Ψάχνοντας…

woman-taking-off-a-mans-shirt-by-julian-opie.jpegΜπορεί και να μου έκανε καλό. Μπορεί να έπρεπε να γίνει έτσι. Ποια είμαι εγώ που θα το αμφισβητήσει αυτό; Σίγουρα, όχι κάποια τυχαία. Αυτό να λέγεται. Μπορεί να με αποκάλεσαν με διάφορα επίθετα, αλλά ποτέ δεν με αποκάλεσαν τυχαία. Πάντα έβλεπαν σε μένα κάτι. Πάντα υπήρχε κάτι που τους τραβούσε κοντά μου. Και όποτε έβλεπα κάποιον να έρχεται κοντά μου, έφευγα. Τι πράγμα κι’ αυτό ρε παιδί μου! Αυτό δεν μου είπαν ευθαρσώς και σε κείνη την μάζωξη που είχαμε κάνει για τα 20 χρόνια από την αποφοίτησή μας; ‘Αν μας είχες αφήσει λίγο περιθώριο, αν είχες αφήσει λίγο τον εαυτό σου, όλοι θα ήμασταν ερωτευμένοι μαζί σου’. Αηδίες. Σιγά τα ωά! Λες και ποτέ απέτρεψα κανέναν. Εδώ ήμουν. Και εγώ και το κορμί μου. Άσχετα αν έφευγα. Ποτέ κανένας σας δεν με κυνήγησε, γι’ αυτό το έκανα. Πάντα τρώγατε τα έτοιμα. Εγώ, ήθελα ψήσιμο όμως. Βέβαια, έμεινα άψητη όλα εκείνα τα χρόνια. Κι’ όταν βρήκα κάποιον διαθέσιμο για ψήστη, έπεσα με τα μούτρα. Και το πληρώνω τώρα. Και στη διάρκεια το πλήρωνα, αλλά έλεγα ότι έτσι είναι τα πράγματα. ‘Πρέπει να πληρώνεις για να έχεις’ μου έλεγε. Και τον πίστευα. Καλό ζώον ήμουν. Και είμαι δηλαδή, μη λέμε χαζά. Τι έχω περάσει και ‘γώ! Ακούω τις φίλες και τις γνωστές να λένε ‘πέρασα εκείνο’ ή ‘πέρασα αυτό’ και μου έρχεται να τους δώσω μία να πάνε από εκεί που ήρθαν! Καλές μου, ένα είναι το σίγουρο. Περνάμε αυτά που θέλουμε να περάσουμε. Περνάμε αυτά που ο οργανισμός μας αντέχει να περάσουμε. Περνάμε αυτά που αφήνουμε να μας περάσουνε. Ποιος είπε ότι είμαστε ‘εν δυνάμει’ θύματα; Κανένας. Γινόμαστε θύματα για να μπορέσουμε να αυτοθαυμαζόμαστε. Μεγαλόψυχες μέσα στην μικροψυχία μας. Άστα να πάν στο διάολο. Α, τώρα που είπα διάολο. Που στο καλό έβαλα εκείνο το φουλάρι για το λαιμό; Α, νάτο. Α, να μην ξεχάσω να κλείσω ραντεβού και για τα νύχια μου. Μπορεί να είμαι μόνη, αλλά δεν θα παραμελήσω και τον εαυτό μου. Α, όλα κι’ όλα. Την αγαπάω την Χριστίνα. Καλή-καλή η Χριστίνα, αλλά είναι να μην πάρει ανάποδες. Σαν τον άλλο, το μεσημέρι. ‘Έλα μωρό μου. Είσαι καλά;’. ‘Καλά είμαι. Που χάθηκες όλη την ημέρα;’. ‘Να μωρέ, είχα meeting και δεν μπόρεσα να σου