Για την Πηγή…

two.jpgΕξιτήριο…

Άκουσα πως οι ποιητές
είναι εγωιστές σαν τους αυτόχειρες
τρελαμένοι σαν τους σεληνιασμένους
Όσο μαθαίνω μεγαλώνω
όσο μεγαλώνω φεύγω
Πάμε…

Έτσι έγραφες τότε, τον Φεβρουάριο του ’96, στην υπέροχη ‘Πτήση’ σου. Ήξερες από τότε να πετάς. Και ήξερες από τότε να μας κάνεις κοινωνούς στο πέταγμά σου. Να μας κάνεις κοινωνούς στον ουρανό σου, εσύ, μια Τρελή του Φεγγαριού, μια Ανδρομέδα, μια Πυθία

Έγραφες για Νεράιδα και για Μά’ισσα Σελήνη, και μας μάγευες. Έγραφες για πεφταστέρια που επιστρέφουν στον ουρανό και μας ταξίδευες…

Σ’ ευχαριστούμε που μοιράστηκες λίγο από τον ουρανό σου μαζί μας Πηγή. Σ’ ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας. Καλό σου ταξίδι. Καλή στράτα να έχεις…

Και ναι, το ξέρεις, έχω βρει τον τρόπο να πετάω. Και ναι, το ξέρεις, θα κάνω καλές πτήσεις…

Καλή αντάμωση…

Ένας κλέφτης…

girl-defending-herself-against-love-by-william-bouguereau.jpegΜία εργάτρια μέλισσα, καθώς μπαινόβγαινε στα άνθη του κάμπου, είδε έναν άγγελο να κοιμάται στην σκιά του πεύκου και σάστισε. Λευκοντυμένος, με μακριά μαύρα μαλλιά, είχε προσκέφαλο μία πέτρα. Τα φτερά του προσεχτικά διπλωμένα…
Όταν ο άγγελος άνοιξε τα μάτια του, οι ουρανοί τής φάνηκαν τρεις.

– Είστε ένας άγγελος του Θεού;
– Ναι, είμαι ένας άγγελος του Θεού.
– Και είστε αγόρι ή κορίτσι;
– Δεν είμαι, είπε και γύρισε αλλού το κεφάλι.
– Ούτε εγώ είμαι. Η βασίλισσα τα πήρε όλα. Όμως, ήθελα να σας ρωτήσω. Εκεί στους ουρανούς που γυρνάτε, τον έρωτα τον έχετε δει; Πώς είναι;
– Ένας κλέφτης. Από σένα πήρε το κεντρί και το μέλι κι από μένα τα φτερά…

Το παραπάνω παραμύθι ανήκει στον Γιώργη Δραμουντάνη, πιο γνωστό ως Λουδοβίκο των Ανωγείων. Το δανείστηκα από το βιβλίο ‘Το πηγάδι του κρίνου’, από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ. Εύχομαι, να μαγέψει την ψυχή σας, όπως μάγεψε την δική μου…

(‘Girl defending herself against love’ by William Bouguereau)