Βλέμματα μέσα από καθρέπτη…

Μπήκε στο αυτοκίνητό της και ξεκίνησε για το γραφείο της… Η διαδρομή προκαθορισμένη και μονοσήμαντη από καιρό… Βγήκε στον κεντρικό δρόμο και κατευθύνθηκε προς το φανάρι, στη διασταύρωση με την κεντρική λεωφόρο… Η ουρά των αυτοκινήτων της φάνηκε σαν ένα μεγάλο φίδι, που λες και είχε μόλις φάει και έκανε ράθυμο κινήσεις… ‘Πάλι άργησα και…

Επαληθεύσεις…

– Τι με κοιτάς έτσι; – Προσπαθώ να βρω. – Τι; – Γιατί σ’ αγαπάω τόσο. – Βλέποντάς με θα το βρεις; Γιατί δεν ρωτάς την καρδιά σου; – Άλλα τα μάτια της καρδιάς, αλλά τα μάτια του σώματος. – Ποια εμπιστεύεσαι περισσότερο; – Εξαρτάται. – Από τι; – Από το μέγεθος της ακρίβειας επαλήθευσης…

Ένα ήσυχο βράδυ…

Ξάπλωσε στον καναπέ και πήρε το tele-control στο χέρι… Άναψε την τηλεόραση… Ξεκίνησε την περιπλάνησή της από το αγαπημένο της τηλεοπτικό σταθμό… Δεν βρήκε τίποτε να την ικανοποιεί και την έκλεισε… ‘Πάλι αηδίες έχουν. Απορώ ποιος τα παρακολουθεί’ μουρμούρισε και έκανε μια γκριμάτσα απέχθειας… Σηκώθηκε και έβαλε ραδιόφωνο… Άφησε την βελόνα του ραδιοφώνου σε ένα…

Εραστές…

Είχε στα χέρια του το κορμί της… Ένα σώμα μικροκαμωμένο… Από εκείνα, που φοβάσαι να ακουμπήσεις, μήπως και τα σπάσεις στο παραμικρό λάθος άγγιγμα… Τον θησαυρό του… Την κοιτούσε στα μάτια και προσπαθούσε να διαβάσει τις σκέψεις της… Το κατάφερνε πάντα… ‘Σ’ αγαπώ και σε θέλω τρελά’ του είπαν… Έσκυψε και την φίλησε στο στόμα……

Το μαχαίρι…

Η κραυγή που έβγαλε, ανήγγειλε τον ερχομό του… Οι Μοίρες στο προσκεφάλι του, να τον μοιράνουν… Του έδωσαν χάρες, του έδωσαν πνοή… Χαρακτήρα και χαρακτηριστικά… Όλα εκεί… Σε κοινή θέα… Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι -όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες- που από έναν γέρο…

Γραμμάριο ζωής…

‘Γραμμάριο ζωής’… Έτσι θα τις ονόμαζε… Τις στιγμές μαζί του… Τόσες λίγες, τόσο έντονες… ‘Δοκιμή σχέσης ή σχέση σε δοκιμή’ του είχε πει… Δεν της απάντησε… Απλά, την φίλησε και την έκανε δική του… Χωρίς αντίσταση, χωρίς ενδοιασμό… Το πρώτο φιλί, σε κείνο το παγκάκι στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου… Και μετά, σε κείνο το ξενοδοχείο…

Τροπική βροχή…

Ήσουν σαν τις τροπικές βροχές… Ερχόσουν ανέλπιστα και βίαια… Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς έλεος… Ξεσπούσες επάνω μου με όλη σου τη δύναμη… Με πλημμύριζες… Με έκανες να παραπατώ μέσα στις λίμνες που σχημάτιζες… Να τσαλαβουτώ τα πόδια μου, τα χέρια μου, το κορμί μου… Να μουσκεύω από εσένα… Μέχρι το μεδούλι των οστών μου… Και μετά,…

Μυρωδιά του έρωτα…

Κάποτε, είχε διαβάσει ότι ο έρωτας σε σκοτώνει… Πίστευε, ότι ήταν θύτης… Κανείς δεν του είπε, ότι τα θύματα δεν γνωρίζουν την ιδιότητά τους μέχρι να θυσιαστούν… Έκαναν έρωτα με ημίφως… Πάντα έριχνε στο γυμνό κορμί της, ένα τούλινο μαύρο πέπλο… Το ανέβαζε στο πρόσωπό της… Του θύμιζε δήμιο, που ετοιμαζόταν να του πάρει τη…

5 + 5 λέξεις…

Έτρεχα μέσα σε ένα δάσος, με πυκνόφυλλα δέντρα. Ενώ ήταν πρωί, το ηλιακό φως δεν μπορούσε να περάσει μέσα από τις φυλλωσιές τους. Ήμουν ξυπόλητος, αλλά τα πόδια μου δεν ένοιωθαν τίποτε άλλο, πέρα από την υγρασία του χώματος. Έτρεχα, έχοντας έναν απροσδιόριστο φόβο μέσα στην καρδιά μου. Κάποια στιγμή, διέκρινα φως μπροστά. Το δάσος…

Σχέση ενός χρόνου…

Μάρτιος 2006 – Μάρτιος 2007 Δειλά-δειλά ξεκίνησα, όπως όλοι μας πιστεύω… Στην πορεία, ξεθάρρεψα, άνοιξα φτερά, πέταξα… Δεν ξέρω αν κάνω χαμηλές ή υψηλές πτήσεις… Ξέρω όμως, ότι πετάω… Κάνω κάτι για μένα, κάτι που με ευχαριστεί και με ‘γεμίζει’… Στο πέταγμα αυτό, βρήκα κι’ άλλους ιπτάμενους… Όλους εσάς, που κάνουμε παρέα… Να είστε καλά……

Νουθεσίες…

Είναι ένας αγώνας επιβίωσης η ζωή… Ένας αγώνας κυριαρχίας, επικυριαρχίας… Πάντα ήταν και πάντα θα είναι… Ότι κι’ αν πιστεύεις… Ότι κι’ αν πρεσβεύεις… Κανένας δεν σου χαρίζεται… Κανένας δεν σε κοιτάει στα μάτια, μόνο στα χέρια σε κοιτάνε… Πορεύτηκες και πορεύεσαι με το σταυρό στο χέρι… Και τι κατάλαβες;;; Πάντα εσύ τη δουλειά και…