Ένα ήσυχο βράδυ…

στις

ma-femme-nue-regardant-son-porpe-corps-by-salvador-dali.jpegΞάπλωσε στον καναπέ και πήρε το tele-control στο χέρι…
Άναψε την τηλεόραση…
Ξεκίνησε την περιπλάνησή της από το αγαπημένο της τηλεοπτικό σταθμό…
Δεν βρήκε τίποτε να την ικανοποιεί και την έκλεισε…
‘Πάλι αηδίες έχουν. Απορώ ποιος τα παρακολουθεί’ μουρμούρισε και έκανε μια γκριμάτσα απέχθειας…
Σηκώθηκε και έβαλε ραδιόφωνο…
Άφησε την βελόνα του ραδιοφώνου σε ένα σταθμό με easy listening μουσική και επέστρεψε στη θέση της…
Τα πόδια της την πονούσαν…
‘Τι να σου κάνουν και αυτά τα καημένα. Τόση ώρα ορθοστασία και τρέξιμο, κλατάρουν κάποια στιγμή’ προσπάθησε να δικαιολογήσει στον εαυτό της τα πονεμένα μέλη της…
Πήρε ένα βιβλίο από τον σωρό με τα αδιάβαστα βιβλία που είχε δίπλα της και βάλθηκε να το διαβάζει…
Δεν άργησε να το επανατοποθετήσει στην ίδια θέση, πάνω στον ίδιο σωρό…
‘Δεν έχω φεγγάρι σήμερα για διάβασμα’ απολογήθηκε…
Έκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε την αναπνοή της, καθώς ο σταθμός του ραδιοφώνου έπαιζε ένα τραγούδι του Barry White…

You are my first, the last, my everything

Σιγοψιθύρισε τα λόγια του τραγουδιού και κούνησε το, πονεμένο κατά τα άλλα, κορμί της στο ρυθμό του κομματιού…
Τα μάτια κλειστά και το κορμί λικνιζόμενο πάνω στον καναπέ…
Το τραγούδι ολοκληρώθηκε…
Γι’ αυτήν όμως, συνεχιζόταν…
Άνοιξε τα μάτια, σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στο ψυγείο…
Πήρε από μέσα το μπουκάλι με το λευκό κρασί και γέμισε με το περιεχόμενό του, ένα κρασοπότηρο…
Κατευθύνθηκε προς το ραδιόφωνο και άλλαξε σταθμό…
Ρύθμισε τη συχνότητα σε ένα σταθμό με Ελληνικά Λαϊκά τραγούδια…
‘Άμα είναι να τα πιούμε και να τον κλάψουμε, ας το κάνουμε με το σωστό παραδοσιακό τρόπο’ απολογήθηκε για μία ακόμη φορά στον εαυτό της…
Ήπιε μια γουλιά και σκέφτηκε τον πρώην σύντροφό της…
‘Καλό παιδί, αλλά άτολμο’ παραδέχτηκε και μία στυφή γεύση κατέκλυσε τη στοματική της κοιλότητα…
‘Τελικά’ σκέφτηκε, ‘όλοι τους ήταν άτολμοι. Κλεισμένοι στο καβούκι της καλοπέρασής τους. Κανένας δεν νοιάστηκε για κάτι παραπάνω. Ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο … μας’…
Η τελευταία γουλιά του κρασιού, την βρήκε να αναθεματίζει τους άντρες της ζωής της…
Σηκώθηκε και πρόσθεσε κρασί στο ποτήρι…
Η Ελευθερία τραγούδαγε σε ζωντανή εκτέλεση…

Χίλιες βραδιές

‘Τα πιάσαμε τα λεφτά μας τώρα’…
Το ποτήρι σηκώθηκε στο ύψος του ώμου…
Πρόποση στον αθεράπευτα ρομαντικό εαυτό της…
Μονορούφι το υγρό κύλησε στο λαιμό της…
‘Ώπα’…
Το ποτήρι, σαν ιπτάμενο αντικείμενο γνωστής προέλευσης, τινάχτηκε στον τοίχο που βρισκόταν απέναντί της…
Η πρόσκρουση, έδωσε νικητή τον τοίχο…
Οι αντοχές του ποτηριού, γυάλινες…
Σαν τις σχέσεις της…
Ο ήχος της σύγκρουσης, οξύς και μονοκόμματος…
Σαν τις σχέσεις της…
Τα κομμάτια του, θα τα μάζευε την επόμενη ημέρα…
Με σκούπα και φαράσι…
Ούτε καν με τα χέρια…
Σαν τις σχέσεις της…
Πήρε άλλο ποτήρι…
Ευτυχώς, το κρασί δεν είχε τελειώσει…
Σειρά του Γεράσιμου Ανδρεάτου…

Ο γκρεμός

‘Πέσαμε και δεν το καταλάβαμε. Τ’ ακούς καλή μου. Πέσαμε και δεν το καταλάβαμε’…
Το ποτήρι αφήνεται στο τραπέζι, να κάνει παρέα στο μπουκάλι…
Τα χέρια στο κεφάλι, να σφίγγουν τα μαλλιά…
Μετά, ν’ ανοίγουν…
Να εκτινάσσονται…
Κέντρο το σώμα της, ακτίνες τα χέρια, κύκλος οριοθετημένος από την περιστροφή της γύρω από τον άξονά της…
‘Ώπα’…
Κάθεται…
Παίρνει το ποτήρι…
Πίνει…
Ανάμικτα υγρά…
Δάκρυα, ρινικές εκκρίσεις, κρασί…
Δεν θέλει να σκουπιστεί…
‘Ή τον κλαίμε σωστά ή όχι’…
Ένα πνιχτό γέλιο βγαίνει από τα έγκατα της καρδιάς της…
‘Αλήθεια, τι κλαίω; Αυτόν ή εμένα; Αυτούς ή εμένα; Δόθηκα, αφέθηκα, προσπάθησα και τι κατάλαβα; Μήπως αντιλήφθηκε κανένας;’…

