Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (η αρχή)

Ο δρόμος προς το σπίτι του, δεν είχε καμία αλλαγή. Τα τελευταία 10 χρόνια, ίδια σπίτια, ίδια δένδρα, ίδια πεζοδρόμια. Απόλυτη έλλειψη του διαφορετικού. Οδηγούσε διαδικαστικά, εκτελεστικά. Που και που, άφηνε το αυτοκίνητο να ρολλάρει πάνω στην άχρωμη άσφαλτο, χωρίς δική του επέμβαση.

Το ποδήλατο που διάσχισε κάθετα τον δρόμο, από την δεξιά πλευρά της κίνησής του, ήταν μία κάποια αλλαγή στην ίδια επαναλαμβανόμενη εικόνα της διαδρομής του. Αναπάντεχη και πλήρως απρόσμενη. Η στρέψη του τιμονιού στην αντίθετη κατεύθυνση, είχε ως αποτέλεσμα την πρόσκρουση του αυτοκινήτου επάνω σε έναν στύλο φωτισμού. Το συνεργείο που διενήργησε τον απεγκλωβισμό του, χρειάστηκε πολύ ώρα να ολοκληρώσει τις εργασίες του, μιας και η μάζα των σιδερικών και του σώματός του, μορφωμένη από τα χέρια κάποιου ιμπρεσιονιστή γλύπτη, απαίτησε χειρουργικής φύσεως επεμβάσεις για να διαχωριστεί.

Από τα έγγραφα που υπήρχαν μέσα στο αυτοκίνητο, εντοπίστηκαν και ειδοποιήθηκαν οι κοντινοί συγγενείς του, η γυναίκα και η μητέρα του. Δύο γυναίκες διαφορετικές, δύο κόσμοι ξένοι, με κοινό σημείο σύγκλισης εκείνον. Έφτασαν στο νοσοκομείο που είχε μεταφερθεί με διαφορά λίγης ώρας, αλλά με την ίδια έκφραση στα μάτια (απελπισίας), με την ίδια ερώτηση στα χείλη (θα ζήσει; θα γίνει καλά;) και την ίδια προσμονή στ’ αυτιά για την απάντηση του γιατρού (ναι).

Η απάντηση που έλαβαν από τον θεράποντα ιατρό, καθ’όλα επαγγελματική και απρόσωπη: ‘Προς το παρόν βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση. Το επόμενο 48ωρο θα μας επιτρέψει να κάνουμε πιο ακριβή εκτίμηση της πορείας του. Πάντως, δεν έχουμε χάσει τις ελπίδες μας.’.

Το προσωπικό του νοσοκομείου παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια και το δωμάτιο που τοποθετήθηκε, κάθε δυνατή ηρεμία και απομόνωση για γρήγορη ανάρρωση. Οι δύο γυναίκες, εναλλάξ ή κατά μόνας, βρίσκονται στο πλευρό του αγαπημένου προσώπου. Αυτός, ‘ντυμένος’ με λευκούς επιδέσμους σε όλο το σώμα, ατενίζει το άπειρο της ζωής του, με μάτια ανοιχτά και ανέκφραστα.

Νοιώθει το κάθετί που γίνεται γύρω του. Νοιώθει την ένταση στο πρόσωπο και στα μάτια της γυναίκας του, νοιώθει τον πόνο στην ψυχή και στην φωνή της μάνας του. Οι γιατροί, διαβεβαιώνουν αυτές τις δύο γυναίκες, ότι αυτός είναι σε κώμα κι’ ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί τι γίνεται γύρω του. Ίσως και να τον βολεύει η ψευδαίσθηση των γιατρών. Ίσως και να θέλει να μείνει μόνος με τον εαυτό του, αυτές τις στιγμές. Δεν αντιδρά. Μαζεύει αντιδράσεις, σκέφτεται και επαναπροσδιορίζει την ζωή του. Όση του απέμεινε. Όση θα ήθελε να ζήσει…

(συνεχίζεται…)

Advertisements

6 comments on “Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (η αρχή)

  1. Αχ βρέ Γιώργο… έχω χάσει φίλο έτσι. μία κολώνα υπήρχε στο δρόμο κι έπεσε πάνω της…. έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια. Σχεδόν το είχα ξεχάσει….και μου το θύμισες… και θυμώνω μ΄εμένα…

  2. Αν αυτές ήταν οι τελευταίες του στιγμές, κατάφερε να προκαλέσει έντονα συναισθήματα. Ίσως αυτό να ήθελε. Ίσως αυτό να του έλειπε…

    Καλημέρα Γιώργο!

  3. Τρομακτικό…
    Τι γίνεται όμως αν θέλει και δεν μπορεί να
    πει αυτά που νιώθει, αυτά που εισπράττει;
    Αυτό μου φαίνεται εφιάλτης.
    Κι όχι ο επαναπροσδιορισμός.
    Θα ζήσει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s