τηλεφωνήσω’. Παπαριές. Όταν ήταν να με ρίξεις στο κρεβάτι, δε μπα να ‘χες του κώλου τη δουλειά; Εσύ εκεί. Να μου τηλεφωνείς 50 φορές την ημέρα. Αλλά, έτσι είναι. Τώρα ξεκαύλωσες και μας έχεις γραμμένη. Αλλά, δεν στα είπανε καλά αγοράκι μου. Το Χριστινάκι σου, είναι καλό-καλό, αλλά μην του πατήσεις τον κάλο. Κάλο είπα; Να κλείσω ραντεβού και για τα πόδια μου. Κάτσε να δεις. Που έχω βάλει το τηλέφωνο της Ρίτσας. Α, νάτο. Θα την πάρω σε λιγάκι. Και που είχαμε μείνει; Α, ναι. Ακούς εκεί. Meeting και αηδίες. Πες το καθαρά αγοράκι μου: ‘δεν σε γουστάρω άλλο’. Τι πιο εύκολο. Αλλά, για να φτάσεις στο σημείο να το πεις, πρέπει να έχεις και τα ‘τέτοια’ για να το πεις. Αλλά, που να τα βρεις; Αυτό που σας έχουν μάθει απ’ το σπίτι σας, είναι ότι τα ‘τέτοια’ σας πρέπει να τα χρησιμοποιείτε μόνο για να πηδάτε. Μόνο εκεί σας χρησιμεύουν. Οπουδήποτε αλλού, κρύβεστε πίσω από την μεγάλη σας καριέρα και τον αυτοθαυμασμό σας. Πότε σκεφτήκατε όλες εμάς, που καθόμαστε και σας περιμένουμε; Πότε σκεφτήκατε όλες εμάς που πρέπει να είμαστε εκεί για να ικανοποιούμε το ‘εγώ’ σας; ‘Ποτέ’ είναι η απάντηση και μας την πετάτε στα μούτρα με τόσο θράσος, που κάνει εντύπωση και σε σας τους ίδιους. Τελικά, δεν ξέρω ποιος είναι περισσότερο κακόμοιρος απ’ τους δυο μας: εσείς ή εμείς; Εσείς που τα κάνετε ή εμείς που τα ανεχόμαστε; Δεν ξέρω. Και μετά, έχεις κι εμάς, να βαλαντώνουμε στο κλάμα. Λες, και θα μας λυπηθεί κανένας και θα κάνει ένα ‘τσαφ’ και θα αλλάξει τα πράγματα. Λες, και δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τα θαύματα έπαψαν από την εποχή του Ιησού. Εμείς, ζούμε σε ένα κόσμο δικό μας, ‘όμορφο κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο’. Μόνο, που αυτός ο κόσμος πλάσθηκε από άντρα και κατοικείται από γυναίκες. Που βλέπουμε την συμβατότητα ήθελα να ήξερα. Ας μου πει κάποιος. Τώρα που είπα συμβατότητα. Να πάω τον υπολογιστή στον Θανάση να του περάσει τα καινούργια Windows. Και εκείνο το Anti-virus που μου είπε. Που το έβαλα τώρα, γαμώτο! Α, νάτο. Το περσινό μου λευκό πουκάμισο. Για να δω; Μου χωράει. Τέλεια. Δεν πήρα κιλό από πέρυσι. Ωραία. Θα πάρω τη Γιάννα να της το πω. Θα σκάσει από τη ζήλια της. Χιχιχιχι…

