‘Εν δυνάμει’ μητέρα…

handkerchief-by-henri-matisse.jpegΠνίγομαι κάθε τέτοια Κυριακή…
Τις ατελείωτες ώρες της μοναξιάς μου…
Ξυπνάω σε ένα σπίτι άδειο από εσένα…
Άδειο από την μυρωδιά σου, από τον όγκο σου, από την αίσθηση της ύπαρξής σου…
Σηκώνομαι νωχελικά…
Νωχελικά πηγαίνω να πλυθώ, νωχελικά φτιάχνω καφέ…
Τον φτιάχνω ελαφρύ, για να συνεχίσω να κοιμίζω τα αντανακλαστικά μου και να μην καταλαβαίνουν την απουσία σου…
Κάθομαι στο παράθυρο, όρθια…
Βλέπω τον δρόμο και περιμένω να σε δω…
Μάταια…
Μία ακόμη Κυριακή που δεν έχεις έρθεις…
Το ξέρω, το αντιλαμβάνομαι, δεν θέλω να το δεχτώ…
Κοιτάω έξω, κοιτάω μέσα…
Η ίδια άδεια αίσθηση, η ίδια άδεια πραγματικότητα…
Κάποτε ίσως μου πεις, ότι βιώνω τα πράγματα σε υπερθετικό βαθμό…
Δεν θα είχες άδικο…
Βίωνα και βιώνω έτσι τη ζωή μου…
Με αισθήματα υπέρμετρα, με αισθήσεις σε εγρήγορση…
Και γι’ αυτό δεν δέχομαι την μη παρουσία σου…
Και γι’ αυτό δεν αντέχω την μοναξιά μου…
Σε περιμένω καιρό τώρα…
Μου το είχες υποσχεθεί…
Το θυμάσαι;;;
Ότι θα έρθεις, ότι θα σε ζήσω, ότι θα σε αγκαλιάσω, ότι θα σε φιλήσω, ότι θα είσαι εδώ, δίπλα μου, κοντά μου…
Να ανασαίνω την ανάσα σου και να ακούω τον χτύπο της καρδιάς σου…
Πίστεψα στα λόγια σου…
Πίστεψα στις υποσχέσεις σου…
Δεν πιστεύω να δείλιασες;;;
Ποτέ δεν σου άφησα περιθώρια να δειλιάσεις…
Πάντα πρότασσα τα στήθη μου για να νοιώσεις καλά και να έρθεις…
Όμως φοβάσαι…
Σου έλεγα ‘εγώ είμαι εδώ’, όμως δεν θέλεις να το πιστέψεις…
Άκου με, σε παρακαλώ…
Θα στο ξαναπώ…
‘Εγώ είμαι εδώ’, τ’ ακούς;;;
Το βλέμμα μου, χτυπάει τον τοίχο και επιστρέφει πονεμένο…
Η ανάσα μου, ακουμπάει στο στήθος μου και δεν θέλει να βγει…
Και όλα αυτά, για σένα…
Εσύ το βλέμμα μου, εσύ και η ανάσα μου…
Ξέρεις, πήγα και σου ψώνισα…
Ναι, πάλι από εκείνο το μαγαζί που είναι κοντά στο σπίτι μου…
Οι κοπέλες που δουλεύουν εκεί, έχουν γίνει φίλες μου…
Τους κάνει εντύπωση που το μέγεθός σου δεν έχει αλλάξει τόσα χρόνια…
‘Παραξενιές της φύσης’ τους λέω και γελάμε…
Και κλαίω…
Πόσο κλαίω να ‘ξερες…
Κάθε βράδυ…
Και στον ύπνο μου…
Κλαίω τόσο, που έχω στερέψει από δάκρυα…
Πια, κλαίω βουβά…
Υπόκωφα…
Μισό κλάμα…
Μόνο ήχος, χωρίς θέαμα…
Αθέατο κλάμα…
Χμ…
Γελάω με την κατάντια μου, αλλά έτσι είναι…
Περνάει η ώρα και δεν έχεις φανεί…
Προφανώς, δεν θα έρθεις και σήμερα…
Εγώ όμως, θα σε περιμένω…
Να το ξέρεις…
Δεν θα πάψω να σε περιμένω…
Με την ίδια λαχτάρα…
Με τον ίδιο καημό…
Με την ίδια προσμονή…
Να σε πάρω στην αγκαλιά μου, να σε κρατήσω σφικτά…
Να σου χαϊδέψω το κεφάλι και να σου μυρίσω το στήθος…
Να σε ταΐσω από το γάλα μου και να σε κοιμίσω με την φωνή μου…
Θα σε περιμένω άγγελέ μου…
Όποτε κι’ αν έρθεις…
Εδώ θα είμαι…
Όσα χρόνια κι’ αν περάσουν…
Θα αντέξω…
Θα γίνω η καλύτερη μανούλα του κόσμου…
Για σένα αγγελούδι μου…
Για σένα σπλάχνο μου…

