Θύμηση ύπαρξης…

through-my-eyes-by-ansel-butler.jpegΦωτογραφία ξεθωριασμένη…
Στην ίδια θέση, χρόνια τώρα…
Βαλμένη εκεί, από τα δικά της χέρια…
‘Για να σε βλέπω και να με βλέπεις’…

Τόσα πρωινά, την άγγιξαν με το φως τους…
Τόσα βράδια, την ξεκούρασαν στην άφεγγη λάμψη τους…
Το βλέμμα, να κοιτά ψηλά και αριστερά, λες και θέλει να θυμηθεί κάτι σημαντικό…
Κάτι σημαντικά ξεχασμένο…
Ένα κρυφό μυστικό, μία φανερή αλήθεια…
Βλέμμα ζωής χαμένης…

‘Γιατί δεν την αλλάζεις; Ξεθώριασε. Δεν το βλέπεις;’…
‘Η φωτογραφία γερνάει μαζί μου. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να της αλλάξω ηλικία. Δεν το καταλαβαίνεις;’…

Ο καιρός συνέχιζε το έργο του…
Τα χρώματα της φωτογραφίας έγιναν ανάμνηση…
Γερασμένη πολύ κι’ αυτή, προετοίμαζε το μεγάλο της ταξίδι…
‘Θα την βάλετε δίπλα στην δικιά μου. Είμαστε σύμφωνοι;’ ήταν οι τελευταίες οδηγίες της…
‘Μα, δεν σου είναι τίποτα. Μόνο ένα πρόσωπο σε μία ξεθωριασμένη φωτογραφία’ της απάντησαν…
‘Δεν είναι το ‘τίποτα’. Είναι τα πάντα.’ τους αποστόμωσε…
‘Κι’ αν άφησα να ξεθωριάσει, ήταν μόνο και μόνο για να μη με πονάει η θύμηση της όψης του στα μάτια μου. Στην ψυχή μου, είναι ολοζώντανος’…

Τους έβαλαν δίπλα-δίπλα…
Ο ένας να κοιτάει τον άλλο…
Ατέρμονα, ακούραστα, άχρονα…

(‘Through my eyes’ by Ansel Butler)

Advertisements

12 comments on “Θύμηση ύπαρξης…

  1. τι να πω..καλυτερη η σιωπη..τα ειπες ολα..
    αλλα καλυτερα να εχεις ξεπερασει καποια πραγματα πριν την τελευταια στιγμη..να εισαι πουπουλο οταν φευγεις..ετσι θαθελα εγω..ουτε οδηγιες ουτε τιποτα για το μετα..καλη σου μερα γιωργο..

  2. Δεν σημαδεύουν οι φωτογραφίες …
    Οι στιγμές αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα
    στα κύτταρα … ζωντανές στο πάντα του χρόνου,
    πέρα από τα όρια του ..
    Οι φωτογραφίες είναι χάρτινες αποτυπώσεις,
    ίσα για να θυμίζουν σ’ αυτούς που δεν ένιωσαν,
    που δεν κατάλαβαν, πως υπήρξαμε …
    Σύμβολα γι αυτούς που μένουν πίσω όταν φεύγουμε…

  3. καλησπέρα…

    @φεγγαραγκαλιασμένη
    μιλάς για ειδικές, ή μάλλον ιδανικές, συνθήκες…
    πάντα, υπάρχει ένας ‘εκτελεστής’ ο οποίος λειτουργεί βάσει οδηγιών…
    το ζητούμενο είναι εσύ να έχεις τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές σου…

    @δελφινοκόριτσο
    σεβαστή η σιωπή…
    ευχαριστώ…

    @έρωτας
    δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ που σου θύμησα προσωπικές σου εμπειρίες…
    πάντως, ευχαριστώ πολύ…

    @ναταλία
    απαντώ στο επόμενο post…
    έτσι δεν είναι;;;

    @αγαπημένη μου
    ενδιαφέρουσα η διαφορετική ‘ματιά’ που έριξες επάνω στο κείμενο…
    αναλόγως του ανθρώπου, αλλάζει και η οπτική γωνία που βλέπει κάποια πράγματα…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @αείποτε
    είναι οι στιγμές που αποτυπώνουν, που σημαδεύουν…
    τα αισθήματα που αναμοχλεύουν όταν τις βλέπεις…
    έτσι δεν είναι;;;

    @αναστασία
    ακριβώς…
    με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο…

    @μπλε σμαρτούλα
    άλλα τα μάτια της ψυχής…
    έχουν το δικό τους βλέμμα, τα δικά τους χρώματα…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @η μικρή μαρίκα
    μου έκανε εντύπωση η έκφραση της κοπέλας…
    ο πόνος που βγάζει…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    την καληνύχτα μου…

  4. Ενας ευαισθητος ανθρωπος , μονο θετικα ερεθισματα , μπορει να σκορπισει γυρω του ….Κι εμενα , με εκανες να επιθυμησω , μια γλυκια μου (τωρα πια) αναμνηση , να την κανω …κειμενο . Διαβασε το…Εγινες η «αφορμη» , για να γραφτει ….Ειναι …σχεδον δικο σου …..ΣΜΕΡΤ ΠΟΈΤΑ…

  5. καλησπέρα σίλια…
    ευχαριστώ πολύ…
    το διάβασα και γοητεύτηκα…
    το κείμενο και οι στιγμές του, είναι αποκλειστικά δικές σου…
    απλά, εγώ έπεξα τον ρόλο τις σπίθας…

    να είσαι πάντα καλά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s