(‘Woman taking off a man’s shirt’ by Julian Opie)

Advertisements

16 comments on “Ψάχνοντας…

  1. Οι σκόρπιες σκέψεις της Χριστίνας μου θύμισαν τόσο πολύ κάποιες δικές μου στιγμές. Για την ακρίβεια, στο σκηνικό θα μπορούσε να μίλαγε η μπλού….
    Μου έφερε συναισθήματα ιλαρότητας, ειρωνίας και θυμού….
    Πολύ καλό Γιώργο.
    Καληνύχτες

  2. τωρα που ειπα πουκαμισο..να θυμηθω να βγαλω εκεινο το λεκε με λιγη χλωρινη..αα να κλεισω και κομμωτηριο να βαψω τις ριζες..και μια που θα βγω για ποτακι με την Ελενη το βραδυ,να θυμηθω να βαψω τα βλεφαρα με τις μπλε σκιες,που κανουν το βλεμμα μου πιο σαγηνευτικο..μηπως και…

  3. Και τώρα που είπες Πηδάτε, να μην ξεχάσω να κλείσω ραντεβού για brazilian. Ποιος είπε ότι τα blogs κάνουν κακό στην ερωτική ζωή του χρήστη?

  4. Αν αναλογιστείς πως οι άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες φεύγουν νωρίτερα από το μάταιο τούτο κόσμο, αποδεικνύεται περίτρανα, πως τη μοναξιά την αντιμετωπίζουν διαφορετικά τα δύο φύλα. Η γυναίκα κατά πλειοψηφία την επιλέγει και συμβιβάζεται μαζί της ή καλύτερα ακόμα συνδιαλέγεται, ο άνδρας την υφίσταται αναγκαστικά. Άλλη διαφορά : ο άνδρας όσο μεγαλώνει την παρέα την πληρώνει αδρά (βλ.Ρωσίδες, ακόμα κι αν πρόκειται για μανικιούρ-πεντικιούρ ), η γυναίκα δεν βάζει το χέρι στην τσέπη, μπορεί και μόνη της, να φτιάξει τα νύχια της.
    Και ξέρεις τι τελικά πιστεύω? Καλύτερα να είμαι μόνη στα νιάτα μου, που έχω περιθώρια να οργανώσω τα σχέδιά μου. Έχεις δει μια γυναίκα μόνη και ηλικιωμένη? Έναν άνδρα αντίστοιχα? Ποιόν λυπάσαι περισσότερο απ’ τους δύο?

  5. Είμαι σίγουρη οτι η Χριστίνα – παρά τα δεδομένα – νιώθει ευτυχισμένη! Η καθημερινότητα της την εκφράζει περισσότερο από όσο αφήνει να φανεί…

  6. «Περνάμε αυτά που αφήνουμε να μας περάσουνε.»
    ημουν που ημουν…
    με εστειλες και συ…
    ο επομενος παρακαλω…
    αντεχω…
    μην με βλεπετε ετσι…
    αντεχω…

    αχ! ρε Γιωργο… αχ!

  7. εντυπωσιάστικα κατάφερες και μπήκες στη γυναικεία ψυχολογία μέσα από αυτό το μονόλογο της Χριστίνας , χωρίς να της τη χαρίσεις φυσικά. Θύματα επιλέγουμε να είμαστε, και είμαστε με αυτούς που μας αξίζουν (πως λέμε έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει).

    Καλό μεσημέρι

  8. Έχεις μια φωνή, που χωράει σ’ όλα τα χείλη, το ξέρεις.

    Κι είναι χάρισμα αυτό.
    Ν’ αφουγκράζεσαι όχι τη Χριστίνα, την Άννα, τον Νίκο, το Χρήστο. Αλλά τον Άνθρωπο.
    Και το μπορείς.
    Σαρκαστικά πολλές φορές, χαϊδευτικά άλλοτε.

    Γιώργο μου, φιλώ σε.

  9. Μου άρεσε περισσότερο η μοναξιά του άνδρα απ’ότι της γυναίκας.Ίσως γιατί ο άνδρας βρίσκει ένα ιδανικότερο τρόπο να τη γεμίσει , να την εξιδανικεύσει.Η γυναίκα φαίνεται στα δικά μου μάτια να την έχει αποδεχτεί πιο δύσκολα γι’αυτό και της φταίνε οι άλλοι και ασχολείται με πράγματα άνευ αξίας.

  10. διαβάζεται, φεύγει και πάει απνευστί αφήνοντας εκείνη την πικρή γεύση στο τέλος μιας χωρίς-νόημα ζωής, άδεια από κάθε βαθύ νόημα και, τόσο όμορφα, στρωτά γραμμένο. έτοιμο για έκδοση είναι αυτό. να το ξέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s