χαρισμένο σε όλες τις ‘εν δυνάμει’ μητέρες αυτού του κόσμου…
για να συνεχίσετε να πιστεύετε…

και ένα τραγούδι για μία μάνα, γραμμένο από την Χάρις Αλεξίου: «η μπαλάντα της ιφιγένειας»

(‘Handkerchief’ by Henri Matisse)

Advertisements

19 comments on “‘Εν δυνάμει’ μητέρα…

  1. … Αυτό ήταν χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη. Είπαμε, συγκινητικά μέχρι ένα βαθμό. Όχι περισσότερο.
    Είμαι σίγουρος πως αν ήμουν γυναίκα θα είχα χαλάσει το eyeliner.
    Καλό σου βράδυ. 🙂

  2. καλησπέρα…

    @φεγγαραγκαλιασμένη
    για μία μεγάλη μερίδα γυναικών, ένα παιδί είναι το παν…
    και όταν αυτό δεν έρχεται, χάνουν τον κόσμο κάτω από τα πόδια τους…
    αυτές, τις ‘εν δυνάμει’ μητέρες τιμώ…
    ίσως, γιατί παλεύουν άνισα…
    σ’ευχαριστώ φεγγαρόλουστη…

    @γη τεμπών
    ευτυχώς που δεν είσαι δηλαδή!!!
    δεν το βλέπω ‘χτύπημα κάτω από την μέση’…
    η κοινωνία ξέρει να δίνει τέτοια χτυπήματα…

    @αγαπημένη μου
    αρκεί αγαπημένη μου…
    αρκεί…

    @ονείρων γη
    ακριβώς καλή μου…
    για όλες εκείνες που θα ήθελαν και δεν μπορούν…

    την καληνύχτα μου και καλή εβδομάδα να έχουμε…

  3. Με πέθανες!
    Ένα έχω να πώ: Πρίν γνωρίσω τα παιδιά μου δεν είχα αντίληψη όλων αυτών των συναισθημάτων που γεννήθηκαν μαζί τους.
    Τώρα δεν μπορώ ούτε να τα περιγράψω – τόση ένταση έχουν. Ίσως να μπορούν να περιγραφούν με όσα γράφεις για τα συναισθήματα της «εν δυνάμει» μητέρας. ‘Ισως.

  4. για αυτες μιλαω κι εγω γιωργο,επειδη εχω δει τον πονο τους,το δακρυ στα ματια,την απογνωση,την στεναχωρια,την απελπισια………….αξιζει η προσμονη ενος παιδιου που δεν ερχεται την ισοπεδωση,την εσωτερικη διαλυση??
    οχι γιωργο το θεωρω πολυ αδικο αυτο,πολυ αδικο επειδη δεν θα ερθει μια νεα ζωη,να διαλυθει μια ηδη υπαρχουσα..

