Κουτιά…

senecio-by-paul-klee.jpegΆναψε ένα αρωματικό stick και κάθισε δίπλα στο τζάκι, στην θέση της. Πήρε το πακέτο με τα τσιγάρα και άναψε ένα. Το σκέτο gin αναπαυόταν μέσα στο ποτήρι της, ακριβώς δίπλα από το δεξί της πόδι. Ήταν γυμνή, φορούσε μόνο το εσώρουχό της. Ένα δαντελένιο μωβ, που αγκάλιαζε όμορφα την περιφέρειά της. Από τα ηχεία του στερεοφωνικού, η φωνή της Αρβανιτάκη πλημμύριζε τον χώρο. Έκλεισε τα μάτια.

Κουτί 1…

Ο Πέτρος είχε φύγει από το σπίτι εδώ και περίπου ένα χρόνο. Απλά, όπως είχε έρθει. Δεν θα την χάλαγε ιδιαίτερα το γεγονός, αν δεν της είχε φερθεί όπως της φέρθηκε. Πάντα πίστευε ότι ο Πέτρος νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του, αλλά αυτό ξεπερνούσε κάθε όριο. Πίστευε ότι κάπου μέσα του, την αγαπούσε. Της απέδειξε, ότι ήταν τόσο μέσα του, που δεν μπορούσε να φανεί με τίποτα. Έκανε το λάθος να τον εμπιστευτεί, για μία ακόμη φορά, Όταν πήρε απόφαση να χωρίσουν, την πόνεσε τόσο όσο της πήρε να του ετοιμάσει την βαλίτσα του. Κάπου 2 ώρες και κάτι. Βαρύ το τίμημα του χωρισμού. Κουτί κλειστό.

Κουτί 2…

Χτύπησε το κινητό της. Απρόθυμα το σήκωσε χωρίς να κοιτάξει την αναγνώριση κλήσεων. Η κολλητή της, την καλούσε να βρεθούν σε ένα club να πιούν ένα ποτό, παρέα με κάποιους συναδέλφους της. Βρίσκοντας μια δικαιολογία, πιο πολύ για την παρέα της φίλης της παρά για την ίδια, αρνήθηκε και έκλεισε το τηλέφωνο. Η Αντιγόνη, η φίλη της, της είχε σταθεί καλύτερα και από αδερφή. Εκεί, κάθε φορά που την χρειάστηκε. Εκεί στον χωρισμό, εκεί στην μοναξιά, εκεί πάντα. Χωρίς παράπονο, χωρίς αντίρρηση. Καλή κοπέλα. Ένοιωθε να της γίνεται βάρος. Βαρύ το τίμημα της συμπόνιας. Κουτί κλειστό.

Κουτί 3…

Άνοιξε την τσάντα της, να πάρει το εφεδρικό πακέτο τσιγάρα που είχε πάντα μαζί της. Παρατήρησε ότι το πορτοφόλι της ήταν ανοικτό. Είδε την φωτογραφία της μητέρας της, που είχε μαζί της. Η γλυκιά της η μητέρα! Πάντα χαμογελαστή και ευγενική. Το στήριγμά της. Η φίλη της. Ο άνθρωπός της. Βέβαια, δεν επρόκειτο να της συγχωρήσει, το ότι έβλεπε και δεν μίλαγε. Από την άλλη, αν μίλαγε θα την άκουγε; ‘Γιατί δεν μίλαγες ρε μάνα’ της έλεγε συνέχεια, όποτε η συζήτηση ερχόταν γύρω από το γνωστό θέμα ‘Πέτρος’. ‘Και τι να έλεγα κορίτσι μου; Αφού δεν άκουγες, αφού ήσουν κολλημένη. Τι να πω;’ Δίκιο είχε. Βαρύ το τίμημα του κολλήματος. Κουτί κλειστό.

Κουτί 4…

‘Σε χρειάζομαι και
το καινούργιο παρκέ
με το πόδι πληγώνω…’

Σκυμμένο κεφάλι, τα χέρια δεμένα στην μέση, ξυπόλυτη, το πέλμα κόκκινο από την τριβή στο πάτωμα. Είναι δυνατόν ένα τραγούδι να αντιπροσωπεύει την αντίδρασή σου τόσο εύστοχα; Μπορεί. Γίνεται. Αντίδραση; Εκτόνωση. Πόνος. Κλάμα. Βαρύ το τίμημα της απελπισίας. Κουτί κλειστό.

