Τα ζεϊμπέκικά μου…

moved-by-the-music-v-by-alfred-gockel.jpegΤη ζωή μου, την έχω άρρηκτα συνδεδεμένη με την μουσική…
Με το άκουσμά της και ότι αυτό γεννάει μέσα μου…
Λύπη, θυμό, νοσταλγία, ελπίδα, θύμησες πολλές…
Ιδιαίτερα, τα ζεϊμπέκικα λειτουργούν επάνω μου σαν ‘καθαρτήρια ψυχής και σώματος’…
Ο ρυθμός τους, τα 9/8, νομίζω ότι ανταποκρίνεται στο ρυθμό που κυλάει το αίμα στις φλέβες μου, ανταποκρίνεται πλήρως στον ρυθμό της καρδιάς μου…
Και ο τρόπος που χορεύεται, αντίστοιχος…
Τίναγμα των χεριών σε έκταση, σε θέση σταύρωσης…
Βήμα μισοτελειωμένο, σαν τη ζωή, που δεν ξέρεις που τελειώνει και που αρχίζει…

Ένα από τα πρώτα ζεϊμπέκικα που χόρεψα, ήταν και το ‘Στην Αλάνα’, με την φωνή του Γιώργου Νταλάρα, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική του Γιάννη Σπανού…
Θυμάμαι, τέλη δεκαετίας ’70 και αρχές δεκαετίας ’80, διακοπές στην Πάρο…
Ένα βράδυ, έχουμε πάει οικογενειακώς σε ένα εξοχικό κέντρο…
Μουσική, από ένα pick-up…
Κόσμος πολύς…
Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γιάννης Πάριος…
Ξεκινάει το τραγούδι…
Σηκωνόμαστε στην πίστα, η μητέρα μου και ‘γώ, παιδάκι τότε, ούτε 12 χρονών…
Μαζί μας και ο Πάριος…
Θυμάμαι να μου χτυπάει παλαμάκια να χορέψω…
Από τότε, όποτε χορεύω την Αλάνα, τον θυμάμαι…
Να’ σαι καλά Γιάννη…

Επίσης, ένα άλλο ζεϊμπέκικο που κυλάει στο DNA μου, όπως πιστεύω και σε πολλών άλλων, είναι και το ‘Βρέχει φωτιά στην στράτα μου’, με τον ανεπανάληπτο Στράτο Διονυσίου, σε στίχους, πάλι, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική του Μίμη Πλέσσα…
Εδώ, μιλάμε για ένα αντρίκιο τραγούδι, όχι τόσο γιατί έχει συνδεθεί με τον αείμνηστο Νίκο Κούρκουλο, αλλά γιατί είναι ένα τραγούδι ‘καταραμένου άντρα’, που ενώ έχει υποστεί τα πάνδεινα, έχει την δύναμη να χορέψει τον πόνο του και να τελειώσει τη ζωή του χορεύοντας…

Τελειώνοντας με τα αντρίκια ζεϊμπέκικα, θα αναφερθώ στο ‘Δεν θα ξαναγαπήσω’, αρχικά τραγουδισμένο από την αξεπέραστη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σε στίχους, και πάλι, Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Μάνου Λοΐζου, λατρεμένο όμως όταν το τραγούδησε ζωντανά ο Σωκράτης Μάλαμας…
Ίσως, η συγκλονιστικότερη ερμηνεία του Μάλαμα…
Ίσως, καλύτερη από την πρωτότυπη…
Συγκινησιακά φορτισμένη, λόγω του θανάτου του Στέλιου λίγες μέρες πριν, πιστεύω ότι είναι από τις στιγμές που θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που υπάρχουν καταγεγραμμένες…
Τραγούδι υποσχέσεων που δεν κρατούνται, όσο κι’ αν το θέλεις…

Για το τέλος, άφησα δύο τραγούδια, τραγουδισμένα από δύο μεγάλες γυναικείες φωνές…
Το ‘Γεννήθηκα για να πονώ’, τραγουδισμένο από την μεγάλη Μαρίκα Νίνου, σε στίχους Κώστα Βίρβου και μουσική Βασίλη Τσιτσάνη, και το ‘Χίλιες βραδιές’, τραγουδισμένο σε πρώτη εκτέλεση από την Τζένη Βάνου, σε στίχους Ηλία Λυμπερόπουλου και μουσική Μίμη Πλέσσα…
Δύο τραγούδια, που δείχνουν τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος…
Έρωτας, πάθος, απόρριψη, πόνος…
Και τα δύο, συνοδεύονται από γενναίες ποσότητες οινοπνεύματος και ατέλειωτες ώρες πτήσεων πάνω στην πίστα…

Θα ήθελα, να ευχαριστήσω τον φίλο Αθανάσιο, που μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω αυτό το κείμενο…
Για την συνέχεια της αλυσίδας, προσκαλώ-προκαλώ τις: Άννα-Σίλια, Δελφινοκόριτσο, Ελαφίνι, Ίνα και Ίον
Με το καλό κορίτσια…

(‘Moved by the Music V’ by Alfred Gockel)

Advertisements

18 comments on “Τα ζεϊμπέκικά μου…

  1. Εξαιρετικές οι επιλογές, όλα δυνατά τραγούδια…. με εντυπωσίασες με το Μάλαμα, αλλά για να το γράφεις έτσι θα είναι… εννοώ ότι δεν έχω σε εκτίμηση στις φωνητικές του ικανότητες, δεν έχει και την έκταση η φωνή του που απαιτεί το τραγούδι…. θα το είπε με την ψυχή φαίνεται, όπως άλλωστε χορεύεται κι ένα σωστό ζεϊμπέκικο.

