Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (το τέλος)

master-bedroom-by-andrew-wyeth.jpegΞύπνησε απότομα από την σκέψη, ότι μπορεί να ζει τις τελευταίες του στιγμές. Η σκέψη αυτή τον φόβισε. Όχι γιατί θα πέθαινε. Δεν τον φόβιζε ο θάνατος. Ποτέ δεν τον φοβήθηκε. Τον φόβιζε η σκέψη ότι θα πήγαινε να τον συναντήσει κοιμισμένος και όχι ξύπνιος. Τουλάχιστον τον θάνατο, ήθελε να τον συναντήσει ξύπνιος. Όρθιος. Αγέρωχος. Ήθελε να τον συναντήσει όπως του άξιζε.

Έμεινε βυθισμένος στις σκέψεις του. Δεν προσπάθησε να καταλάβει τι γινόταν γύρω του. Δεν τον ένοιαζε και ιδιαίτερα. Προετοιμαζόταν. Και η προετοιμασία απαιτούσε πλήρη αφοσίωση.

Χαρούμενες σκέψεις. Αυτό έπρεπε να κάνει. Εξάλλου, ποιος είπε ότι ο δρόμος για την άλλη ζωή, είναι στρωμένος με θλιβερές σκέψεις; Κανένας. Όσοι τον περπατάνε, έχουν γαλήνια όψη. Έτσι είχε παρατηρήσει αυτός. Χαρούμενες σκέψεις. Πόσο του έλειψαν αλήθεια;

Αναπόληση. Σε χρόνια παιδικά, νεανικά, εφηβικά, φοιτητικά. Ξαφνικά, θέλεις να θυμηθείς τα πάντα. Λογικό του φάνηκε. Οι θύμησες και οι αναμνήσεις είναι οι αποσκευές στο ταξίδι αυτό. Όσο περισσότερες έχεις, τόσο καλύτερο και πιο προετοιμασμένο ταξίδι θα κάνεις. Και έχω τέτοιες αποσκευές. Ζωή γεμάτη, ζωή πλήρης. Δεν πρέπει να με λυπάστε. Εξάλλου, ποιος σας είπε ότι δεν θέλω να ταξιδέψω;

Ζωή και θάνατος. Έννοιες αντίθετες και συμπληρωματικές. Κάτι σαν την αγάπη και το μίσος. Όχι τόσο αγαπημένες όμως. Σαν ξόρκι χρησιμοποιημένες. Όμως, τόσο στενά δεμένες με την έννοια που λέγεται ‘άνθρωπος’. Μεγάλη και δύσκολη έννοια. Ποιος μπορεί να τον καταλάβει; Ίσως, μόνο αυτός που τον έπλασε. Και πάλι, πολλές φορές, κι’ αυτός ακόμη, σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Άφησε λίγο τις σκέψεις στην άκρη. Η επιθυμία να συνειδητοποιήσει τον κόσμο και το περιβάλλον γύρω του, λίγο πριν το τέλος, τον έκανε να προσπαθήσει να επικοινωνήσει τον γύρω χώρο. Ένοιωσε παρουσίες πολλές. Κόσμος πολύς.

– Τι γίνεται γιατρέ;
– Δεν πάει καλά. Φεύγει. Λυπάμαι.

Φεύγω ή έρχομαι; Χάνομαι ή ξαναγεννιέμαι; Τέλος ή αρχή; Δύσκολες ερωτήσεις, δύσκολες απαντήσεις. Και ποιος είμαι εγώ που θα τις δώσει; Κανένας. Δεν έζησα στο όριο. Δεν μπορώ να απαντήσω για το όριο. Δεν έζησα το μέγιστο. Δεν μπορώ να μιλήσω για το ελάχιστο.

Κουράστηκα. Φεύγω. Μάλλον. Αυτό πρέπει να είναι. Αποχαιρετισμός.

‘Σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ με όση δύναμη μου έδωσε η ζωή μου. Να το ξέρεις και να το θυμάσαι πάντα. Και μη με ξεχάσεις. Να με έχεις εκεί που μου αξίζει, εκεί που σου αξίζει. Να προσέχεις τον εαυτό σου’.

