Τελευταίος χορός…

last-dance-for-me-print-c10100146.jpeg
Άνοιξε τα μάτια του…
Ένοιωσε το χέρι του να αγκαλιάζει το γυμνό κορμί της…
Το πήρε από επάνω της και κοίταξε το ρολόι του…

Γαμώτο. Άργησα. Άντε τώρα να εξηγείς στην άλλη που ήμουν και τι έκανα. Κάτι θα βρω να της πω. Πάντα δεν βρίσκω;

Τον ένοιωσε να σηκώνεται από το κρεβάτι…
– Φεύγεις;
– Ναι.
– Τόσο γρήγορα;
– Με περιμένουν.
– Πότε θα ξανάρθεις;
– Δεν ξέρω. Μάλλον μεθαύριο. Αύριο έχω να πάω στο σχολείο της μικρής για μία εκδήλωση γονέων και το βράδυ να βγούμε με τους κουμπάρους μας. Εσύ, τι θα κάνεις;
– Μπορεί να βγω με την Αφροδίτη. Δεν ξέρω ακόμη. Είπαμε να πάμε για ψώνια. Αλλά δεν είναι τίποτε σίγουρο.
– Θέλεις χρήματα;
– Όχι.

Έβαλε το παντελόνι και το πουκάμισό του…
Κοίταξε ξανά το ρολόι του…
Είχε αργήσει πολύ…

Σηκώθηκε κι’ αυτή και πήγε στο μπάνιο…
Αυτός, πήγε προς την εξώπορτα και την περίμενε να βγει να την χαιρετήσει…

Μπήκε στην τουαλέτα και στάθηκε μπροστά στον καθρέπτη…
Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη της…
Άνοιξε την βρύση…
Έπιασε νερό μέσα στις χούφτες της και έβρεξε το πρόσωπό της…
Τουλάχιστον τρεις φορές…
Τον άκουσε να περνάει απ’ έξω από την πόρτα και να κατευθύνεται προς την εξώπορτα…

Πάλι με την ψυχή στο στόμα. Πάλι με το ρολόι στο χέρι. Μη και ξεφύγουμε κανά δευτερόλεπτο. Θα μας κάνει ντα η κυρία. Απορώ μαζί της. Απορώ μαζί του.

Βγήκε από το μπάνιο…
Η ματιά της έπεσε επάνω του…
Τον ένοιωσε να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα…
Δεν τον χωρούσε ο τόπος…
Κοίταξε το ρολόι του…

– Βαρέθηκα.
– Δηλαδή;
– Βαρέθηκα να σε βλέπω συνέχεια να κοιτάς το ρολόι σου. Βαρέθηκα να σε βλέπω να είσαι εδώ και να μην είσαι. Δεν πάει άλλο. Βαρέθηκα.
– Καλά. Τι λες τώρα; Λες και δεν ξέρεις. Λες και δεν σου έχω εξηγήσει.
– Ναι. Μου έχεις εξηγήσει. Και; Τι σημαίνει αυτό;
– Σημαίνει ότι δεν έπρεπε να γίνεται αυτή η συζήτηση.
– Μα, ίσα-ίσα. Οι εξηγήσεις είναι καλές στην αρχή. Όσο περνάει ο καιρός, επανατοποθετούνται τα πράγματα. Αλλάζουν τα δεδομένα. Αλλάζουμε εμείς και οι συνήθειές μας. Δεν είναι έτσι;
– Δεν αντιλέγω, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν ίδια. Υπάρχουν σταθερές.
– Σταθερές ανισορροπίες.
– Δηλαδή;
– Πως είναι δυνατόν να είσαι και εδώ και εκεί;
– Εδώ είναι ο έρωτας, εκεί είναι η συνήθεια.
– Τι μου λες τώρα; Μπορείς να βιώνεις σε διαφορετικά μέρη τη ζωή σου; Μπορείς να είσαι και εδώ και εκεί; Να δίνεις και εδώ και εκεί; Κι’ αν μπορείς, πως το μπορείς;
– Δεν είναι ώρα για τέτοιες συζητήσεις. Δεν προλαβαίνω. Δεν με φτάνει ο χρόνος.
– Πάλι αυτός ο χρόνος. Πάλι εδώ. Πάντα ανάμεσά μας. Ξέρεις τι έχω καταλάβει; Αυτός είναι ο αντίζηλός μου, όχι η γυναίκα σου. Αυτόν υπολογίζεις, όχι κανέναν άλλο.
– Δεν είναι έτσι και το ξέρεις.
– Αυτό που ξέρω είναι ότι φεύγεις. Μακριά μου. Σε χρειάζομαι.
– Δεν μπορώ να μείνω άλλο. Φεύγω.