Γεννήθηκα για να πονώ

‘Πες τα ρε Μαρίκα. Μήπως και καταλάβω στο τέλος τη ζωή μου. Πες τα’…
Το ποτήρι άδειασε, για μία ακόμη φορά…

(‘Ma Femme nue regardant son porpe corps’ by Salvador Dali)

17 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η dreamerland λέει:

    «Κι αν είναι ανθρώπινος ο πόνος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε»
    Γ. Σεφέρης

  2. Ο/Η stella λέει:

    Μήπως αντιλήφθηκε κανένας ??..Αληθινό όσο δεν πάει..

    Καλημέρες

  3. Ο/Η eρωτας λέει:

    Μού θύμισε τον εαυτό μου πριν από μερικά χρόνια, στην ίδια ακριβώς κατάσταση…

    Και μόνο που γράφτηκε από άνδρα… τα λέει όλα.

    Σ’ευχαριστώ, ήταν θαυμάσιο ως συνήθως…

    Καλημέρα γλυκιά.

  4. Ο/Η Julia λέει:

    Είχα καιρό να σε διαβάσω, αλλά με χαρά ανακαλύπτω πως συνεχίζεις με το ίδιο υπέροχο τρόπο…
    Καλημέρα

  5. Ο/Η dolphin λέει:

    Δεν σχολιάζω…
    Καλημέρα γιώργο!

  6. Ο/Η melomenos λέει:

    τα καλύτερα «γλέντια»… τα κάνουμε με την μοναξιά μας παρέα…

  7. Ο/Η lifewhispers λέει:

    Τουλάχιστον μέσα στη μοναξιά, βρίσκεις τρόπο να τα ξεκαθαρίζεις ΟΛΑ…

  8. Ο/Η alagrecque λέει:

    Και ευτυχως θυμομαστε πως υπαρχουμε κι εμεις …

  9. Ο/Η alexandra λέει:

    ανθρώπινες σκηνές…

    (μ’αρέσει που περιγράφεις γυναίκες, κυρίως)

  10. καποτε,καποια στιγμη,θα ηθελα να συζητησουμε και τοτε θα σε ρωτησω,αφου αποκτησω λιγο θαρρος,πως μα ΠΩΣ γνωριζεις τοοσο καλα το γυναικειο συναισθημα..εκτος κι αν συμβαινει αυτο που υποψιαζομαι..οτι και ναναι ειναι απολαυση αυτα που γραφεις..

  11. Ο/Η imikrimarika λέει:

    Οι έρωτες έρχονται και παρέρχονται.Η αληθινή φιλία είναι που μετράει στις ανθρώπινες σχέσεις ,που δεν εξανεμίζεται με τη πρώτη δυσκολία !Καλό σου βράδυ Γιώργο.

  12. Ο/Η eρωτας λέει:

    Μάλλον έχει αγαπήσει πολύ τη Γυναίκα σαν ύπαρξη, σαν έννοια, και ιδιαίτερα ΠΟΛΥ μία συγκεκριμένη γυναίκα…

    Για το σχόλιο της Με το Φεγγάρι Αγκαλιά

  13. Ο/Η Βασιλική λέει:

    ενταξει καταλαβαμε!
    θες να μας τρελανεις τελειως!
    θες να μας κανεις να χτυπιωμαστε στα πατωματα!
    θες να μας ξεκανεις!
    οκ!
    εληφθη οβερ!
    🙂

  14. Ο/Η elafini λέει:

    έχω καιρό να γράψω εδώ,αλλά με γαληνεύεις καθημερινά..καλημέρα

  15. Ο/Η Νίκος περάκης λέει:

    Από τα ομορφότερα ταξίδια στ’όνειρο (ή στην πραγματικότητα, δεν έχει σημασία) φίλε Γιώργο!!
    Γεμάτο αισθήματα, εικόνες και όνειρα το κείμενό σου…

    Όμορφη συνέχεια στη μέρα σου φίλε μου!!

  16. Ο/Η Anastasia λέει:

    Οι ψυχές δεν έχουν φύλο. Κι όταν πονάνε
    εκφράζονται περίπου το ίδιο.
    Πένα βουτηγμένη στην ανθρώπινη ευαισθησία …
    Έτσι απλά… Γιώργο._

  17. Ο/Η silia λέει:

    Εχω ξαναδιαβασει αντρα , που περιγραφει τοσο ευστοχα τα γυναικεια συναισθηματα…..και μαλιστα οχι ερωτικα , αλλα ….συναισθηματα κλιμακτηριακης διαταραχης (πιο ζορικα) ….Τον Γιαννη Ξανθουλη στο «Τραινο με τις Φραουλες)…
    Ή αγαπας πολυ και μελετας τις γυναικες……
    Ή …εισαι γυναικα…….
    Ή και το πιθανοτερο , πιστευεις οτι η μοναξια δεν εχει φυλο…..Η ιδια ειναι για αντρες και γυναικες….Με τον ιδιο τροπο την βιωνουμε ολοι .

Γράψτε απάντηση στο stella Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s