Βλέμματα μέσα από καθρέπτη…

mirror-image-ii-by-alfred-gockel.jpegΜπήκε στο αυτοκίνητό της και ξεκίνησε για το γραφείο της…
Η διαδρομή προκαθορισμένη και μονοσήμαντη από καιρό…
Βγήκε στον κεντρικό δρόμο και κατευθύνθηκε προς το φανάρι, στη διασταύρωση με την κεντρική λεωφόρο…
Η ουρά των αυτοκινήτων της φάνηκε σαν ένα μεγάλο φίδι, που λες και είχε μόλις φάει και έκανε ράθυμο κινήσεις…
‘Πάλι άργησα και έμπλεξα στην κίνηση’ ομολόγησε στον εαυτό της…
Η θεωρία της για τα πεντάλεπτα της κίνησης, ήρθε να επαληθευτεί για μία ακόμη φορά…
Κοίταξε τον καθρέπτη της…
Πίσω της, ένα αυτοκίνητο με άντρα οδηγό…
Ένοιωσε το βλέμμα του να ψάχνει το δικό της…
Είχε καιρό να παρατηρήσει ένα ανδρικό βλέμμα να την κοιτάει επίμονα αντικατοπτρίζοντας το δικό της μέσα από τον καθρέπτη της…
Ασυναίσθητα, έφτιαξε τα μαλλιά της…
‘Μα, τι κάνω τώρα; Τι χαζή που είμαι. Φτιάχνομαι, λες και θα με δει από κοντά’ μάλωσε αμέσως τον εαυτό της…

Μπήκε στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε για το μαγαζί του…
Έφτασε στη διασταύρωση με το φανάρι που πάντα ‘έπηζε’…
‘Δεν φτάνει που έχω πονοκέφαλο από το πρωί, είναι κι’ αυτό το πήξιμο’ μουρμούρισε νευριασμένος…
Ήταν μέρες τώρα, που σηκωνόταν κάθε πρωί, με ένα πονοκέφαλο που τον ενοχλούσε τρομερά…
Τα αντιφλεγμονώδη, τύπου DEPON, είχαν πάψει από καιρό να τον ανακουφίζουν…
Σταμάτησε πίσω από ένα αυτοκίνητο, με γυναίκα οδηγό…
Τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα κόκκινα χείλη της, που διέκρινε μέσα από τον καθρέπτη της, του κίνησαν το ενδιαφέρον…
Έμεινε να κοιτάζει επίμονα…

Το φανάρι άνοιξε, για μία ακόμη φορά…
Τα δύο αυτοκίνητα, μπροστά αυτή, πίσω αυτός, κίνησαν μπροστά…
Οριακά, θα πέρναγε μόνο εκείνη…

Ακόμη με κοιτάει. Πλάκα έχει. Αμάν, ξεκινάμε! Έβγαλε φλας. Θα στρίψουμε μαζί. Λες να προλάβει να περάσει; Τι να κάνω; Να περάσω; Κι’ αν δεν περάσει; Να τον χάσω; Και τι με νοιάζει; Ή με νοιάζει; Τι να κάνω; Να του κάνω νόημα; Θα με περάσει για ξελιγωμένη. Θα κοιτάξω τα μάτια του. Τι νόημα μου κάνει; Να περάσω; Θα σταματήσω…

Ωχ! Θα περάσει. Πάει, όπου πάω και ‘γώ. Πλάκα έχει. Με κοιτάει. Δείχνει αναστατωμένη; Με ψάχνει. Μα, και ‘γώ την ψάχνω. Ή όχι; Τότε, γιατί έχω κολλήσει το βλέμμα μου στον καθρέπτη της; Προλαβαίνω να περάσω; Όχι! Με κοιτάει. Θα της κάνω νόημα να περάσει. Θα τρέξω πίσω της. Θα προλάβω…

Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη…
Ευτυχώς, οι υλικές ζημιές ήταν μικρές…
Σωματικές, δεν υπήρξαν…
Δεν κάλεσαν Τροχαία…
Έκαναν στην άκρη, για να μην εμποδίζουν την κίνηση, και αντάλλαξαν ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις και συγκινήσεις…
Το επόμενο βράδυ, με δανεικά αυτοκίνητα, συναντήθηκαν για φαγητό…
Αποφάσισαν, να μην ξανακοιτάξουν ο ένας τον άλλο μέσα από καθρέπτη…

(‘Mirror Image II’ by Alfred Gockel)