Η πόρτα άνοιξε και ξεχύθηκε έξω από το διαμέρισμα…
Κάλεσε τον ανελκυστήρα και μπήκε μέσα χωρίς να κοιτάξει πίσω του…
Ο ήχος μιας πόρτας που κλείνει με δύναμη, αντήχησε στην ησυχία του κουβουκλίου του ανελκυστήρα…

Δεν την αντέχω άλλο. Συνέχεια αυτά τα πράγματα. Αφού ξέρει. Γιατί το κάνει. Τις τα έχω πει από την αρχή. Δεν λέω. Καλά περνάμε, γουστάρουμε, αλλά όλα έχουν ένα όριο. Γιατί μου το κάνει αυτό; Δεν καταλαβαίνει;

Έμεινε να τον κοιτάει από την ανοιχτή πόρτα να μπαίνει στον ανελκυστήρα…
Την έκλεισε με δύναμη…
Τα τζάμια του διαμερίσματός της τράνταξαν, λες και τα χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα…
Άναψε ένα τσιγάρο…
Πάλι μόνη…
Όπως πάντα…
Όπως όλα αυτά τα χρόνια…
Στην αρχή, δεν την ενοχλούσε…
Δεν ήθελε ιδιαίτερες δεσμεύσεις, και η σχέση αυτή της ερχόταν γάντι…
Όμως, όσο περνούσε ο καιρός και η σχέση προχωρούσε, απαιτούσε…
Απαιτούσε και επαιτούσε…
Κάτι που την φόβιζε, κάτι που την έκανε να σιχαίνεται τον εαυτό της…
Σήκωσε το τηλέφωνο και τηλεφώνησε στην Αφροδίτη…
Ήθελε να βγει από το σπίτι, να πάει να δει κόσμο, να ξεδώσει…
Γδύθηκε και μπήκε στο μπάνιο να πλυθεί…
Ήθελε να ξεπλύνει το άρωμά του, την αίσθησή του…
Για πάντα…

(‘Last dance for Me’ by Bill Brauer)

Advertisements

37 comments on “Τελευταίος χορός…

  1. Όποιος αγαπά
    δεν απατά,
    ούτε απαιτεί,
    ούτε επαιτεί… (τίτλος βιβλίου).

    Ο επαναπροσδιορισμός, όμως, είναι απαραίτητος και αναπόφευκτος…

    Οι σχέσεις αυτές κατά 99,9% δεν έχουν happy end για το τρίο, εμβόλιμο πρόσωπο σε μία σχέση (ή γάμο). Αυτός που απατά δεν αγαπά. Είναι απλά άπιστος. Αχόρταγος.

    Αυτό που δένει δύο ανθρώπους, είναι η χημεία. Το ζευγάρι της ιστορίας το χωρίζει κάτι ουσιαστικό: ο ένας θέλει απλά να περνά καλά (ο κύριος) – ο άλλος, από εκεί που τον εξυπηρετούσε η κατάσταση αρχικά, επαναπροσδιόρισε και άλλαξε (η κυρία)… ίσως αγάπησε… ίσως από εγωϊσμό…

    Το τρίτο πρόσωπο ευτυχεί μόνο όταν φύγει, μόνο όταν ανοίξει τα φτερά του. Αν μείνει, η σχέση αυτή λειτουργεί σαν σαράκι. Σε τρώει. Κυριολεκτικά.

    Όπως είχε πει μία σοφή κυρία «Αν ήταν να χωρίσει, θα το είχε κάνει πριν γνωρίσει την άλλη. Χρυσόσκονη στις στάχτες…».

    Τα πάντα ρει, και οι ανάγκες μας αλλάζουν… αέναα.

    Φιλιά, Γιώργο μου.
    Όπως πάντα, πανέμορφο το κείμενο.