  2. καλό μήνα Γιώργο…μόλις επέστρεψα..πως να ξεχωρίσω λίγα τραγούδια και μουσικές από τον ποταμό που έχω στο μυαλό μου?θα προσπαθήσω να το κάνω σύντομα…φιλιά

  3. «Και ο τρόπος που χορεύεται, αντίστοιχος…
    Τίναγμα των χεριών σε έκταση, σε θέση σταύρωσης…
    Βήμα μισοτελειωμένο, σαν τη ζωή, που δεν ξέρεις που τελειώνει και που αρχίζει…»

    τα είπες όλα Γιώργο.

  4. Εγώ θα σου αφήσω ενα παλιό αγαπημένο μου ζεϊμπέκικο!!!

    Μολυβιά
    Στίχοι: Ανδρέας Σπυρόπουλος
    Μουσική: Λευτέρης Ζέρβας
    Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Αγγελόπουλος

    Μια μολυβιά μέσα στης μοίρας το τετράδιο
    είν’ η ζωή, είν’ η ζωή του καθενός,
    μια γομολάστιχα ο θάνατος και αύριο
    σε μια στιγμή τα πάντα γίνονται καπνός.

    Μια μολυβιά που σβήνει και και δεν αφήνει
    ούτ’ ενα ίχνος πουθενά,
    ένα μικρό σημάδι που μες στον ʼδη
    χάνεται και δεν γυρνά.
    Είν’ η ζωή μια μολυβιά.

    Μια μολυβιά κακογραμμένη που ξεθώριασε
    και η πικρή και η πικρή μου η ζωή,
    σαν δυνατός βοριάς η μοίρα μου τα σκόρπισε
    φύλλα ξερά όλα τα όνειρα στη γη.
    (το αφιερώνω στο μπαμπά μου)

  5. καλησπέρα σας…
    καλό μήνα σε όλους, αν και καθυστερημένα…

    @ίον
    και σκέφτηκες και έγραψες…
    και ‘έγραψες’ μουσικές που ‘γράφουν’ και στην δική μου καρδιά…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @αθανάσιος
    χαίρομαι που σε πληροφόρησα για κάτι που δεν ήξερες…
    δεν ξέρω αν ‘κατέβασες’ το κομμάτι από το link που έχω…
    αν το έκανες, φαντάζομαι ότι θα διαπιστώσεις και ο ίδιος τα λεγόμενά μου…

    @ελαφίνι
    τελικά, απ’ότι φάνηκε, τα ξεχώρισες…
    και τα κομμάτια, υπέροχα…
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @ίνα
    όταν με το καλό ‘επιστρέψεις’…
    και ‘γω, αν πήγαινα Πάρο, εκεί θα ‘ήμουν’ ακόμη…

    @δελφινοκόριτσο
    να’σαι καλά κορίτσι…
    εγώ ευχαριστώ…

    @μελωμένος
    ευχαριστώ πολύ φίλε μου…
    να’σαι καλά…
    και να χαίρεσαι ότι αγαπάς…

    @όλη της η ζωή
    και ο χορός, θέμα έκφρασης είναι…
    πολλές φορές, λέει περισσότερα απ’ότι τα λόγια…
    σ’ευχαριστώ…
    υ.γ. ελπίζω να πήρες τα ‘χαιρετίσματα’ που σου έστειλα…

    @έρωτας
    σ’ευχαριστώ πολύ…
    αν και υπερβάλλεις λίγο, να’σαι καλά…

    @αλεξάνδρα
    ναι αλεξάνδρα μου, χαθήκαμε…
    ελπίζω, να ξαναβρεθούμε…
    ο δρόμος γνωστός, δεν απομένει να τον περπατήσουμε…

    @αργυρένια
    κοίτα ποιος μιλάει…
    εσύ το λες αυτό;;;
    σ’ευχαριστώ πάντως…

    @δανάη
    υπέροχο κομμάτι…
    αντρίκιο ζεϊμπέκικο…
    το χορεύεις;;;

    @ροϊδης
    ευχαριστώ πολύ…
    είναι κομμάτια χαραγμένα στην καρδιά μου…
    και εκεί μένουν…

    @ταραντέλα
    και ο χορός, θα μπορούσα να προσθέσω…
    μας εξέπληξες στο party…

    @σόφι
    και ‘γω χάρηκα καλή μου…
    και ‘γω…
    και να γελάς πάντα…
    σου ταιριάζει…

    την καληνύχτα μου σε όλους & όλες σας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s