Το βήμα…

the-ship-by-salvador-dali.jpeg
Ήταν ένα θηλυκό φερμένο από τόπο μακρινό, που δεν είχε στεριά να στήσει τον κόσμο της…
Είχε μάτια γαλανά και μαλλιά μακριά, στο χρώμα του μελιού…
Ένα χλωμό δέρμα, ίδιο διάφανο και εύθραυστο…
Όχι ιδιαίτερα ψηλή, όχι ιδιαίτερα κοντή…
Όλα με μέτρο, όλα κορυφαία…
Δεν φοβόταν να κοιτάξει τον άλλο στα μάτια…
Μπορούσε να παρεξηγηθεί, αλλά δεν την ένοιαζε…
Πάντα αληθινή, πάντα αινιγματική…

Αυτός, παιδί του τόπου του, παιδί της θάλασσας…
Αρσενικό, γεροδεμένος και ψημένος…
Όχι όμορφος, όχι συνηθισμένος…
Δουλεμένος σε αμόνι που βγάζει ψυχές και όχι κορμιά…

Έψαχνε ένα τόπο να ξεφύγει…
Να ξεφύγει τις λίγες μέρες της άδειάς της…
Να ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους που εγκλώβιζαν την ματιά της…
Να δει ουρανό, θάλασσα, γη…
Να μυρίσει χώμα, αρμύρα και βροχή…

Δεν ήξερε πώς να της φερθεί…
Την φοβόταν…
Με τον φόβο που σου προκαλεί η φωτιά…
Επικίνδυνα ελκυστικό, ανέλπιστα προκλητικό…

‘Έχω τη θάλασσα με το μέρος μου. Θα τη σβήσω τη φωτιά και θα την τιθασέψω’…

Κανένας δεν του είχε μιλήσει για την λάβα…
Όσο της ρίχνεις νερό, τόσο καίει μέσα της…
Κι όταν σε ακουμπήσει, σε κάνει δικό της…

Ήταν διαφορετικός από όλους όσους είχε γνωρίσει…
Αυθεντικός, ντόμπρος…
Ήξερε ότι την φοβόταν…
Ήξερε ότι δεν είχε γνωρίσει άλλη σαν αυτή…
Την γοήτεψε η άγνοιά του…
Και όταν συνάντησε το βλέμμα του, χάθηκε στο βαθύ πηγάδι που έκρυβαν τα μάτια του…

– Σε φοβάμαι…
– Το ξέρω…
– Όμως, δεν θα κάνω πίσω…
– Και αυτό το ξέρω…
– Μην παίζεις μαζί μου…
– Παίζουν με τα θεριά;;;
– Μη με κοροϊδέψεις…
– Κοροϊδεύεις τον ήλιο και τον ουρανό;;;
– Σηκώθηκε αέρας και φούσκωσε η θάλασσα…
– Φοβήθηκε ότι θα της φύγεις και σε ζητάει πίσω;;;
– Πάρε με από εδώ…
– Κράτα με εδώ…
– Μπορείς;;;
– Θα μπορούσα…
– Δεν θα άντεχες…
– Θα με βοηθούσες να αντέξω…
– Θα χρειαζόταν να αλλάξεις. Να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι…
– Το ξέρω…
– Δεν θα μου άρεσες…
– Ούτε εμένα…
– Πάρε με…
– Έλα…

Η θάλασσα άκουγε τα βογγητά τους και έβρεχε τα κορμιά τους…
Όταν δεν είχαν άλλη δύναμη να συνεχίσουν, ξέπλυναν τους πόθους τους στα νερά της…

Την είδε να ανεβαίνει στο πλοίο της επιστροφής…
Δεν την περίμενε να βγει στο κατάστρωμα να τον χαιρετήσει…
Τα πόδια του τον οδήγησαν μακριά της…
Δεν ήξερε τι πάει να πει πόνος, μέχρι σήμερα…
Οδηγήθηκε στη θάλασσα, την μόνη γυναίκα που καταλάβαινε…

Δεν βγήκε στο κατάστρωμα, όπως του είχε πει…
Δεν ήθελε να την δει να τον παρακαλάει να πάει μαζί της…
Δεν ήξερε τι πάει να πει να καίγεσαι στη φωτιά σου…
Το πλοίο έφυγε και η ζωή της γύρισε εκεί που άνηκε…
Οι στίχοι του Γ. Ρίτσου, ακούστηκαν κραυγές στ’ αυτιά της…

‘Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα.
Δεν ωφελεί. Άφησέ με να ’ρθω μαζί σου.’

Θέλει δύναμη το βήμα, θέλει δύναμη το σταμάτημα…

(‘The Ship’ by Salvador Dali)

Advertisements

15 comments on “Το βήμα…

  1. Κάποτε ο φίλος μου ο καλός ο Λύκος μου είχε γράψει: Και το μεγαλύτερο ταξίδι με ένα βήμα ξεκινά!
    Το θέμα είναι τι γίνεται όταν το ταξίδι «πρέπει» να γίνει, ενώ εσύ δε θέλεις!
    Καλημέρα ερωτευμένακι!

  2. Θα πω πιο δυνατή στιγμή, εκείνη που το βήμα αιωρείται.
    Ακροβατεί.
    Χάσκει μετέωρο.
    Εκεί είναι που αναμετριέσαι με τα εντός σου.
    Τα δυνατά κι αδύναμα.
    Που ναι, φαίνονται στο μετά.

    Τα φιλιά μου!

  3. χαίρομαι που σας άρεσε,
    τόσο το κείμενο, όσο και ο πίνακας…
    σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια…
    όσο για το βήμα,
    δεν γίνεται πάντα εύκολα…
    ‘όσα κοστίζουν μια δραχμή, γι’ άλλους κοστίζουν μια ζωή’…

    καληνύχτα σας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s