  2. Αν και κούρασα με το μέγεθος του κειμένου, και ζητώ συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου, θα ήθελα να συμπληρώσω πως το τρίτο πρόσωπο θα έπρεπε να μπει έστω και νοερά στη θέση του/της απατημένου/ης συζύγου.
    Αρρωστημένες καταστάσεις.
    Φιλί, Γιώργο μου (σόρρυυυυυ για το μεγάλο σχόλιο)
    😀

  3. Τελευταίος χορός…το θέμα της ιστορίας σου δεν είναι καινούργιο, έχεις ξαναγράψει παρόμοιο.Γιατί μπαίνω στο κόπο να σχολιάσω τώρα? Γιατί σαν περονόσπορος γύρω μου, πολλά φιλικά η συγγενικά μου ζευγάρια έχουν αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις και έχω προβληματιστεί αρκετά γιατί άγγιξε αγαπημένα μου πρόσωπα. Η έρωτας έχει δίκιο στα περισσότερα απ’όσα γράφει.Νομίζω ότι η πιο δύσκολη περίπτωση απ’τους φίλους μου είναιεκείνη όπου η φίλη μου αγαπάει τον άνδρα της, από αγάπη τον παντρεύτηκε , όχι από έρωτα.Και τώρα στα τριάντα της γνωρίζει τον έρωτα σε ένα άλλο πρόσωπο χωρίς βέβαια να γνωρίζει και τόσο καλά το συγκεκριμμένο πρόσωπο.Απ’ότι μου λέει έχει αλλάξει τελείως η ζωή της,νιώθει συναισθήματα πρωτόγνωρα,μέχρι πριν λίγο καιρό το σεξ ήταν κάτι σχετικά αδιάφορο γι’αυτήν, δεν ξέρω τι να της πω…δύσκολες καταστάσεις ….εύχομαι να μη βρεθώ ποτέ στη θέση της..Ο άνδρας της κάτι έχει καταλάβει από την αλλαγή στη συμπεριφορά της , βλέπεις είναι δεμένο ζευγάρι , χωρίς προβλήματα …εκεί είναι το παράλογο της ιστορίας…και το πιο τρελλό απ’όλα είναι ότι δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα με το τρίτο πρόσωπο …όλη τη φουρτούνα μέσα στο μυαλό της την περνάει…μου ζητάει τη συμβουλή μου…και φυσικά τι πιο λογικό να προτιμήσει τον άντρα της που τον αγαπάει…απ’ότι κάποιο άγνωστο πρόσωπο που στο κάτω κάτω πως μπορεί να είναι σίγουρη γι’αυτό που νιώθει εκείνος αλλά και η ίδια..δεν ξέρω τι θα κάνει…ελπίζω ο θεός να τη φωτίσει….και να μην πληγώσει ανθρώπους γύρω της…Δεν ξέρω αν η ιστορία της φίλης μου μοιάζει ακριβώς με κάποια ιστορία από αυτές που διηγείσαι εδώ…όλα μέσα απ’τη ζωή βγαίνουν τελικά…απορώ με τη ζωντάνια που περιγράφεις τις ιστορίες σου…ας ευχηθούμε σε όλους και όλες να ξεπερνάνε όσο πιο ανώδυνα γίνεται παρόμοιες ιστορίες.
    Σ’ευχαριστώ για το χώρο που μου διέθεσες αλλά νομίζω ότι ο προβληματισμός μου βρήκε το σωστό blog για να εκφραστεί….άλλη μία ιστορία στις τόσες άλλες δικές σου….Την καλησπέρα μου.

  4. και εδω,και εκει..ουτε εδω ουτε εκει,λιγο απο δω λιγο απο παραπερα..σα τη μελισσα..
    δε ξερω τι καταληξη εχουν αυτες οι σχεσεις..φανταζομαι πως ολα παιζονται οπως κ σε ολες τις καταστασεις..
    δυσκολα παντως..ειδικα για το ατομο που εχει αναθεωρησει την αρχικη του αποψη..πραγματικα σε τρωει..σαρακι ειναι..
    λυση??ποια απο ολες??να φυγεις??να μεινεις??
    και ξερεις ειναι αυτο το μακρινο περα απο την καθημερινοτητα που κανει τον αλλον ακομη πιο ερωτευσιμο,ακομη πιο απαραιτητο για σενα..
    δυο φιλια εχω γιωργο,ενα για σενα κι ενα για το αστερακι σου..
    καληνυχτα

