Γυναικείες συζητήσεις…

lapproche-by-pierre-farel.jpeg– Πως σου φαίνεται αυτός ο καστανός απέναντι, που συνέχεια μας καρφώνει;;;
– Ποιος καλέ; Εκείνος ο ξερακιανός ο αξύριστος;;;
– Ναι. Δεν είναι κούκλος; Ίδιος ο Ρουβάς…
– Κοίτα. Είμαι φίλη σου και θέλω το καλό σου. Πόσο καιρό έχεις να πας σε οφθαλμίατρο καλή μου; Ή η έλλειψη του sex σε κάνει και δεν βλέπεις μπροστά σου; Αυτός; Αυτός είναι απαίσιος. Αν ήταν έτσι ο Ρουβάς…
– Εμένα μ’ αρέσει. Και επιμένω ότι του μοιάζει. Εντάξει; Κι’ αν έρθει προς τα εδώ, εγώ θα είμαι πολύ φιλική μαζί του. Εντάξει;;;
– Κάνε ότι θέλεις. Μην έρθεις μετά όμως και μου κλαίγεσαι; Εντάξει;;;
– Ποιος να κλαφτεί καλή μου; Εγώ; Που έχω όποιον θέλω ότι ώρα τον θέλω; Άλλες να φοβούνται…
– Ποιαν εννοείς καλή μου; Εμένα;;;
– Όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται…
– Άσε τα αυτά τα δημώδη αγάπη μου. Μου έμαθες και παροιμίες ξαφνικά. Και ‘γώ μπορώ να έχω όποιον θέλω ότι ώρα τον θέλω, αλλά δεν το κάνω για να μην χαραμίζομαι με τον ένα και με τον άλλο. Όχι σαν εσένα…
– Καλά. Εγώ μωρό μου γλεντάω τη ζωή μου. Ζω και το χαίρομαι. Περνάω καλά και είμαι εντάξει με τον εαυτό μου. Όλες οι άλλες αηδίες, είναι λόγια παρηγοριάς στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του…
– Απορώ, ποιος σου μαθαίνει όλες αυτές τις ατάκες. Απορώ…
– Όλοι αυτοί που χαίρονται την παρουσία μου δίπλα τους. Σταμάτα τώρα γιατί ο καστανός σηκώθηκε και έρχεται προς τα εδώ…
– Κάποια στιγμή, θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Θα κοιτάς τα χρόνια που θα έχουν περάσει και θα αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει στη ζωή σου…
– Δεν αντιλέγω. Αλλά υπάρχει μία μεγάλη διαφορά. Εγώ θα αναρωτιέμαι χορτασμένη από έρωτα ενώ εσύ θα αναρωτιέσαι χορτασμένη από άδειες νύχτες…
– Εγώ φεύγω…
– Εγώ μένω…
– Γεια σου και να χαίρεσαι τον ξερακιανό σου…
– Να σου πω. Στο δρόμο πέρνα από ένα σούπερ μάρκετ και αγόρασε λίγο ξύδι. Θα σου κάνει καλό…
– Δεν μας παρατάς λέω εγώ…
– Ευχαρίστως. Τώρα που έρχεται και ο καστανός κατά δω…

(Την συζήτηση αυτή την άκουσα, άθελά μου, σήμερα το απόγευμα εκεί που έπινα καφέ με την παρέα μου. Απλά, την μετέφερα γιατί έχει ενδιαφέρον, πιστεύω. Ηλικιακά, τα δύο κορίτσια δεν πρέπει να ήταν πάνω από 23 ετών)

(‘L’ approche’ by Pierre Farel)