‘Σ’ ευχαριστώ που με ανέστησες και με παρέδωσες στον κόσμο. Με αρχές και πιστεύω. Με μυαλό και καρδιά. Να ‘σαι καλά. Θα τα πούμε’.

Κουράστηκα. Φεύγω. Μάλλον. Αυτό είναι. Καλωσόρισμα.

‘Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι,
Κι’ η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει’…

(οι στίχοι του τέλους, ανήκουν στον Άλκη Αλκαίο)

(‘Master Bedroom’ by Andrew Wyeth)

Advertisements

10 comments on “Ο δρόμος, ο χρόνος, η ζωή… (το τέλος)

  1. Σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ με όση δύναμη μου έδωσε η ζωή μου. Να το ξέρεις και να το θυμάσαι πάντα. Και μη με ξεχάσεις. Να με έχεις εκεί που μου αξίζει, εκεί που σου αξίζει. Να προσέχεις τον εαυτό σου’.

    ‘Σ’ ευχαριστώ που με ανέστησες και με παρέδωσες στον κόσμο. Με αρχές και πιστεύω. Με μυαλό και καρδιά. Να ‘σαι καλά. Θα τα πούμε’.

    δε θα σε ξεχασει γιωργο,και θα θυμαται την αγαπη σου,και θα προσεχει ειμαι σιγουρη.
    κι εσυ να προσεχεις τον εαυτο σου!!
    και θα τα πειτε..
    ολοι θα τα πουμε γιωργο μου!!
    την καλημερα μου 🙂

  2. ουπς! τωρα να σχολιασω ή οχι;;;;
    ηρθα βρε με διαθεση, με τρελλο κεφι και διαβαζω… και μενω…
    καταπληκτικο Γιωργο…
    οταν πιανεις το μολυβι, γραφεις…
    αλλα εγω σημερα ειμαι χαρουμενη!
    ετσι θα αφησω πολλα χαμογελα!
    🙂
    🙂
    🙂
    χιχιχιχι!

  3. Περιμενα με υπομονη και λαχταρα (δεν το κρυβω)…το τελος .
    Θελω τοσα να σου πω , αλλα μαλλον δεν θα τα καταφερω .
    Εχω το θλιβερο προνομιο , να εχω ζησει αμετρητες ωρες , διπλα σε καποιους σαν τον «ηρωα» σου . Προβληματιστηκα κι αναρωτηθηκα χιλιαδες φορες , αν ολα αυτα….υπαρχουν .
    Περασα δραματικα χτυποκαρδια , πιστευοντας οτι μου …χαμογελασε , ή μου εγνεψε , ή οτι απλα μου μιλουσε χωρις να ακουει αλλος κανεις …
    Καποτε , πιστεψα οτι ημουν η εκλεκτη , που επιλεχθηκε για την μυστικη αυτη ….επικοινωνια . Αλλοτε , κατερρεα και αποφασιζα πως ….»δεν υπαρχει τιποτα» κατω απο τα …ακινητα προσωπα των ανθρωπων , που καθεύδουν τον «λυσιπονο» υπνο μεσα στις Μοναδες Εντατικης …….
    Συμπερασμα , δεν εβγαλα …..
    Ισως , να ειναι ετσι οπως το περιγραφεις εσυ…..Μακαρι να ειναι ετσι….Μακαρι .
    Ολη αυτη η ….γαληνη…Αν υπαρχει Θεος , μαλλον ετσι οπως τα περιγραφεις θα ειναι .

  4. καλησπέρα σας…
    σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια…
    με τιμά η παρουσία σας εδώ…
    ξέρω, ότι ήταν ένα δύσκολο κείμενο…
    δύσκολα γράφεται, δύσκολα διαβάζεται…
    συγνώμη αν σας στεναχώρησα…
    όλοι έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές…
    σε όλους κάτι θυμίζει…
    ζητώ και πάλι συγνώμη αν σας στεναχώρησα…
    σας ευχαριστώ πολύ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s