  5. Καλησπέρα και καλη εβδομάδα…
    Υπέροχο φίλε μου.. πολύ όμορφο το κείμενό σου!!
    Κι όμως η βασανιστική επιθυμία της γυναίκας να γίνει μάνα, νομίζω οτι πηγάζει από το ένστικτο της συνέχισης του είδους. Ευτυχώς, όσο κι’αν προσπαθούμε να «θάβουμε» τα βασικά μας ένστικτα, αυτά διατηρούνται στο υποσυνείδητό μας, σε λήθαργο ίσως, αλλά είναι πάντα εκεί. Σκεφτείτε μόνο οτι αν όλες οι γυναίκες προτιμούσαν την καριέρα ή την ανέμελη και χωρίς υποχρεώσεις ζωή, το είδος μας θα είχε εκλείψει. Μπορεί να ακούγονται κοινότυπα όλα αυτά, αλλά είναι η ουσία.
    Η βασική ιδιότητα της μάνας είναι να προστατεύει. Αυτό, δεν θα αλλάξει ποτέ. Και το αίσθημα της προστασίας, δεν σταματά στα παιδιά της. Προστατεύει και οτι αφορά ή βρίσκεται στο γύρω περιβάλλον.

  6. Σίγουρα είναι μεγάλος καημός να θες ένα παιδί και να μην μπορείς «να έχεις».Υπάρχουν όμως τρόποι να δώσουμε διέξοδο σε αυτήν την αγάπη που νιώθουμε μέσα μας και θέλουμε να χαρίσουμε .Αρκεί να μην είμαστε εγωιστές και να θέλουμε να τη χαρίσουμε μόνο στα «δικά» μας παιδιά. Υπάρχουν παιδιά που περιμένουν αυτή την αγάπη , χιλιάδες παιδιά …

  7. είναι έτσι όπως το περιγράφεις
    μα δεν είναι όλα
    έχει κι άλλες πλευρές τις δύσκολες, αυτές που σε κάνουν κομμάτια ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα
    υπάρχουν γονείς που απέτυχαν
    από στείρο συναίσθημα
    καληνύχτα

  8. καλημέρα σας…

    @σμαρτούλα
    δεν ήταν σκοπός μου…
    από την άλλη, χαίρομαι που άγγιξα τις ευαίσθητες χορδές σου…
    να’σαι καλά σμαρτούλα μου και να χαίρεσε τα παιδάκια σου…

    @μελίσα
    σ’ευχαριστώ καλή μου…
    πιστεύω, ότι κι’ αυτές οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στο όνειρο…
    και αυτές…

    @φεγγαραγκαλιασμένη
    δεν αντιλέγω καλή μου…
    έτσι, πρέπει να είναι…
    όμως, δεν είναι…
    όταν ζητάς διακαώς κάτι και δεν το έχεις, σου αφήνει μεγάλο σημάδι…
    αθεράπευτο…

    @έρωτας
    τι να πω;;;
    σ’ευχαριστώ πολύ…

    @φεγγαρόσκονη
    ενδιαφέρουσα η προσέγγισή σου…
    πιστεύω, ότι κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος, έχει μέσα της και την ιδιότητα του ‘επαγγελματία’ και του ‘γονιού’…
    απλά, σε κάποιους επικρατεί η μία και σε άλλους η άλλη…
    όσο για το θέμα προστασία, έτσι ακριβώς είναι…

    @γωγώ
    μακάρι γωγούλα μου…
    μακάρι…
    στο εύχομαι πάντως…

    @στέλλα
    σ’ευχαριστώ γλυκειά μου…
    να’σαι καλά…
    ανταποδίδω…

    @μικρή μαρίκα
    θέτεις μία άλλη παράμετρο…
    και είναι σωστή…
    όμως, προϋποθέτει ιδιαίτερη προετοιμασία, εσωτερικής φύσεως κυρίως…

    @φιόρο
    το προχώρησες ένα βήμα παραπέρα και σ’ευχαριστώ…
    να’σαι καλά καλή μου…

    @ειδήμων
    να είσαι σίγουρος…

    @προπονητή
    σίγουρα…
    αλλά, πάνω απ’όλα, είναι γυναίκα…

    την καλημέρα μου σε όλους σας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s