  5. Γιώργο την άποψή μου γι αυτά τα «θέματα» την ξέρεις ήδη..θυμήσου ένα ανάλογο ποστ σου και τη δική μου απάντηση/αγανάκτηση σε ποστ…
    με τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής
    Τί να λέμε μάτια μου πάλι τα ίδια;
    Απλά ας πούμε ό,τι αυτές τις μέρες συνηθίζεται
    Χρόνια Πολλά
    φιλώ σε

  6. καλημέρα σας…

    @έρωτας
    σίγουρα μιλάμε για αρρωστημένες καταστάσεις…
    που όμως, στην αρχή τους τουλάχιστον, λειτουργούν διεγερτικά και γεμίζουν συναισθηματικά κενά στα μέλη τους…
    σίγουρα πληγώνουν, σίγουρα οπισθοδρομούν…
    το θέμα είναι να το δεις νωρίς…
    και δεν κούρασες και δεν καταχράστηκες κανένα χώρο…
    σ’ευχαριστώ…

    @ψυχές κοντά
    διαδρομές χωρίς προορισμό…
    ατελείωτες και ανώφελες…

    @μικρή μαρίκα
    είμαι υπέρμαχος του να ακολουθείς το συναίσθημά σου…
    το ζητούμενο είναι να ξεκαθαρίζεις τις καταστάσεις γύρω σου…
    να είσαι ειλικρινής και ξεκάθαρος…
    γιατί να τυρρανάς και άλλους μαζί σου;;;
    και ιδιαίτερα ανθρώπους που αγαπάς;;;
    χαίρομαι για τους προβληματισμούς που αναπτύσσονται…
    να είσαι καλά…

    @σπερματοζωάριο
    έχεις απόλυτο δίκιο…
    αυτό υποστηρίζω κι’ εγώ…
    σ’ευχαριστώ…

    @ναταλία
    όσο απ’ έξω κι’ αν είσαι, σίγουρα κάποια αίσθηση σου αφήνουν όλα αυτά…
    σίγουρα νοιώθεις κάτι διαβάζοντας ή ακούγοντας παρόμειες καταστάσεις…
    αυτό αποτυπώννω κι’ εγώ…
    πάντως, σου εύχομαι να μην το ζήσεις ποτέ…

    @αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
    αναπάντητα ερωτήματα, κρίσιμες αποφάσεις…
    κλείνεις τα μάτια και διαλέγεις μέρος;;;
    παίρνεις μία απόφαση και αναθεωρείς;;;
    δύσκολες καταστάσεις…
    ευχαριστούμε για τα φιλιά…
    ανταποδίδουμε…

    @inconue
    ευχαριστώ για τα καλά λόγια και για το ‘παιχνίδισμα’ των αντιθέσεων…

    @αλκυόνη
    το θυμάμαι…
    δεν ξέρω αν είναι συνήθεια ή θεσμός πιά…
    η αίσθηση που μένει είναι πόνος…
    χρόνια καλά κι’ότι επιθυμείς…

    την καλημέρα μου σε όλους σας…

  7. Μ’ άρεσε το κείμενο γιατί «πιάνει» πολλούς ανθρώπους που πάνω κάτω αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα…
    Η άποψή μου;…Όλα τα κακά ξεκινούν από την καθιερωμένη αντίληψη της κοινωνίας μας περί αναγκαιότητας μονογαμικών σχέσεων,προκειμένου να μην δημιουργούνται και προβλήματα στην ψυχολογία των παιδιών…,φαντάζομαι.
    Όλα καλά ρυθμισμένα απο φύση και κοινωνία για την αναπαραγωγή και την εξασφάλιση του είδους.
    Το είδος διαιωνίζεται βεβαίως πατώντας όμως επί πτωμάτων ατόμων που….χρησιμοποιεί.
    Να ‘σαι καλά Γιώργο!

  8. Δεν είναι μόνο αυτός/αυτή που απατά τον/την σύζυγο αλλά και το τρίτο πρόσωπο που δέχεται τη μοιρασιά, εκεί υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα. Βέβαια μια παροιμία λέει «έξω απ’το χορό πολλά τραγούδια λες». Εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα.

  9. Δεν μπορω πραγματικα να διαχωρισω την καρδια απο την λογικη! Ελπιζω να μην τα λουστω ποτε αυτα, αλλα..τι πας με τον παντρεμενο? Τι κερατωνεις τη συζυγο? Πες δεν σε αναβει πια, διοχετευσε την ενεργεια σου στα παιδια σου. Και γιατι ανεχεσαι κυρα μου το κερατο?
    Ζωη που δεν μοιραζεται ειναι ζωη κλεμμενη συνηθιζω να λεω.
    Ζωη που παραμοιράζεται όμως είναι ζωή καμμένη.

