Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (ημέρα 2η)

personda-en-la-muerte-by-frida-kahlo.jpegΚρύωνε. Ένα κρύο ακαταμάχητο. Είχε ακούσει να μιλάνε για το βάρος της ψυχής, για εκείνα τα 21 γραμμάρια που βαραίνουν το σώμα των ανθρώπων. Δεν είχε ακούσει ποτέ για την θερμότητά της. Τώρα που την ένοιωθε να φεύγει από πάνω του, διαπίστωσε ότι η θερμότητα που σκορπάει η ψυχή στο σώμα, είναι δυσανάλογη του βάρους της. Χαμογέλασε μέσα του με την διαπίστωσή του. Χαμογέλασε μέσα του με την ανακρίβεια των νόμων της φυσικής που διέπουν το σύμπαν. Το σύμπαν μπορεί να διέπεται από νόμους, το ανθρώπινο σώμα ποτέ, σκέφτηκε. Προσπάθησε να μυρίσει τον αέρα του δωματίου για να καταλάβει την παρουσία άλλου ατόμου εκεί μέσα. Δεν αντιλήφθηκε κάτι. Μόνο τον ήχο της βροχής στο κλειστό τζάμι άκουγε. Πάντα ήθελε να πεθάνει μία βροχερή μέρα.

Πρέπει να είχε αποκοιμηθεί πάλι. Τον ξύπνησαν οι ομιλίες των δύο γυναικών της ζωής του, της γυναίκας και της μητέρας του. Τις ένοιωσε δίπλα στο παράθυρο, να μιλάνε χαμηλόφωνα και να κλαίνε στο τέλος κάθε πρότασης.

– Τον χάνω μητέρα. Το ακούς; Τον χάνω.
– Ηρέμησε κορίτσι μου. Ο γιός μου είναι πολεμιστής. Θα τα καταφέρει. Θα δεις. Θα διαψεύσει τους γιατρούς.
– Δεν θα μπορέσει. Το είπαν ξεκάθαρα. Ώρες του έμειναν. Δεν ανταποκρίνεται στην θεραπεία. Το άκουσες και μόνη σου.
– Έχω ελπίδες.
– Εγώ, καμία.
– Σταμάτα. Μην το λες έτσι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
– Η δική μου έχει πεθάνει ήδη. Και τώρα περιμένω να πεθάνει κι εκείνος. Τι θα κάνω τώρα; Μπορείς να μου πεις;
– Τίποτα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
– Αυτό με τρελαίνει. Να βλέπεις τον άνθρωπό σου ανήμπορο και να μην μπορείς να τον βοηθήσεις.
– Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτε παραπάνω. Τίποτε.
– Δεν θέλω να τον χάσω.
– Ούτε εγώ. Αλλά, αν είναι θέλημα Θεού, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ότι γράφει δεν ξεγράφει.
– Δεν μπορώ την μοιρολατρία.
– Ούτε ‘γώ. Αλλά, έτσι είναι. Δεν αλλάζει.
– Φοβάμαι.
– Και ‘γώ.

Το κλάμα της γυναίκας του έγινε πιο έντονο. Η μητέρα του προσπαθούσε να την ηρεμήσει, πνίγοντας τα δικά της δάκρυα. Δεν ήθελε να τις ακούει άλλο. Κοιμήθηκε.

‘Το γελεκάκι που φορείς
Εγώ στο ‘χω ραμμένο
Με πίκρες και με βάσανα
Στο ‘χω φοδραρισμένο.’

Η μελωδική φωνή της μητέρας του, τον ξύπνησε. Το τραγούδι που του έλεγε όταν ήταν μικρός για να τον κοιμίσει. Τα παιδικά του χρόνια στο προσκήνιο. Πόση ζεστασιά πλημμύρισε την καρδιά του. Η μητέρα του, είχε πάντα τον τρόπο να τον κάνει να νοιώθει έτσι. Ακόμη και τώρα. Ακόμη και τώρα, που η ψυχή του σκορπούσε στον άνεμο.

‘Φόρα το μωρό μου, φόρα το μικρό μου
Γιατί δεν θα το ξαναφορέσεις άλλο πια
Φόρα το για να ‘σαι, για να με θυμάσαι
Για μετάξι έχω τα σγουρά σου τα μαλλιά.’

Ξανακοιμήθηκε πριν προλάβει να ακούσει τον λυγμό της μητέρας του, καθώς τελείωνε το νανούρισμα…

(συνεχίζεται…)

(‘Personda en la Muerte’ by Frida Kahlo)

Advertisements

6 comments on “Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (ημέρα 2η)

  1. δεν ξερω ποια θα ειναι η συνεχεια…
    δεν ξερω ποιο θα ειναι το τελος…
    ξερω μονο οτι διαβαζοντας το, κρυωσα…
    θυμηθηκα…

    «δεν» μερα και σημερα…
    την καλημερα μου ομως θα την πω…

  2. Μωρέ Γιώργο…
    Για όνομα του θεού δηλαδή.
    Είπαμε, να γινόμαστε κομματάκια, να υπάρχει και μια ελπίδα συγκόλλησης, αλλά σκόνη;

    Και πες μου τώρα, μαζεύεται η σκόνη, στερεοποιείται ξανά;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s