Κουτί 5…

Λάθος χρόνος, λάθος άνθρωπος. Όχι ο δικός της. Ο δικός του. Απαντήσεις σε ερωτήματα άλλων είχε πάψει πια να δίνει. Αρκετά προβλήματα είχε η ίδια. Άλλο ένα στην πλάτη της δεν θα το άντεχε. Το ήθελε όμως. ‘Μην ψάχνεις να βρεις σε μένα τις απαντήσεις που ξέρεις ήδη’ του είπε εκείνο το βράδυ που την είχε αγκαλιά. Έφυγε. Μακριά; Δεν ήξερε. Τον άφησε, χωρίς να του ζητήσει τίποτα. Βαρύ το τίμημα του χρόνου. Κουτί ανοικτό.

Πάντα έβαζε την ζωή της σε κουτιά. Της άρεσε η νοικοκυροσύνη. Τα τακτοποιούσε σε θέσεις, σε στοίβες. Διαφανή, για να ξέρει το περιεχόμενο ανά πάσα στιγμή. Συμμόρφωση και διαμόρφωση. Την ενοχλούσαν τα ανοικτά κουτιά. Προσπαθούσε πάντα να τα έχει όλα κλειστά. Την ενοχλούσε ο ζωτικός αέρας που κατανάλωνε ένα ανοικτό κουτί. Προσπάθησε να κλείσει το κουτί του λάθος χρόνου. Δεν είχε αποφασίσει όμως, τι θα βάλει μέσα και τι θα αφήσει απ’ έξω. ‘Δεν πειράζει’ σκέφτηκε. ‘Εξάλλου, μπορώ να αναπνέω ημιτελώς για λίγο ακόμη’.

Πήρε άλλο ένα τσιγάρο. Το stick είχε τελειώσει. Άναψε άλλο ένα, με το ίδιο σπίρτο που είχε ανάψει άλλο ένα τσιγάρο. Το gin καλός σύντροφος τα βράδια, αλλά ο χρόνος πάντα αμείλικτος όταν δεν έχεις κλείσει τις συναλλαγές μαζί του…

(οι στίχοι ανήκουν στη Λίνα Νικολακοπούλου)

(‘Senecio’ by Paul Klee)

Advertisements

9 comments on “Κουτιά…

  1. δεν καταφερα ποτε να βαλω τη ζωη μου σε κουτια,κι αν εγινε θα ηταν διχως να το συνειδητοποιησω.δεν υπηρξα ποτε νοικοκυρα..ποτε δεν αποστειρωσα..
    ολα χυμα,στο πατωμα θες..στο χωρο γενικοτερα αλλα χυμα..κι ολα να πατουν το ενα στο αλλο..να σπρωχνουν το ενα το αλλο ακομη και να εξυψωνουν!!αλλοτε αρνητικα κι αλλοτε θετικα..παντα ομως ασυμαζευτα!!
    καλο ή κακο δεν ξερω..να ρωτησω την ηρωιδα σου;

  2. γυναίκες καικουτιά …μια πάστρα στα συναισθήματα μέχρι να τα σκονίσει πάλι ο χρόνος … μέχρι να ξεχάσουν και να ξεχασστούν και πάλι απ την αρχή με τις ίδιες ελπίδες , ευθύνες ,πράξεις , τρέλλες…. με τα ίδια λατρεμένα λάθη….
    Πόσο χαίρομαι που είμαι «ζωντανη» και που το καταλαβαίνω είτε μέσα απο μεγάλο πόνο ειτε μέσα απο μεγάλο έρωτα…..

  3. Εγώ πάλι έχω με το χρόνο ένα θέμα…
    Ίσως και δύο.
    Ένα χαρακτηριστικό delay…
    Ίσως και δύο.
    Μου παίρνει πάντα καιρό.
    Το καθετί.
    Που πονάει.
    Τόσο που δεν μου φτάνει αυτή η ζωή.
    Και δεύτερη ζωή δεν έχει.
    Απ’ ό,τι λένε, δηλαδή.
    Ύστερα, πάντα έτρεφα μια βαθιά αντιπάθεια με τα κουτιά.
    Καλησπέρες…
    Περνούσα και…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s