  10. Επαναπροσδιορίζω δεν σημαίνει απαιτώ
    δεν σημαίνει επαιτώ …
    Επιλογές είναι όλα
    Επιλέγω να μείνω, επιλέγω να φύγω …
    Μιλάω για βασικές αρχές, δεν μπορώ να πω
    κάτι για σχέση με παντρεμένο/η γιατί δεν είναι
    βίωμα μου και η άποψη μου θα είναι θεωρητική.
    Κι έχω μάθει πια, για «φωτιές» που δεν μ’ έχουν αγγίξει,
    να μην λέω μεγαλόστομες θεωρίες…

  11. sta moirasmena kai ta adieksoda tis othonis panta kollousa ston kanape
    sta moirasmena kai ta adieksodas tis zwis panta kollousa sto tilefwno mexri pou katalaba oti stin omorfia de prepei na uparxoun skepseis asxismias , den prepei na uparxei moirasma , mono eleutheria kai ftera …

    twra ti me epiase mou les? 😛

  12. Ειναι δυσκολο να κρινεις αν δεν εχεις ζησει κατι παρομοιο.
    Αυτο που μπορω να πω ομως με σιγουρια ειναι πως οταν μιλα το κορμι η λογικη δεν υπαρχει.
    Δε μπορεις να σκεφτεις τιποτε αλλο απο το πως θα κλεψεις λιγες ωρες για να ζησεις.
    Για να ΤΟ ζησεις.

  13. Ναι, συμβαίνουν κι αυτά.
    Σε κανέναν όμως δεν αρέσουν τα ημίμετρα. Πάντα έρχεται η στιγμή που ζητάς περισσότερα, γιατί τελικά νιώθεις ότι δεν αξίζεις να ζεις ζωή μισή. Μη ρίχνουμε όμως πάντα τα βάρη στον άλλον, όταν κάποια λάθη ξεκινάνε από εμάς, επειδή δε γνωρίζουμε τι θέλουμε, τι μπορούμε να δώσουμε και βολευόμαστε…
    Λάθη γίνονται πάντα. Αρκεί να έχεις τη δύναμη να τα διορθώσεις…

  14. Σχολιάζω πρώτη φορά στο blog σου, και άρχισα ανάποδα.Έγραψα στο προηγούμενο post το σχόλιο που ήθελα να κάνω εδώ.Αγνόησε το εκεί και ξαναγράφω εδώ.
    Όμορφο το κείμενό σου.
    Αυτό που νομίζω είναι ότι σε τέτοιες ιστορίες δεν μπορεί κάποιος να δώσει λογική εξήγηση, είτε βρίσκεται μέσα σ’αυτή, έιτε την βλέπει από έξω.

  15. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του…φυσικό και επόμενο είναι κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν κακή κατάληξη. Για μένα φταίνε και οι τρείς αλλά δεν κρίνω κανένα. Όμως πιστεύω για να φτάσει κάποιος να έχει μια παράλληλη σχέση προφανώς κάτι δεν πάει καλά με τον γάμο του, σε μια σχέση πάντα φταίνε και οι δυο. Όσο αφορά το τρίτο πρόσωπο δεν ξέρω…πολλές φορές ξεκινάς κάτι νομίζοντας ότι το ελέγχεις απόλυτα αλλά με το καιρό μπαίνουν τα συναισθήματα στην μέση, δένεσαι και αυθόρμητα αρχίζεις να θέλεις το κάτι παραπάνω. Ποιός να πονάει άραγε περισσότερο απ’τους τρείς;; Έχει άραγε καμία σημμασία;; Τέλος πάντων όποιος είναι έξω απ’τον χορό πολλά τραγουδία λέει…απόφευγω να είμαι απόλυτη γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή.

