δικό’ της από πάντα…
Δεν της φάνηκε ξένος, δεν της ήταν ξένος…
‘Σαν έτοιμη από καιρό’ που θα έλεγε και ο ποιητής…
Λες, και τα δεκατρία χρόνια σχέσεως και γάμου με τον άντρα της προετοίμαζαν το έδαφος για να έρθει αυτός…
Τα χέρια του την έκαναν και ριγούσε και τα λόγια που της ψιθύριζε μιλούσαν στο μυαλό και στην καρδιά της…
Ολοκληρωτική παράδοση…
Ολοκληρωμένη παράδοση…
Της έλεγε ότι δεν τον ένοιαζε με ποιον ήταν πριν από αυτόν, παρά μόνο με ποιον θα είναι από εδώ και πέρα…
Δεν της είχε αφήσει περιθώρια για σκέψεις…
Ούτε η ίδια το ήθελε…
Της άφησε μόνο ένα μήνα να αποφασίσει…
Αν και δεν χρειαζόταν…
Ήξερε, από την πρώτη στιγμή που τον είχε δει…
Ήταν ερωτευμένη και αποφασισμένη…
Ο μήνας όμως τελείωνε, και η τελευταία πράξη των δεκατριών χρόνων έπρεπε να παιχτεί…
Επέτειος γάμου και επέτειος χωρισμού μαζί…
Ειρωνεία ή δικαίωση;;;
Και για ποιον από τους τρεις;;;
Σήκωσε το τηλέφωνο και τηλεφώνησε στον ‘άλλο’ άντρα, την κατάληξή της…
Ήθελε να τον ακούσει και να της δώσει δύναμη…
Δεν πρόλαβε να βάλει το κλειδί στην εξώπορτα…
Τον περίμενε από πίσω και του άνοιξε, ξαφνιάζοντάς τον…
– Καλησπέρα καλή μου. Δεν περίμενα ότι θα είναι τόσο επείγον αυτό που ήθελες να πούμε. Έχεις καιρό να με περιμένεις πίσω από την πόρτα να έρθω. Πολύ καιρό. Από τότε που ήμασταν νιόπαντροι…
– Ναι. Από τότε που ήμασταν νιόπαντροι. Πέρασε στο καθιστικό και τα λέμε…
– Πες μου λοιπόν, τι συμβαίνει; Και γρήγορα, γιατί πεινάω και θέλω να σου πω και ‘γω κάτι…
– Κοίτα καλέ μου. Δεν είναι εύκολο αυτό που θέλω να σου πω…
– Πες το καλή μου. Εμείς δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα να πούμε ο ένας στον άλλο οτιδήποτε…
– Το ξέρω. Θέλω, πριν σου πω αυτό που θέλω, να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ πολύ και θα σ’ αγαπώ πάντα…
– Και ‘γώ καλή μου, αλλά τι συμβαίνει και ξεκινάς έτσι; Με ανησυχείς…
– Θέλω να χωρίσουμε και θέλω να σεβαστείς την απόφασή μου. Υπάρχει κάποιος άλλος άντρας στη ζωή μου…

Έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του…
Άσπρισε και κατέβασε τα μάτια…
Σκέφτηκε, ότι μάλλον πλάκα του κάνει…
Της το είπε…
– Πλάκα μου κάνεις, ε; Για να γελάσουμε, ε;
– Δεν σου κάνω πλάκα. Και δεν είναι για γέλια. Το πήρα απόφαση…
– Και ‘γω; Τι ρόλο παίζω εγώ; Που είμαι εγώ στην απόφασή σου;;;
– Τα σκέφτηκα όλα και περισσότερο εσένα. Είμαι αλλού. Δεν είμαι πια εδώ. Δεν το έχεις καταλάβει; Και δεν θέλω να συνεχίσω να σε κοροϊδεύω. Θέλω να είμαι εντάξει απέναντί σου. Δεν σου αξίζει η κοροϊδία, δεν μου αξίζει η υποκρισία…
– Δεν είμαστε καλά, εδώ και 2 χρόνια. Τόσο καιρό δεν σε ενοχλούσε η κοροϊδία, τώρα σε ενοχλεί;;;
– Δεν έχω παράλληλη σχέση 2 χρόνια. Ούτε έναν καλά-καλά…
– Και για ένα χρόνο, πετάς έτσι δεκατρία χρόνια αγάπης, φροντίδας και στοργής;;;
– Ναι. Αγάπης, φροντίδας και στοργής. Μόνο. Τίποτε άλλο όμως. Πόσο καιρό έχουμε να κάνουμε έρωτα και να νοιώσουμε θεοί; Πόσο; Πόσο καιρό έχουμε να συγκλονίσουμε ο ένας τον άλλο; Έχουμε χάσει την χημεία μας, έχουμε χάσει ο ένας τον άλλο. Δεν το βλέπεις;;; Εγώ το έβλεπα μόνο;;;
– Και δεν μπορούσες να μας δώσεις μία ευκαιρία; Έτσι πετάς τα χρόνια μας;;;
– Πετάω τα χρόνια μας, για να κερδίσω τα υπόλοιπα από εδώ και πέρα. Και για σένα και για μένα…
– Τι μου λες τώρα, ε;;; Τι μου λες;;; Φτηνές δικαιολογίες για να καλύψεις στο μυαλό σου την απόφασή σου…
– Δεν είναι έτσι και το ξέρεις. Αφού με ξέρεις, καταλαβαίνεις πόσο παιδεύτηκα με αυτή την απόφαση. Αλλά, δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί…
– Ωραία. Όπως θέλεις. Δεν πρόκειται να προσπαθήσω να σε μεταπείσω. Και, από την στιγμή που υπάρχει άλλος, μεταξύ μας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον, ότι κι’ αν γίνει…
– Έτσι είναι…
– Ξέρεις, ποια είναι η ειρωνεία;;;
– Ποια;;;
– Σήμερα, πήγα και έκλεισα να πάμε ταξίδι, στο νησί του Ινδικού που σου άρεσε. Δώρο στην επέτειό μας. Αλλά…

Τώρα, ήταν σειρά της να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της…
Έπεσε πίσω στον καναπέ και έκλεισε τα μάτια της με τα χέρια της…
Εκείνος, σηκώθηκε, πήγε στο μπουφάν του και της έφερε τα φυλλάδια…
Της τα πέταξε στα πόδια…
– Πάω μια βόλτα…
– Που πας;;;
– Να σκεφτώ λίγο. Άσε με…
– Να προσέχεις…
– Να μη σε νοιάζει…
– Να προσέχεις…

Έκλεισε την πόρτα πίσω του…
Εκείνη, πήγε στην κουζίνα να πιεί ένα ακόμη ποτήρι ουίσκι και να κάνει ένα τσιγάρο…
Σκέφτηκε το θέμα της ειρωνείας…
Κάποιος, από εκεί πάνω, της έκανε μεγάλη πλάκα…

(‘Couple’ by Linda Lane)

Advertisements

13 comments on “Ειρωνία ή δικαίωση;;;

  1. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΙΜΑΔΗ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΟΧΙ 10 ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ… ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.

  2. ντροπη δεν ηταν..επιλογη ηταν..
    τον αφησε να μπει στη ζωη της,προφανως γιατι θα υπηρχε ενα μεγαλο ρηγμα στη σχεση των 10 ετων..
    μετα απο ολο αυτο πιστευεις πως το οτι της εκανε δωρο ενα ταξιδι θα αλλαζε κατι??
    μα δεν αλλαζει κατι στη ζωη σου το ταξιδι..απεναντιας θα ειναι πιο δυσκολο οταν γυρισουν παλι στο σπιτι..το κενο θα ηρν μεγαλυτερο..

  3. καλησπέρα σας…

    @έλενα
    και καλά έκανες…
    και στο ταξίδι και στα χρόνια προσμονής…

    @μπλε σμαρτούλα
    χαίρομαι που σου άρεσε…
    να ‘σαι καλά…

    @ιουλία
    ευτυχώς ή δυστυχώς, έχεις δίκιο…
    καθημερινή ιστορία…

    @αναστασία
    η απόφασή της ήταν χωρίς επιστροφή…
    δεν θα άλλαζε άποψη, ότι κι’ αν γινόταν…

    @φεγγαραγκαλιασμένη
    έχεις απόλυτο δίκιο…
    έτσι είναι…
    ακριβώς…

    @αλεξάνδρα
    τρομάρα μας…
    να’σαι καλά…

    @ταραντέλα
    και ‘γω αυτό πιστεύω…
    υποκατάστατα με ημερομηνία λήξης…

    @νίκος
    σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια…
    να’σαι καλά…
    καλοδεχούμενος…

    @μελωμένος
    καλό σου ξημέρωμα…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @δελφινοκόριτσο
    έρωτας που φεύγει ή έρωτας που έρχεται;;;
    κινητήρια δύναμη…
    σ’ευχαριστώ…

    καληνύχτα ή καλημέρα σας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s