Το τασάκι…

womans-hands-holding-cigarette.jpegΤο τασάκι φιλοξενούσε στιγμές προσωπικών της αναμνήσεων και σκέψεων, πάνω στα σβησμένα αποτσίγαρα. Φιλοξενούσε τις σκέψεις που είχε αφήσει στο φίλτρο του τσιγάρου της. Δύσκολες καταστάσεις, πολλά τα αποτσίγαρα. Το πήρε στα χέρια της. Δεν ήθελε να το αδειάσει στον κάδο των σκουπιδιών. Δεν ήθελε οι σκέψεις της να ακολουθήσουν το δρόμο του χαμού, της απώλειας και της λήθης. Τα συμμάζεψε σε μία πλευρά. Τα τακτοποίησε και έκανε χώρο για τα επόμενα. Πήρε ένα τσιγάρο και το άναψε.

Την βοηθούσε να σκέφτεται ο καυτός καπνός που εισχωρούσε στα στήθη της. Άλλοτε αρωματικός, άλλοτε βαρύς, άλλοτε ελαφρύς, ο καπνός λειτουργούσε σαν καθαρτικό και ταξινομούσε τις σκέψεις της. Πόσο βασανιζόταν! Πόσο πολύ ήθελε να ξεμπερδεύει από τα καθημερινά! Πόσο πολύ ήθελε να νοιώσει ανάλαφρη. Άφησε την στάχτη στο τασάκι. Το τσιγάρο ξανά στο στόμα. Οι σκέψεις ξανά στην επιφάνεια.

Άνοιξη του 1998. Ένα υπαίθριο cafe στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Έπινε καφέ μόνη της και ξεκουραζόταν από την επίσκεψη στα μαγαζιά της περιοχής για ψώνια. Το τσιγάρο και το τασάκι η παρέα της. Εκείνος έφτασε στα μισά του καφέ της. Δεν ήταν μόνος. Με άλλους δύο συναδέλφους του. Τα μάτια τους συναντήθηκαν. Συνέχισαν και μετά να συναντιόνται. Μετά από καιρό, της είπε ότι είχε βλέμμα διαπεραστικό που τον καθήλωσε. Και το δικό του δεν πήγαινε πίσω. Τίναγμα του τσιγάρου, η στάχτη στο τασάκι. Νωπές μνήμες. Θυμήθηκε εκείνες τις νύχτες που την βαριά σιωπή τους έσκιζε ο ήχος των ακροδαχτύλων του, όταν αυτά κυλούσαν αισθησιακά επάνω στο τρεμάμενο από ηδονή κορμί της. Ο απόλυτος έρωτας. Στεγνός και καθαρός από φτιασιδώματα.

Χειμώνας του 2004. Στην ίδια καφετέρια. Είχε μία εμμονή με τις διαδικασίες. Με τον τόπο και τον χρόνο. Τον κοιτούσε εκλιπαρώντας μία αλλαγή στην απόφασή του. Το βλέμμα του ακόμη διαπεραστικό. Το δικό της καταβεβλημένο. Χωρίς επιστροφή. Τσιγάρο στο στόμα, στάχτη στο τασάκι. Πάλι μόνη. Αν και την ήξερε αυτή την κατάσταση, δεν την άντεχε πια. Δεν άντεχε άλλο την μοναξιά. Σιωπή αποπνικτική. Αβάσταχτη στο στέρνο. Πήρε τον δρόμο για το σπίτι της. Με το τσιγάρο στο στόμα. Δεν το συνήθιζε. Μάλλον από αμηχανία. Έφτασε χωρίς να το καταλάβει. Μπήκε μέσα, πέταξε τα ρούχα της στο πάτωμα και μπήκε στην μπανιέρα. Ο καθρέφτης απέναντι την κοιτούσε με ύφος κριτή. Του γύρισε την πλάτη και το νερό την αγκάλιασε. Βγήκε και χωρίς να σκουπιστεί, πήρε ένα τσιγάρο. Δεν το άναψε. Απλά ήθελε υποκατάστατο στα χείλη. Το έφτυσε.

Σήμερα. Η ίδια παρέα. Πάντα οι τρεις τους. Βαρέθηκε. Κουράστηκε. Άναψε άλλο ένα τσιγάρο. Εισπνοή. Αποθήκευση. Εκπνοή. Έσβησε το τσιγάρο στο μισογεμάτο τασάκι. Πήρε το πακέτο με τα τσιγάρα, το τασάκι και κατευθύνθηκε προς τον κάδο σκουπιδιών. ‘Μέχρι εδώ’ φώναξε και πέταξε και τα δύο μέσα στον κάδο. Άνοιξε τα παράθυρα. Ο δροσερός αέρας μπήκε μέσα. Έβηξε. Θα τον συνήθιζε. Έκλεισε τα μάτια και ανέπνευσε…

Advertisements

6 comments on “Το τασάκι…

  1. «Πριν το τέλος πως μοιάζει η
    σιωπή σαν αγάπη μεγάλη…»
    Νομίζω πως λίγο πριν, θα πήρε μια βαθιά
    ανάσα. Λίγο πριν ακούσει εκείνο το «κλικ» που
    γύρισε στο μυαλό της. Που άλλαξε τα πάντα.
    Μόνο σε μια στιγμή…
    Όμορφα.
    Και τρομακτικά.
    Φιλί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s