  16. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του…φυσικό και επόμενο είναι κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν κακή κατάληξη. Για μένα φταίνε και οι τρείς αλλά δεν κρίνω κανένα. Όμως πιστεύω για να φτάσει κάποιος να έχει μια παράλληλη σχέση προφανώς κάτι δεν πάει καλά με τον γάμο του, σε μια σχέση πάντα φταίνε και οι δυο. Όσο αφορά το τρίτο πρόσωπο δεν ξέρω…πολλές φορές ξεκινάς κάτι νομίζοντας ότι το ελέγχεις απόλυτα αλλά με το καιρό μπαίνουν τα συναισθήματα στην μέση, δένεσαι και αυθόρμητα αρχίζεις να θέλεις το κάτι παραπάνω. Ποιός να πονάει άραγε περισσότερο απ’τους τρείς;; Έχει άραγε καμία σημμασία;; Τέλος πάντων όποιος είναι έξω απ’τον χορό πολλά τραγουδία λέει…απόφευγω να είμαι απόλυτη γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή.

    (Συγνώμη Γιώργο για το παραπάνω σχόλιο αλλά βρίσκομαι στην διαδικασία μεταφοράς του blog μου και ξέχασα να κάνω logout αν θέλεις σβήστο)

  17. Αντίθετα με όσα διάβασα, είμαι πολύ απόλυτη στο ζήτημα. Ειπώθηκε ότι αν καταλήξει σε ένα γάμο να υπάρχει τρίτο πρόσωπο, τότε υπάρχει πρόβλημα στο γάμο. Ναι, υπάρχει. Οπότε πριν κάνεις την επιλο΄γη σου , σκέψου καλά. Γιατί να πληγώσεις και τη γυναίκα σου και το τρίτο πρόσωπο τελικά; Διότι και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος είναι αποδεδειγμένο πολλάκις ότι δεν γίνεται να συμβεί. Κάνε τις επιλογές σου με σοφία και προετοιμασμένος για ό,τι ακολουθεί. Αλλιώς μείνε ελέυθερος, δίνε τον εαυτό σου όπου νομίζεις, μη μένεις ποτέ πουθενά. Εχω παρακολουθήσει μία τέτοια κατάσταση από κοντά και πιστεύω ότι έιναι άδικο. Πολύ άδικο. Δεν θέλω να κρίνω τίποτα και κανένα, θέλω μόνο να πιστήσω την προσοχή. Κάνε ό, τι καλύτερο μπορέις για να έχεις ευτυχισμένη ζωή. Μην πληγώνεις τους άλλους δεσμέυοντας τους για μια ζωή που δεν είσαι έτοιμος να ζήσεις. (Συγνώμη για το δεύτεο ενικό, αισθάνομαι ότι απευθύνομαι στον καθένα).

  18. καλησπέρα σας…

    @όλη της η ζωή
    ντροπή για τους θύτες ή τα θύματα;;;
    ή και για τα δύο μέρη;;;
    δεν ξέρω…

    @δελφινοκόριτσο
    επιλογές που πονάνε…
    και πονάνε όλους τους εμπλεκόμενους…

    @εραστή της ποίησης
    ενδιαφέρουσα προσέγγιση…
    θα έλεγα, ότι η μονογαμικότητα δεν μπορεί να επιβληθεί για κανένα λόγο…
    απλά, πρέπει να είναι απόρροια του σεβασμού στο έτερον ήμισυ…
    αλλοιώς δεν έχει κανένα νόημα…
    και από τη στιγμή που ξεκινάς να πατάς επί πτωμάτων, δεν σταματάς…
    ευχαριστώ πολύ…

    @φεγγαροστολίσματα
    γιατί αγαπάς…
    γιατί πίστεψες…
    γιατί ελπίζεις…
    μέχρι το τέλος…
    μέχρι το αδιέξοδο…

    @ταραντέλα
    και καλά κάνεις…
    η κτητικότητα, πολλές φορές, είναι απαραίτητο συστατικό μίας σχέσης…
    όσον αφορά το θέμα ‘γνώσης’ του 3ου προσώπου, μπορεί να μην υφίσταται…

    @νίνα
    ακριβώς…
    είναι όμως τόσες οι παράμετροι, που δεν ξέρεις από που θα σου προκύψει…
    το ζητούμενο είναι, να μην βρεθείς, ηθελημένα, σε ένα τέτοιο τρίγωνο…

    @αναστασία
    σωστός ο επαναπροσδιορισμός…
    πάνω απ’ όλα να είμαι καλά με τον εαυτό μου…
    να τον σέβομαι, για να σέβομαι…

