Τελευταίος χορός…

last-dance-for-me-print-c10100146.jpeg
Άνοιξε τα μάτια του…
Ένοιωσε το χέρι του να αγκαλιάζει το γυμνό κορμί της…
Το πήρε από επάνω της και κοίταξε το ρολόι του…

Γαμώτο. Άργησα. Άντε τώρα να εξηγείς στην άλλη που ήμουν και τι έκανα. Κάτι θα βρω να της πω. Πάντα δεν βρίσκω;

Τον ένοιωσε να σηκώνεται από το κρεβάτι…
– Φεύγεις;
– Ναι.
– Τόσο γρήγορα;
– Με περιμένουν.
– Πότε θα ξανάρθεις;
– Δεν ξέρω. Μάλλον μεθαύριο. Αύριο έχω να πάω στο σχολείο της μικρής για μία εκδήλωση γονέων και το βράδυ να βγούμε με τους κουμπάρους μας. Εσύ, τι θα κάνεις;
– Μπορεί να βγω με την Αφροδίτη. Δεν ξέρω ακόμη. Είπαμε να πάμε για ψώνια. Αλλά δεν είναι τίποτε σίγουρο.
– Θέλεις χρήματα;
– Όχι.

Έβαλε το παντελόνι και το πουκάμισό του…
Κοίταξε ξανά το ρολόι του…
Είχε αργήσει πολύ…

Σηκώθηκε κι’ αυτή και πήγε στο μπάνιο…
Αυτός, πήγε προς την εξώπορτα και την περίμενε να βγει να την χαιρετήσει…

Μπήκε στην τουαλέτα και στάθηκε μπροστά στον καθρέπτη…
Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη της…
Άνοιξε την βρύση…
Έπιασε νερό μέσα στις χούφτες της και έβρεξε το πρόσωπό της…
Τουλάχιστον τρεις φορές…
Τον άκουσε να περνάει απ’ έξω από την πόρτα και να κατευθύνεται προς την εξώπορτα…

Πάλι με την ψυχή στο στόμα. Πάλι με το ρολόι στο χέρι. Μη και ξεφύγουμε κανά δευτερόλεπτο. Θα μας κάνει ντα η κυρία. Απορώ μαζί της. Απορώ μαζί του.

Βγήκε από το μπάνιο…
Η ματιά της έπεσε επάνω του…
Τον ένοιωσε να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα…
Δεν τον χωρούσε ο τόπος…
Κοίταξε το ρολόι του…

– Βαρέθηκα.
– Δηλαδή;
– Βαρέθηκα να σε βλέπω συνέχεια να κοιτάς το ρολόι σου. Βαρέθηκα να σε βλέπω να είσαι εδώ και να μην είσαι. Δεν πάει άλλο. Βαρέθηκα.
– Καλά. Τι λες τώρα; Λες και δεν ξέρεις. Λες και δεν σου έχω εξηγήσει.
– Ναι. Μου έχεις εξηγήσει. Και; Τι σημαίνει αυτό;
– Σημαίνει ότι δεν έπρεπε να γίνεται αυτή η συζήτηση.
– Μα, ίσα-ίσα. Οι εξηγήσεις είναι καλές στην αρχή. Όσο περνάει ο καιρός, επανατοποθετούνται τα πράγματα. Αλλάζουν τα δεδομένα. Αλλάζουμε εμείς και οι συνήθειές μας. Δεν είναι έτσι;
– Δεν αντιλέγω, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν ίδια. Υπάρχουν σταθερές.
– Σταθερές ανισορροπίες.
– Δηλαδή;
– Πως είναι δυνατόν να είσαι και εδώ και εκεί;
– Εδώ είναι ο έρωτας, εκεί είναι η συνήθεια.
– Τι μου λες τώρα; Μπορείς να βιώνεις σε διαφορετικά μέρη τη ζωή σου; Μπορείς να είσαι και εδώ και εκεί; Να δίνεις και εδώ και εκεί; Κι’ αν μπορείς, πως το μπορείς;
– Δεν είναι ώρα για τέτοιες συζητήσεις. Δεν προλαβαίνω. Δεν με φτάνει ο χρόνος.
– Πάλι αυτός ο χρόνος. Πάλι εδώ. Πάντα ανάμεσά μας. Ξέρεις τι έχω καταλάβει; Αυτός είναι ο αντίζηλός μου, όχι η γυναίκα σου. Αυτόν υπολογίζεις, όχι κανέναν άλλο.
– Δεν είναι έτσι και το ξέρεις.
– Αυτό που ξέρω είναι ότι φεύγεις. Μακριά μου. Σε χρειάζομαι.
– Δεν μπορώ να μείνω άλλο. Φεύγω.

Η πόρτα άνοιξε και ξεχύθηκε έξω από το διαμέρισμα…
Κάλεσε τον ανελκυστήρα και μπήκε μέσα χωρίς να κοιτάξει πίσω του…
Ο ήχος μιας πόρτας που κλείνει με δύναμη, αντήχησε στην ησυχία του κουβουκλίου του ανελκυστήρα…

Δεν την αντέχω άλλο. Συνέχεια αυτά τα πράγματα. Αφού ξέρει. Γιατί το κάνει. Τις τα έχω πει από την αρχή. Δεν λέω. Καλά περνάμε, γουστάρουμε, αλλά όλα έχουν ένα όριο. Γιατί μου το κάνει αυτό; Δεν καταλαβαίνει;

Έμεινε να τον κοιτάει από την ανοιχτή πόρτα να μπαίνει στον ανελκυστήρα…
Την έκλεισε με δύναμη…
Τα τζάμια του διαμερίσματός της τράνταξαν, λες και τα χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα…
Άναψε ένα τσιγάρο…
Πάλι μόνη…
Όπως πάντα…
Όπως όλα αυτά τα χρόνια…
Στην αρχή, δεν την ενοχλούσε…
Δεν ήθελε ιδιαίτερες δεσμεύσεις, και η σχέση αυτή της ερχόταν γάντι…
Όμως, όσο περνούσε ο καιρός και η σχέση προχωρούσε, απαιτούσε…
Απαιτούσε και επαιτούσε…
Κάτι που την φόβιζε, κάτι που την έκανε να σιχαίνεται τον εαυτό της…
Σήκωσε το τηλέφωνο και τηλεφώνησε στην Αφροδίτη…
Ήθελε να βγει από το σπίτι, να πάει να δει κόσμο, να ξεδώσει…
Γδύθηκε και μπήκε στο μπάνιο να πλυθεί…
Ήθελε να ξεπλύνει το άρωμά του, την αίσθησή του…
Για πάντα…

(‘Last dance for Me’ by Bill Brauer)