Γυναίκα ταραντούλα…

tarantula-by-aj-lia.jpegΈνα ακόμη άκουσμα τραγουδιού. Μία ακόμη συγκινησιακή φόρτιση, που με οδήγησε να γράψω το κείμενο που ακολουθεί. Να μπλέξω εικόνες και ήχους. Στίχους και προσωπικές σκέψεις. Στην κρίση σας αφήνομαι…

– Είσαι εδώ;
– Σε μένα μιλάς;
– Ναι, σε σένα.
– Εδώ είμαι, δεν με βλέπεις;
– Σε έχασα προς στιγμή.
– Εδώ ήμουν πάντα.
– Μπορεί να ήσουν εδώ, αλλά έκανες ανεπαίσθητη παρουσία. Σχεδόν, χαμένος.
– Σε άφησα να λειτουργήσεις μόνος σου.
– Και δεν λειτούργησα;
– Εσύ θα μου πεις;

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ’ την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

– Όλα πήγαν καλά. Και εντός και εκτός.
– Το πιστεύεις αυτό;
– Ναι.
– Εντάξει τότε. Δεν θα φέρω αντιρρήσεις.
– Έχεις αντιρρήσεις;
– Ναι.
– Πες τις τότε, τι περιμένεις;

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

– Και που θα τις πω, τι θα καταλάβεις; Έτσι κι’ αλλιώς, κάνεις πάντα του κεφαλιού σου. Δεν σκέφτεσαι.
– Όχι. Θα τις πεις. Να ξέρω.
– Τις ξέρεις πολύ καλύτερα από εμένα. Αφού, εσύ είμαι εγώ και ‘γώ είμαι εσύ.
– Τότε γιατί μου μιλάς έτσι;
– Προσπαθώ να σε αφυπνίσω.
– Από τι;
– Από σένα.
– Από μένα;

Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

– Ναι. Δεν το βλέπεις; Είσαι ικανός και για το καλύτερο και για το χειρότερο. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
– Είμαι διπρόσωπος;
– Όχι διπρόσωπος. Δισυπόστατος θα έλεγα.
– Και τότε, γιατί δεν βοηθάς να διορθώσω την άσχημη πλευρά μου και να κάνω πάντα το σωστό. Να είμαι πάντα σωστός.
– Δεν είναι θέμα διόρθωσης. Είναι θέμα επιλογής. Πρέπει να επιλέγεις το σωστό και όχι να είναι μονόδρομος. Τότε μιλάμε για ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

– Θα προτιμούσα τον μονόδρομο.
– Ο μονόδρομος δεν χαρίζει συγκινήσεις. Κάθε άλλο. Η επιλογή της διαδρομής χαρίζει την ολοκλήρωση.
– Και μπορώ να επιλέγω διαδρομή;
– Μπορείς. Αρκεί να το θέλεις.

(οι στίχοι που μπλέκονται, είναι του Αλκίνοου, από τον ‘Καθρέφτη’)

(‘Tarantula’ by Aj Lia)