    @ίον
    μπορεί να κάηκα, αλλά έμαθα από φωτιές…
    θα ξανακαώ;;;
    δεν ξέρω…

    @γυναίκα στο τιμόνι
    διατυπώνεις αλήθειες…
    καθημερινές ιστορίες και συμπεριφορές ανθρώπων γύρω μας…
    δεν έπαθες τίποτα…
    να’σαι καλά…

    @ναταλία
    σιωπή…

    @ανναμαρία
    το πάθος τυφλώνει…
    το πάθος παρασέρνει…
    όμως, όταν περάσει, μπορείς να δεις καθαρότερα…
    μπορείς να διακρίνεις, να ξεδιαλύνεις…
    έτσι δεν είναι;;;

    @νεράιδα
    η αναποφασιστικότητα είναι ημίμετρο…
    η απόφαση, σωστή ή λάθος, είναι μέτρο…
    και μάλιστα δραστικό…
    ευχαριστώ πολύ…

    @σόφι
    επικροτώ…
    έτσι είναι…
    σε μία σχέση δύο ανθρώπων, ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας…
    και σίγουρα, η όποια διόρθωση αφορά και τους δύο…

    @amo
    σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…
    θέλει δύναμη…
    αυτό είναι το σίγουρο…

    @αργυρένια
    γειτόνισσα, μακρυά από εμάς και όπου θέλει ας είναι;;;
    σωστή σε βρίσκω…

    @γωγώ
    συμφωνώ απόλυτα…
    όπως είπα πιο πάνω, είναι τόσα πολλά τα δεδομένα και οι παράμετροι, που δεν ξέρεις από που θα σου προκύψει…
    πάντως, ένα είναι σίγουρο: είναι δύσκολη κατάσταση που θέλει δραστικές λύσεις…
    καλώς ήρθες στη γειτονιά μας…

    @η ζωή ψιθυρίζει
    όπως είπα και πριν, συμφωνώ απόλυτα…
    έτσι είναι…
    να σεβαστείς εσένα και όλους τους γύρω σου…
    κάνοντας αυτό, βρίσκεις τις λύσεις…

    @μπλε σμαρτούλα
    ordinary people, common situations…

    την καληνύχτα μου…

  19. Θα θαυμάσω τη δύναμη του «τρίτου προσώπου» να τελειώσει κάτι που την πνίγει, παρόλο που η σχέση αυτή την εξέφραζε και τη γέμισε πολύ..
    Αλλά γενικά τέτοιες καταστάσεις ζούνε πολύ λίγο και πεθαίνουν νέες!!
    Φιλιά και καλόμεσημέρι!

  20. δεν έχεις άδικο ίνα…
    επειδή συμβαίνει αυτό, δεν βρίσκουν χρόνο να ‘ξεθυμάνουν’ και μένουν βαθιά χαραγμένες μέσα στα εμπλεκόμενα πρόσωπα…
    ίσως…

    την καληνύχτα μου…

  21. …ειμαι το τριτο προσωπο…ενα χρονο περιπου ειμαι σε μια σχεση που την θεωρουσα την πιο ομορφη,την πιο απολυτη σχεση της ζωης μου.Αφησα το παρελθον για να ειμαι με αυτον τον ανθρωπο.Πιστεψα οτι αυτος ηταν ο ενας.Μου ελεγε και με εκανε να αισθανομαι το ιδιο.Εμαθα ξαφνικα οτι οχι μονο εχει αλλη σχεση αλλα ειναι παντρεμενος και νεος πολυ νεος μπαμπας.Ημουν το τριτο προσωπο χωρις να το γνωριζω.Η πραγματικοτηα εφιαλτικη.Γιατι?γιατι το εκανε αυτο?

  22. Τι να πει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και φαντάζομαι δεν θα έχουν όλοι τους ίδιους λόγους. Εσύ κοίταξε τον εαυτό σου και άστον αυτόν αφού πιστεύεις ότι δεν φέρθηκε σωστά .Κοίτα να ανασυνταχθείς και θα βρεθεί την κατάλληλη στιγμή εκείνος που θα σε αποτιμήσει στην πραγματική σου αξία !Καλή σου μέρα όμορφη μου Emma !

  23. θα συμφωνήσω με την μικρή μαρίκα έμμα…
    είναι δύσκολη κατάσταση και απαντήσεις δεν μπορεί να σου δώσει κανένας άλλος, πέρα από τον άνθρωπο που είχες δίπλα σου…
    αρκεί, να είναι ειλικρινής…
    εύχομαι, να μπορέσει να σου απαντήσει, για να ηρεμήσεις και ‘συ…
    πάντως, το μέλλον είναι μπροστά και περιμένει να το ζήσεις…
    δύσκολο μεν, εφικτό δε…

  24. τι να πω…ειμαι το τριτο προσωπο….συζητωντας με την φιλη μου,μου ειπε κατι που εχει γατζωθει στο μυαλο μου ¨ειναι ανηθικο¨….
    ειμαι μεσα σε αυτο το ναρκοπεδιο 8 μηνες. ειναι αρραβωνιασμενος, μου το ειπε την πρωτη βδομαδα αλλα για την καρδια μου ηταν ηδη αργα.. απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα ενιωσα συναισθηματα που δεν ηξερα οτι υπαρχουν, γνωριζοντας τον και μιλωντας μαζι του ειδα δυο ματια με τρυφεροτητα,μια προσωπικοτητα που ειχα στην ψυχη μου ως ιδανικη, ως το ατομο που ηθελα διπλα μου για μια ζωη… τελικα μια κλεμμενη ζωη.
    οταν τον πιεσα να μου πει αν υπαρχει κατι αλλο στην ζωη του (καθαρα απο ενστικτο, γιατι εχω φαει αρκετο κερατο και μισω,μισουσα την απιστια,ημουν παντα απολυτη και αρνητικη και μολις εβλεπα τα σημαδια τριτου προσωπου στην σχεση μου εξαφανιζομουν) και παραδεχτηκε οτι υπαρχει ενιωσα το σωμα μου να παραλυει… δεν καταλαβα πως φτασαμε στο σημειο να εχουμε σχεση, απο κει και περα νιωθω πως επεσα σε κινουμενη αμμο,δεν μπορω να φυγω,δεν μπορω να το σταματησω,απλα βουλιαζω…
    δεν περναω καλα,βασανιζομαι και υποφερω και ομως μενω.μια φορα διακοψαμε για 10 μερες απο δικη μου αποφαση και δεν ηξερα που πατω και που βρισκομαι…
    υπαρχουν μερες που εξαφανιζεται (π.χ. σημερα ειναι 8 μερα που δεν εχω νεα του) και τρελενομαι, νυχτες που θελω να του μιλησω και δεν γινεται, μερες που θελω να παω μια βολτα μαζι του και ειναι απαγορευτικο…παντα με το ρολοι στο χερι, παντα στα κλεφτα και κρυφα. για να μιλησουμε στο τηλ. πρεπει να κανει αναπαντητη (που σημαινει οτι μιλαμε μονο οταν μπορει αυτος) για να τον παρω εγω (ωστε να μην φανει στην αναλυτικη του λογαριασμου). σχιζοφρενια και ομως μενω…μια φορα τους ειδα μαζι, αυτος ειχε παγωσει, εγω ετρεμα… εχω χασει την ηρεμια μου, τον υπνο μου, τον αυτοσεβασμο μου, την αξιοπρεπεια μου. δεν εχει μελλον, δεν εχει παρον. δεν ξερω ποτε θα σταματησει. την προηγουμενη βδομαδα ημασταν στο αυτοκινητο και ειχαμε αργησει, απο το αγχος μου επαιζα με τα μαλλια και μια τριχα μπλεχτηκε στα δαχτυλα μου, εντελως μηχανικα χωρις να μιλησουμε του την εδωσα ανοιξε το παραθυρο και την πεταξε εξω (ειναι ξανθια, ειμαι μελαχρινη) στην υπολοιπη διαδρομη ειχα παγωσει γιατι συνειδητοποιησα πως μια τοσο απλη κινηση κρυβει μεσα της τοση ενοχη και ψεμα…
    ειμαι 27 χρονων και ειναι 30,ειμαστε σε μια ηλικια που εχουν στερεψει οι δικαιολογιες για ανωριμα παιχνιδια και ηθελημενα λαθη.
    υπαρχουν στιγμες που η λογικη μεσα μου ουρλιαζει ¨φυγε¨ αλλα δεν ξερω τι ποναει περισσοτερο, μια ζωη χωρις εκεινον ή το κομματι της ζωης του, που παραχωρει ή μια ζωη μαζι του και ολες τις τυψεις, τις ενοχες, τα ψεματα….εχω αρχισει να μην αναγνωριζω τον εαυτο μου, εχω καταριψει καθε πιστευω μου….
    αλλα μενω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s